’N GEBED VIR DIE MILITANTE KERK – Charles Spurgeon

‘n Gebed vir die Strijdende Kerk

“Red u volk, en seën u erfdeel; voer hulle ook, en verhef hulle vir altyd.” Psalm 28:9.

Laat ek u aandag rig op die vers voor die teks, en dan laat ons die teks lees in verband met dit: “Die Here is hulle sterkte, en Hy is die redende sterkte van Sy gesalfde. Red u volk, en seën u erfdeel; voer hulle ook, en verhef hulle vir altyd.” U het in die agtste vers die kerk wat aan die stryd deelneem, hersien; en in die negende vers, die kerk wat aan die stryd deelneem, is gebid vir.

Wat betref die Psalmis se hersiening van die strydende kerk, word dit saamgevat in twee sinne: “Jahwe is hulle sterkte;” “Jahwe is die redende sterkte van Sy gesalfde.” Die volk van God is dan sterk, want daar word van hulle sterkte gepraat. Hulle is in hulleself swak, ja, hulle erken hulle swakheid self, maar deur geloof, wanneer hulle die mag van die Almagtige vasgryp, is hulle nie meer swak nie, maar durf hulle om te sê met die apostel, “Ek kan alles doen deur Christus wat my versterk.”

Die mag van die leër van die Here lê nie in verbinding met een van Sy soldate nie, in die man self—die Here is hulle sterkte. Hulle mag in baie opsigte verskil, maar dit is waar van elke enkele soldaat in die leër van die Here, dat die Here sy sterkte is. Hy het geen sterkte in die vlees nie, hy kan niks daar vind wat hom kan help nie; al sy bronne is in sy God, en hy put al sy krag vir geestelike konflikte uit God en God alleen.

As jy die Pruisiese leër hersien, mag jy baie gepas sê dat die naaldgeweer hulle sterkte is—en jare gelede was ons heeltemal seker dat die Armstrong-gun ons sterkte was; maar as jy die leërs van die Here se volk ondersoek, sal jy sien dat hulle nie op waens, perde, of oorlogswapens, hetsy vleeslik of geestelik, steun nie, maar die Here Jahwe is die sterkte van die hele gemeenskap.

Kan jy nie David voorstel wat sy troepe hersien, en langs die rye van die koning se dapperes kyk, wat saam met hom in die grot van Adullam was, en goeie diens gelewer het in sy aanvalle op die Filistyne, en in verskeie skermutselings en gevegte in hulle jeug en ouderdom? Kan jy nie hoor hoe hy sê, “Die Here is hulle sterkte”? Kan jy nie hoor hoe hy, terwyl hy die helde van sy helde vertel, verklaar dat hulle in elke geval magtig gemaak is deur die God van Jakob?

David voeg by dat die Here ook sy eie sterkte is. Die vertroue van die soldate was ook die vertroue van die kaptein. “Hy is die redende sterkte van Sy gesalfde.” Die kantlyn sê, “Hy is die sterkte van redding vir Sy gesalfde,” want David het baie reddings gehad, baie merkwaardige ontsnapings en bevryings; en hierdie ken hy nie toe aan sy eie behendigheid, vooruitdink, slimheid, of wysheid nie, veel minder aan die moed van sy dapper regshand, maar hy erken dat die Here wat die sterkte van die soldate was, ook die Verlosser van hulle gesalfde monarg was.

Stel in David se plek vanaand, voor die oë van jou geloof, die Here Jesus Christus self, en Hy sal dieselfde sê. Hy, in sy tyd van swakke vlees, het gestry en oorwin deur die mag van die Gees, waarmee Hy gesalf is. Hy het die stryd vir ons gevoer in die sterkte van die Allerhoogste; en nou, terwyl Hy oor die rye van diegene wat Hy na die stryd en uiteindelike oorwinning lei kyk, getuig Hy vanaand, “Die Here is hulle sterkte. Hy is die sterkte van redding vir Sy gesalfde.”

