Efesiërs 5:25-27

“Manne, julle moet julle vroue liefhê, net soos Christus ook die kerk liefgehad het en Homself vir haar oorgegee het, sodat Hy haar kan heilig en reinig deur die waterbad van die woord, sodat Hy haar vir Homself ‘n glorieryke kerk kan aanbied, sonder vlek of rimpel of iets dergeliks, maar dat sy heilig en sonder gebrek kan wees.”

Die Goue Voorbeeld

Wat ‘n goue voorbeeld gee Christus aan sy dissipels! Daar is min meesters wat kan sê: “As jy my lering wil volg, volg my lewe na.”

Maar die lewe van Jesus is die suiwer weerspieëling van volmaakte deug, en daarom kan Hy na Homself wys as die model van heiligheid, sowel as die leraar daarvan.

Die Christen moet geen ander voorbeeld as Christus aanvaar nie.

Die Christen Se Rolmodel

Ons mag onder geen omstandighede tevrede wees, tensy ons die genade van Christus Jesus weerspieël nie. Selfs as man, in die huweliksverhouding wat die Christen met ander mense deel, moet hy na Christus Jesus kyk as die prent wat voor hom gestel is, en hy moet probeer om na daardie beeld te skilder.

Christus, as die Bruidegom van die kerk, stel die voorbeeld van hoe ‘n ware Christen-man sy vrou behoort lief te hê.

Hoe Ons Kort Skiet

Ek vrees, broeders, dat ons dikwels ver te kort skiet van die Meester se voorbeeld. Ons vergelyk onsself dikwels met ander en is dus ver van wysheid.

Ons dink dat as ons die groteske foute van sommige vermy en die matige deugde van ander bereik, ons goed gedoen het. Maar dit moet nie langer so wees nie.

Perfeksie As Doelwit

‘n Beeldhouer wat homself toewy om die werk van ‘n amateur na te volg, sal nooit uitmuntendheid bereik nie. Hy moet na die groot meesters kyk, selfs al weet hy dat hy nie Praxiteles of Phidias kan ewenaar nie.

Net so moet die Christen na sy Here kyk, wat die Skrywer en Voleinder van sy geloof is. Ons moet Jesus voortdurend bestudeer en poog om van heerlikheid tot heerlikheid in sy beeld verander te word.

Die Verhewe Posisie van die Christen

Wanneer jy hierdie Skrifgedeelte lees, kan jy nie anders as om opgemerk te word oor die hoë standaard wat die apostel vir die Christen stel nie. Party manne mag dalk sê: “Hoe kan ek so ‘n vrou liefhê as wat ek het?”

Dit mag gebeur dat ‘n Christen met ‘n ongelowige getroud is en in ‘n moeilike verhouding verkeer met iemand met ‘n morrende geaardheid, ‘n hardnekkige humeur of ‘n bitter gees.

Die Wysheid van die Apostel

Maar let op, geliefdes, die wysheid van die apostel. Hy maak daardie verskoning stil deur die voorbeeld van die Verlosser te gebruik, wat die kerk liefgehad het, nie omdat sy volmaak was nie, maar om haar volmaak te maak.

Christus het nie sy liefde gevestig op haar omdat daar geen vlek of rimpel was nie, maar Hy het haar liefgehad om daardie vlekke en rimpels weg te was.

Christus Se Liefde as Voorbeeld

Hy het nie teruggehou nie, totdat Hy elke onvolmaaktheid uitgewis het van die een wat sy keuse was. Nou, lyk dit of Christus aan elke Christen-man sê: “Selfs al is jou lot so moeilik, moet jy steeds liefhê—al is dit met deernis eerder as agting.”

Die Werk van Christus Se Liefde

Ek wil egter nie vandag ingaan op die pligte van mans nie, maar eerder die liefde van Jesus vir sy volk uitlig.

Laat ons eerstens die voorwerp van die Verlosser se liefde oorweeg: “Hy het die kerk liefgehad.”

Dan moet ons die werk aanskou wat hierdie liefde onderneem het: “Hy het Homself vir haar gegee, sodat Hy haar kan heilig en reinig deur die waterbad van die woord.”

Die Geseënde Kerk

Die Geseënde Kerk

Derdelik, laat ons die geliefde voorwerp beskou wanneer die ontwerp voltooi is—“sonder vlek of rimpel, of enigiets dergeliks.”

En dan, laat ons ‘n oomblik stilstaaan om hierdie geliefde voorwerp te bekyk, wat deur ons Here aan Homself aangebied word op die dag van Sy triomfantlike huwelik.

Die Geseënde Kerk: Die Voorwerp van die Verlosser se Liefde

Eerstens, mag die Gees van God ons help terwyl ons kyk na DIE GESKEDE KERK, DIE VOORWERP VAN DIE VERLOSSER SE LIEFDE.