Ek bedoel egter nie om op daardie vers te bly nie, maar sal jou onmiddellik na die teks neem, wat ‘n gebed vir die strydende kerk is, ‘n gebed wat in vier dele verdeel is. Ons behoort voortdurend vir die volk van God te bid, hulle benodig dit altyd; dit is altyd ons plig om hulle behoeftes te onthou. Dit is altyd ons voorreg om vir mekaar te bid, gebed is altyd nuttig vir die kerk, en daarom moet ons behae vind in die beoefening daarvan.

Die vuur op die altaar van die tussengang moet nooit uitgaan nie, nie deur die nag of deur die dag nie. Ons gebed vir die Here se volk moet omvattend wees. Die kerk van God benodig baie dinge, en ons moet nie tevrede wees om vir een ding te vra wanneer die kerk baie benodig nie. Ons moet bedagsaam wees oor ons gebede, sodat ons, soos David, veel kan sê in weinig.

Sommige mense se gebede het baie min daarin; hulle oorvloed van geselskap is veel, maar het maar een graan van betekenis. Ons moet nie in die teenwoordigheid van God instap en enige woorde wat in die gedagtes opkom aanbied nie, maar ons moet ons gebede rig aan God en daarop mediteer, sodat wanneer ons dit uitspreek, daar iets in is, ‘n betekenis; nie vir ‘n skaduwee iets vra nie, maar wyslik pleit vir wat ons intelligensies verlang.

Ek maak daardie opmerkings omdat hierdie gebed van David besonders ryk, eminente suggereerend, en vol betekenis is: “Red u volk, en seën u erfdeel; voer hulle ook, en verhef hulle vir altyd.” Hier is vier kosbare seëninge; laat ons hulle een vir een neem.

I. Red u volk

Op hoeveel maniere kan dit vir die uitverkorenes van God begeer word? Dit mag eerstens aangebied word ten opsigte van hulle bekering van hulle natuurlike toestand van sonde, duisternis, en dood. Broers en susters, ons wat gered is, moet nooit ophou bid, “Here, red die uitverkorenes wat nog nie geroep is nie! Red diegene wat met bloed verlos is, maar wat nog nie deur U mag verlos is nie; red u volk!”

As jy nie vir sondaars bid nie, vrees ek jy is self ‘n sondaar en weet niks van gebed nie. Die ou spreekwoord is, “Hy wat alleen hemel toe wil gaan, sal nooit daar kom nie;” en hy wat nooit enige smelting van sy hart vir die verlore skape wat nog nie in die kudde bymekaar is nie, toon nie, is heel waarskynlik ‘n wolf self. Ek is seker dat een van die eerste instinkte van die nuwe natuur is om te begin smag vir ander.

Ons mag ons gebede so breed as wat ons wil maak, maar steeds moet ons dit van tyd tot tyd diskriminerend en spesifiek maak; en terwyl ons sê, “Laat U reddende gesondheid onder alle nasies bekend wees,” behoort ons ook die leerstelling van diskriminerende genade te onthou, en te sê, “Red u volk, O Here! U het hulle tot ewige lewe verordineer; vervul U doel! O Here Jesus, U het die prys vir hulle betaal; red hulle uit die bek van die leeu, en uit die poot van die beer, U eie kostbare skape!”

Ons mag hier met magtige argumente pleit. Ons mag die troon beleër met onoorwinlike wapens wanneer ons met so ‘n pleidooi kom—“Here, red u volk—sommige van hulle weet niks van U nie; sommige van hulle weet meer as wat hulle ooit beoefen het; sommige van hulle is doordring van die rooi kleur van sonde; sommige van hulle het grys geword in kwaad; sommige van hulle, ten spyte van waarskuwings, het hulle nekke verhard, en lyk asof hulle skielik vernietig sal word sonder genade; maar, O Here, ons kom in as tussengangers vir hulle; in die naam van Jesus, pleit ons vir hulle soos Hy vir hulle pleit: Here, red u volk! Op een of ander manier, op enige manier, deur ons middele as dit u behaag om ons met so ‘n eer te eer, red u volk, diegene wat U liefhet, maar wat nog nie U liefhet nie!”

Dit is dikwels goed om te bid—“As sommige arme dwalende kind van U Vandag die stem van die Here verwerp het, Begin nou die genadige werk; Laat hy nie meer in sonde lê nie.” Maar die woorde mag ook toegepas word op die voortsetting van die werk van heiligmaking in diegene wat, in ‘n sekere sin, gered is. Almal wat in Christus geglo het, is gered van die skuld van sonde, maar hulle is nog nie almal heeltemal vry van die mag van sonde nie;

In Verwysing Tot Die Terugvallers

Ek is bevrees dat ons dikwels daardie talryke groep mense, die terugvallers, vergeet. Maar wanneer ons aan hulle dink, moet ons altyd roep: “Here, red U mense.” Sommige van hulle was so vreeslike huigelaars en het soveel oneer aan die kruis van Christus gebring, dat ons dit moeilik vind om vir hulle as die Here se mense te bid. Laat ons dan vir hulle as sondares pleit.

Aan die ander kant, is daar sommige, selfs onder die ergste terugvallers, wat die lewensvlam in hulle het. Hulle is die mense van God; hulle is God se skape, alhoewel hulle ongelukkig afgewyk het, en vir hierdie mense moet ons gebede konstant, onophoudelik, vurig en gelowig wees. “O Here, red U mense.”

Ek roep julle op, wat in die lig van God se aangesig wandel, om te bid vir julle arme broers en sisters wat in sonde geval het. Hulle word dikwels geminag deur diegene wat gemaklik is, maar as julle hulle minag, onthou dat julle self dalk een dag in dieselfde situasie kan val. “Laat hom wat dink hy staan, oppas dat hy nie val nie.”

Intussen, julle wat geestelik is, herstel sulke een in die geest van sagmoedigheid. Laat die gebed opgaan vir daardie baie, baie talryke groep van ongelukkig gebroke harte wat, soos David, afgewyk het en hulle self beskaam het. Laat ons sê: “Here, red U mense; laat hulle wees soos brands uit die brandende vuur gered, en alhoewel ons die kleed wat met die vlees bevlek is, haat, Here, red U mense.”

En dink julle nie dat ons hierdie gebed dikwels in privaat moet ophef vir daardie mense van God wat sterk versoek word nie? Daar is sommige wat die pad na die hemel met beter weer as ander gaan, maar daar is nie min wat altyd blyk te sien dat versoekings hulle volg. Hulle is dalk self, soos mnr. Vrees, van wie John Bunyan skryf dat hy uit die Slough of Despond ontsnap het, “maar op een of ander manier het dit gelyk asof hy die Slough met hom dra.” Hy het die Slough in sy eie hart gehad. Daar is nog sulke mense. Hulle kry nie net soms twyfel en vrees nie, maar hulle grondwetlike temperament is so dat dit voortdurend twyfel. Of daar mag ander besettende sondes wees, en julle mag voortdurend versoek word deur dit. Laat ons vir sulke mense bid.

En weer, sommige van God se mense is geplaas in posisies in die lewe waar hulle meer versoek word as ander. Julle goeie mense, julle kinders van goddelike ouers, julle mans en vroue wat in gelukkige gesinskringe leef, weet dalk amper niks van die ellendes van sommige wat geplaas is waar goddelose mense oor hulle kan heers. Dit is hartseer wanneer die roede van die goddelose op die lot van die regverdige rus, en die versoeking is dat die regverdige sy hand na onregverdigheid moet uitsteek. Laat ons vir sulke mense bid. Hulle is plante van God se regterhand se aanplanting, maar hulle lyk asof hulle in ‘n steriele grond geplant is—nie huisplante nie, soos sommige van julle wat dikwels na die huis van God kan gaan en die evangelie kan hoor nie, maar dalk leef hulle in ‘n plattelandse dorpie waar daar geen evangelie-bediening is nie, of waar daar ‘n eenvoudige pulpit is met iemand daarin wat niks van die evangelie weet nie. Nou, hierdie mense is net soos plante wat deur die ryp gepeins word. Bid vir hulle, dat die groot Boer hulle mag beskerm en beskut. Bid vir hierdie geskeurde lammetjies, dat die goeie Herder die wind vir hulle mag temper, en laat hierdie die gebed in elke geval wees: “Red U mense.”