Sommige van ons broeders is baie lief vir wat genoem word die algemene of universële visie van God se welwillendheid. Ek vertrou dat ons nie bang is om hiermee te handel wanneer ons dit in die Heilige Skrif teëkom nie. Ons glo dat “God goed is vir almal, en dat Sy tederheid oor al Sy werke is.” Ons glo dat Hy liefde vir alle Sy skepsels het, en ons kan met volle asem preek oor so ‘n teks soos hierdie—“Hy wil nie hê dat enigiemand moet vergaan nie, maar dat almal moet kom tot bekering.”

Die Angst vir Bykomende Verlossing

Maar sommige van hierdie broeders is baie bang vir die spesifieke en besondere teken van die Verlosser se liefde, en hulle blyk te krimp vir ‘n teks wat iets besonders en diskriminerend inhou; en hulle skud dit van hulle hand af in die vuur, soos Paulus die vipers van ouds.

Nou, ons dank God dat ons geleer het om die onderskeidende leerstellings van genade lief te hê, en dat predestinasie en diskriminasie nie meer vir ons harde woorde is om uit te spreek nie, en dat dit ook nie aan ons ore krap nie. Ons hou daarvan om hierdie teks te lees, en om die klem te lê op die lijdende geval.

Christus het die kerk liefgehad en Homself vir haar gegee. Ons sien dat Christus nie die wêreld liefgehad het in die sin waarin die term “lief” hier bedoel word nie. Ons sien hier dat Christus Homself nie vir die wêreld gegee het nie, maar vir dit, dit is die kerk.

Die Kerk van die Verkorenes

In die sin waarin Hy hier gesê word om Homself te gee, het Hy dit slegs vir Sy gekose volk, die kerk—Sy een, spesiale en besondere voorwerp van liefde—gedoen. Dit is nie so dat Christus die universele skepsels liefhet—en alle mense sonder uitsondering of verskil nie—maar Hy het die kerk liefgehad, en Homself vir haar gegee.

Wat is dan hierdie kerk wat Jesus Christus liefgehad het, as dit nie die hele gemeenskap van die uitverkorenes is nie? Soos baie as wat die Vader Hom gegee het voor die grondlegging van die wêreld, wie se name in die Lam se Leweboek geskryf was voordat die sterre begin het om te skyn—soos baie as wat Hy geneem het om die skape van Sy weiding te wees, die juwele van Sy kroon, die kinders van Sy liefde, die onderdane van Sy koninkryk, die lede van Sy liggaam, elk een van hulle wat besonder vir Hom bekend is, en gekies in Hom voordat die berge hulle koppe in die wolke opgelig het—so baie saamstel die kerk van Christus wat die voorwerp van Sy verlossende liefde was.

Die Kerk van die Wêreld

Ons moet hierdie gekosees in wat genoem word die sigbare kerk soek. Ons weet dat hulle nie almal Israel is wat van Israel is nie, en dat die sigbare kerk nie identies is met daardie kerk wat Christus liefgehad het en waarvoor Hy Homself gegee het nie.

Daar is ‘n onsienlike kerk, en dit is die sentrum en lewe van die sigbare kerk! Wat die koring is vir die kaf en hoop op die dorsvloer, so is hierdie lewende Christene onder die massa van professore in die wêreld. Daar is ‘n onderskeid wat ons nie kan sien nie, wat dit nie vir ons is om te probeer manifesteer nie, liewer, in die poging om die onkruid uit te roei, mag ons ook die koring uitroei. Daar is ‘n onsienlike kerk wat sigbaar word in die hemel, wat openbaar en duidelik sal wees by die koms van die Seun van die mens. Dit is wat Christus liefgehad het, en waarvoor Hy Homself gegee het.

Die Kerk in Haar Oorspronklike Toestand

Let nou op wat hierdie kerk was volgens haar natuur, want dit is die onderwerp van ons toespraak op hierdie eerste punt. Die kerk wat Christus liefgehad het, was in haar oorsprong so sondig soos die res van die menslike ras. Het die verdoemdes in die hel geval deur Adam se oortreding? So het diegene wat in die heerlikheid gered is ook eens. Die sonde wat aan die verlore geeste toegereken is, was op dieselfde manier en met dieselfde fatale gevolge aan hulle toegereken, en as dit nie was vir die inkom van die verbondshoof, die Tweede Adam, sou hulle vir ewig saam met die res gesuffer het. Hulle, ook, was in natuur gelijk gesondig.

Die Veranderde Kerk

Is die hart bedriegend bo alle dinge in die onwedergebore? So is dit in die uitverkorenes voordat hulle wedergebore is. Was die wil verdraaid? Was die verstand verduister? Was die hele kop siek, en die hele hart swak, in die geval van diegene wat in sonde voortgaan? Dit was presies dieselfde aanvanklik met diegene wat, deur sovereign genade, in die hart van Christus ingeneem is. “Ons was,” sê die apostel, “van nature die kinders van toorn, selfs soos die ander.”

Onthou dat daar tussen die helderste heilige in die hemel en die swartste sondaar in die hel, geen verskil is nie, behalwe die wat Christus gemaak het. As daardie verheerliktes gelaat was om in hul natuurlike toestand voort te gaan, sou hulle so vuil en voortdurend gesondig het soos die ergste van die sondaar.