En geliefdes, hierdie gebed kan ook op die hele kerk van toepassing wees. Die kerk van God is op hierdie dag gesê om in groot gevaar van ‘n vorm van Papisme te wees. Daar is beslis ‘n vorm van Papisme wat tans in hierdie land oorheers, en dit het ‘n groot hoeveelheid krag, sodat dit nie met spot afgemaak moet word nie, maar met streng wapens as wat bloot pyle van bespotting is. Maar ons kan vir die kerk roep: “Here, red U mense; en of dit nou filosofiese spekulasie of superstitieuse dwaling is wat volgens sommige mense die kerk in gevaar kan stel, mag U behaag om die poorte van Sion te bewaak, sodat die poorte van die Hel nie teen haar mag oorheers nie; red U mense!”

Laat ons nie vir die ark van die Here bewing, asof vreemde dinge aan ons gebeur, en die kerk oorwin kan word deur hierdie bedriegings nie. Baie vals belydners sal val, maar die uitverkorenes is veilig. “Christus se skape sal sy stem hoor en Hom volg; ‘n vreemdeling sal hulle nie volg nie, want hulle ken nie die stem van vreemdelinge nie.” Ons glo dat as hulle vir ‘n tyd lank afwyk na kunstig bedinkte mites, hulle gou sal ontdek dat dit nie die weiding is wat hulle begeer nie, en Hy wat ons siele herstel, sal sy dwalende wat terugbring. Ons is nie bevrees vir die kerk nie, maar dit is steeds ons taak om haar rondom te omhein, om die vyand af te weer, en God se uitverkorenes te beskerm; daarom moet ons alle middele gebruik, en geen is beter as hierdie versoek aan die Groot Herder om sy kudde te bewaar. Ek vertrou dat dit een van ons oggend- en aandgebede sal wees solank ons leef: “O Here, red U mense!”

In Praktiese Toepassing

Voordat ek hierdie punt verlaat, laat ek opmerk dat as ons hierdie gebed bid, ons moet sorg dat ons dit ook in die praktyk uitvoer. Om tot God te bid vir dit waarvoor ek nie bereid is om deur my eie persoonlike aktiwiteit te bevorder nie, is om God te bespot. As ek dus sê, “Here, red U mense,” wat moet ek doen? Wel, om myself voortdurend op die uitkyk te plaas om die instrument van die redding van God se mense te wees. Byvoorbeeld, as ek met sondaar ontmoet, moet ek probeer om met hulle oor Christus te praat; as ek met die onkundige ontmoet, moet ek probeer om hulle in die pad van redding te onderrig: Ek moet, wanneer ek na die huis van God gaan, probeer, indien moontlik, om ‘n woord met iemand te kry.

Hoe kan ek sê, “Red U mense,” en tog nie probeer om iets te doen om ‘n siel van die dood te red en ‘n menigte sondes te bedek nie? As ek bedoel wat ek sê, sal ek help met die heiligmaking van my broers en susters wat gelowiges is; ek sal probeer om die terugvaller terug te bring; ek sal poog om versoekte mense te versterk, en ek sal, sover moontlik, teen die dwalings van die tyd getuig, of hoe kan ek na God gaan en sê, “Red U mense,” wanneer ek self op geen manier by daardie begeerde resultaat bygedra het nie?

En hoe kan sommige van julle hierdie gebed bid, wat nooit om sondaar gegee het nie? Hoe kan julle sê, “Red U mense,” wanneer julle net na ‘n plek van aanbidding gaan om julle eie behoeftes te bevredig, en geen gedagte of sorg oor die sterwende seuns van die mense het nie; wanneer julle nie aan God se saak gee nie, of vir Christus se naam praat nie? Hoe kan julle waak oor ‘n gebed wat moet vries op julle lippe, of opstaan in oordeel teen julle om julle huigelary te veroordeel? O liewe vriende, laat ons sorg dat ons gebede nie vinnige getuies teen ons word om ons te veroordeel nie! Ons slegte voorbeeld het die neiging om ander te vernietig—kan jy en ek bid, “Here, red U mense,” terwyl ons ons beste doen om hulle te mislei? Ons blote stilte het die neiging om mense te laat dink dat die waarheid van God nie kosbaar is nie, en hoe kan ons bid, “Red U mense,” wanneer, deur ons eie lui onkunde, ons help om mense se gewisheids in ‘n drowsige toestand te bring wat tot hulle ewige ondergang kan lei? Here, brand hierdie gebed in ons siele in soos met ‘n hete yster, maar terselfdertyd help ons om die praktiese krag daarvan in alle aksies van ons lewe te voel: “Here, red U mense; help ons om hulle deur U Gees te red.”

Die Tweede Gebed: “Seën U Erfenis”

Nadat mense gered is, het hulle steeds baie behoeftes. Ons moet nie tevrede wees met redding alleen nie. Sommige mense is. Hulle is dankbaar daarvoor en tevrede daarmee, maar ons moet nie so wees nie. Daar is’

Die Prediking van die Here Jesus Christus

Nee, ons moet die Here Jesus Christus gepreek hê; en selfs die verkondiging van Christus is nie genoeg nie, tensy die Heilige Gees Christus na die siel bring, die geestelike vermoë oopmaak om Hom te ontvang, ons ‘n hemelse honger gee, en ons dan in staat stel om Christus te assimileer, Hom in onsself op te neem, en Hom deur ‘n heilige toewydende geloof deel van onsself te maak. As dit nie gebeur nie, kan ons nie gevoed word nie! Al lyk dit dalk vreemd om te sê, glo ek dat hierdie gebed, “Voed U volk,” ’n letterlike betekenis het in geestelike dinge. God Self moet absoluut die geestelike voedsel in ons monde plaas, anders sal al die predikante met die beste doctrines en die beste verkondiging van Christus die doel nie bereik nie. Ons is baba’s; ons moet ons voeding van ons God ontvang, en van nêrens anders nie; en as Hy nie behaag om dit aan ons siele oor te dra nie, sal ons die woord hoor en sien, maar nooit van die Woord voed nie.

Gebed vir Voeding

Nou, wat ’n goeie gebed sal dit wees vir volgende Sondag oggend wanneer jy na jou plekke van aanbidding gaan, “Here, voed U volk,” en sodra die predikant gesien word, “Here, voed U volk.” Sodra hy sy mond oopmaak en jy begin die woord geniet, moenie stop nie, maar sê, “Here, maak dit werklike voedsel vir my, en vir al my broers en susters; voed hulle ook, want U alleen kan dit doen.” Ek dink ek moet sê voordat ek daardie laaste punt verlaat, dat as jy bid, “Voed hulle ook,” jy moet onthou dat jy dit prakties moet uitvoer, net soos Peter, aan wie die Here gesê het, “Voed My skape; voed My lammers.” As jy iets weet, vertel dit; as jy enige ervaring gehad het, verklaar dit; as jy enige verligting gehad het, onthul dit. Moet nie jou heuning alleen eet nie, of dit sal suur word; gee dit aan ander. As die Here jou net ’n kors gegee het, gaan en deel dit met ander honger siele. As jy God se volk wil voed, voed hulle met wat God jou gegee het.

Die Klein Dinge

“Oh,” sê een arme weduwee hier, “hoe kan ek enige van God se volk voed? Ek weet so min.” Ah, jy is soos die vrou van Sarfat wat gesê het, “So waar as die Here jou God leef, het ek geen koek nie, maar ’n handvol meel in ’n vat, en ’n bietjie olie in ’n kruik: en, kyk, ek is besig om twee takke te versamel sodat ek kan ingaan en dit voorberei vir my en my seun, sodat ons dit kan eet en sterf.” Ah, maar tog het daardie vrou die grootste profeet in die land gevoed, en met daardie handvol meel! So mag dit ook met jou wees. ’n Simpele woord wat jy aan sommige van God se grootste dienaars sê, mag vir hulle vir baie dae troos wees. Moet nie die dag van klein dinge in jou siel verag nie. Dank God vir ’n bietjie ervaring van Sy goddelike genade, en vertel ander van daardie bietjie ervaring; want God kan jou vat met meel so maak dat dit nooit uitgeput sal raak nie, en jou kruik olie so vermenigvuldig dat dit nooit opdroog nie.

Die Verheffing van God se Volk

IV. En nou is die laaste gebed, “VERHEF HULLE VIR ALTYD.” God se volk het verhoging nodig. Hulle is baie swaar van natuur. Hulle het geen vlerke nie, of, as hulle het, is hulle soos die duif wat tussen die potte lê; en hulle het goddelike genade nodig om hulle op vlerke bedek met silwer vere, en van geel goud, te laat opstyg. Van natuur vlieg vonke op, maar die sondige siele van mense val af. “Verhef hulle vir altyd.” David self het gesê, “Tot U, o God, hef ek my siel op,” en hy voel hier die noodsaak dat ander mense se siele ook opgehef moet word saam met sy eie. Daar is drie maniere waarop God se volk opgehef moet word. Hulle moet in karakter verhoog word. “Verhef hulle; O Here, moenie toelaat dat U volk soos die wêreld se mense wees nie; verhef hulle vir altyd. Die wêreld lê in die bose, verhef hulle uit dit; die wêreld se mense soek silwer en goud, soek hulle eie plesier, en die bevrediging van hulle lus; maar, Here, verhef U volk bo dit alles; hou hulle daarvan om ‘muck-rakers’ te wees, soos John Bunyan die man noem wat altyd na goud soek; hou hulle daarvan om altyd na onder te kyk; bespaar hulle van om vleeslik en sensueel te word, sodat hulle ook nie soos ander, diabolies, word nie. O laat U genade U volk verhef, sodat hulle in watter buurt hulle ook al mag wees, ligte in die middel van ’n krom en verdraaide geslag mag wees.”

Gebed vir Krag

O my broers en susters, dit is ’n gebed waarvoor ons almal 10 keer per dag op ons knieë kan gaan, vir onsself en vir ons medegelowiges, dat God die algemene toon van ware godsdiens kan verhoog, dat die Christendom kragtiger mag word. Ek sê nie dit is ’n feit nie, maar ek is soms bang dat die grootste onheil wat daar in die wêreld op die oomblik is, ’n oorvloed van godsdienstige professie wat nie eg is nie. Jy weet baie goed hoe sleg dit is vir die handel wanneer daar ’n groot hoeveelheid papiergeld is, en nie genoeg sterling goud om dit te dek nie; daar sal sekerlik ’n paniek en ’n ineenstorting kom. Ek is bang dat die Christen kerk baie papier godsdiens uitreik, en nie genoeg goud het om dit te dek nie. Uiteindelik, in God se oë, is dit net die soliede goud wat die moeite werd is, en die papier professie sal in die vuur tot as verbrand word. Mag God Sy kerk “verhef” en haar ’n werklike gouden kerk maak; dat haar vroomheid werklike goudvroomheid mag wees; dat die sirkulasie van die kerk ’n werklike goue medium mag wees, en nie ’n blote rekening en papier vroomheid nie. Verhef U volk in karakter, O God.

Verheffing in Konflik

In die volgende plek, “Verhef hulle vir altyd,” dit is, prosper U volk in konflik. In die stryd, as hulle blyk te val, wees tog behaag om hulle die oorwinning te gee. As die voet van die vyand vir ’n oomblik op hulle nekke is, help hulle dan om die swaard van die Gees te gryp, en uiteindelik die triomf te behaal. Here, moedig U volk aan. Moet nie toelaat dat hulle in die stof sit en vir altyd treur nie— “Hoekom moet die kinders van ’n koning Al hulle dae treur?” Moet nie toelaat dat die vyand hulle kwel en hulle bang maak nie; maar as hulle, soos Hanna, vervolg is, laat hulle, soos Hanna, sing van die genade van ’n verlossende God. “Verhef hulle vir altyd.”

Verheffing aan die Einde

En dan, derde, verhef hulle aan die einde. Verhef hulle deur hulle Huis toe te neem; verhef hulle vir altyd deur hulle te beveel om in U teenwoordigheid te woon waar daar volheid van blydskap is; verhef hulle uit daardie siekbed; verhef hulle uit die graf; verhef hulle van die wurm, van die verrotting van die graf; verhef hulle by die laaste blaaskop van die aartsengel se trompet, nie net hulle siele wat U verhef soos hulle sterf nie, maar ook hulle liggame, wat die tempels van die Heilige Gees is; verhef hulle op in beide hulle natuure, die geestelike en die materiële; verhef hulle vir altyd en maak hulle, as volmaakte mense, volmaak in Christus Jesus, om vir altyd in Hom te juig; verhef elkeen van hulle—

Aansporing tot Volharding

“Van beddens van stof en stille klei, Na rykdom van ewige dag; Voed hulle ook, en verhef hulle vir altyd.” O my broers en susters, dat jy en ek maar net by die laaste tuis mag kom! Hoe hou ek van daardie begeerte van David, in die 27ste Psalm, waar hy sê, “Een ding het ek van die Here begeer, dit sal ek soek; dat ek in die huis van die Here mag woon al die dae van my lewe, om die skoonheid van die Here te aanskou.” Daardie een begeerte het al die ander opgesuig, en dit is die een begeerte, ek hoop, wat ons het—

“Jerusalem! My gelukkige huis! Naam altyd dierbaar vir my; Wanneer sal my arbeid tot ’n einde kom, In blydskap, en in jou?”

Oh, om die koning se gesig by die huis in sy eie land te sien! Om Hom hier in hierdie ballingskap deur die perspektief glas van geloof te sien is ryk vreugde; maar wanneer hierdie wang op Sy bors sal lê en hierdie lippe die soen van Sy liefde sal voel, oh wat ’n vervoering, wat ’n oneindige blydskap, wat ’n perfektiem van geluk vir ons volmaakte mensheid! Moed, my broers en susters! Stel jou gesigte teen die steilheid; klim die heuwel op saam met Christus in die ruwe weer, want die top van die heuwel en die Palaas Mooi sal alles vergoed, in daardie land waar die vensters agate is, en die hekke karbunkels, en al die grense van edelgesteentes, waar die heiliges vir altyd verhef sal wees. Oh, dit sal werklik vreugde en geluk wees om daar te wees! Tot dan, sal ons die gebed bymekaar sit, en sê, “Red U volk, en seën U erfenis: voed hulle ook, en verhef hulle vir altyd.”

“Bid dat Jerusalem mag vrede en geluk hê: Laat die wat U en U vrede liefhet steeds voorspoed hê. Daarom wens ek dat vrede steeds binne u mure mag bly, en mag u paleise altyd voorspoed behou. Nou, vir my vriende en broers se weë, vrede in u, sal ek sê; en vir die huis van God, ons Here, sal ek altyd u welstand soek.”

Charles Spurgeon