Die Kerk en die Natuurlike Gebreke

Om mee te begin, is daar geen verskil tussen die uitverkorenes en die nie-uitverkorenes nie. Hulle is almal gelyk geval; “hulle het almal van die pad afgegaan—hulle het almal onvrugbaar geword; daar is niemand wat goed doen nie, nie een nie.” Meer, hierdie kerk van Christus is saamgestel uit persone wat werklik besoedel is deur hul eie oortredings. Is jy en ek lede van daardie kerk? Ah, dan is ons verplig om te erken dat in ons van nature, alle soorte van begeertes, vuilheid, en ‘n bose hart van ongeloof, wat altyd geneig is om van die lewende God af te wyk, en om teen die Allerhoogste te rebelleer, woon het.

Die Vraag van Verlossing

En wat het ons sedertdien gedoen? Of eerder, wat het ons nie gedoen nie?—“Ons het elkeen ‘n ander pad afgedwaal, maar almal die afdraande pad.” Ons het nie almal in dieselfde sondes geval nie, maar steeds, wanneer die swart katalogus van sonde gelees word, moet ons oor dit huil, en sê, “So was sommige van ons.”

En waarom ons deel van Christus se Kerk moet wees, is ‘n vraag wat nooit beantwoord kan word behalwe met hierdie een antwoord: “So, Vader, want so het dit goed in U oë gelyk.”

Die Verlossing van Christus

Het die goddeloses na die hel gesink, met hul sondes soos meulstones om hul nekke? Ons sou ook daar gesink het, en net so vinnig en fatale, tensy ewige liefde gesê het: “Verlos hom van om af te daal in die put, want ek het ‘n losprys gevind.”

Kyk na Christus se Kerk soos jy haar sigbaar in die wêreld sien, en ek vra jou, broeders, hoewel sy veel het wat bewonderenswaardig is, of daar nie baie is wat haar Here dalk mag afstoot nie? Selfs in haar vernuwe toestand, sê sy eerlik wanneer sy sê: “Sy is swart soos die tente van Kedar.”

Die Ongesiene Kerk

Let op die huigelaars wat die Christelike kerk binnekom en haar suiwerheid verminder. Let op die formele mense wat haar hofgeboue volmaak—wat sit soos God se mense sit, en sing soos God se mense sing—maar wat harte vol verrotting en boosheid het! Let selfs op die ware heiliges—hoe ongelooflik, hoe dikwels vleeslik-gesind, hoe kinderlik—hoe gereed om teen God te murmureer! Hoe min van hulle is vaders in Israel. Wanneer hulle onderwysers moet wees, het hulle behoefte om onderrig te ontvang in die eerste elemente van die geloof. Wat heresieë kom in die kerk in, en hoeveel onbetroubare verstande word daarmee weggegevoer. Wat afdelings daar is! Hoe een sê, “Ek is van Paulus,” en ‘n ander, “Ek is van Apollos,” en ‘n derde, “Ek is van Christus.” Wat afgunst daar is, wat agteruitgeskinder van diegene wat uitmuntend vir nuttigheid is. Wat suspisie teen diegene wat bietjie meer ywerig is as hul mede-gelowiges!

Die Kerk se Kleredrag

My broeders, wat ‘n gebrek aan liefde sien ons in die kerk van Christus; hoe min broederlike genegenheid, hoe min simpatie! Aan die ander kant, hoe veel trots word openbaar—hoeveel kaste val in en heers selfs onder diegene wat beweer broeders te wees! Hoe vind ons sommige wat beweer as here in God se erfenis, en wat vir hulleself name en titels neem waartoe hulle geen reg het nie, aangesien “Een is ons Meester,” en ons nie “Rabbi” onder mense genoem moet word nie.

Wanneer ek na die kerk kyk, selfs met ‘n verblinde oog, sonder krag om haar te sien soos God se alwetende oë moet sien, is sy steeds bedek met vlekke! Wel mag sy haar sluier dra; en sê: “Kyk nie na my nie, want ek is swart, omdat die son op my gekyk het.”

O kerk van God, hoe is dit dat Jesus Christus jou kon liefhê, want selfs in jou kerk kapasiteit, en kerktoestand, is daar so baie wat Hom kan laat sê: “Jy is verwerpte silwer; jy sal in die vuur gewerp word.” Kyk, hoeveel daar is wat Hom moet laat sê van jou: “Sout is goed, maar hierdie sout het sy smaak verloor, en hoe sal dit gegeur word? Dit is dus niks meer as om onder die voet van mense getrap te word nie.”

Die Kerk se Pragtige Toekoms

En tog, sien jy, liewe vriende, dit is geskryf dat Christus Sy Kerk liefgehad het, en Homself vir haar gegee het. Ek dink ek sien dit—‘n stuk onbewerkte grond—nie omhein, of ommuur, of bedek met wingerde, of geur met die parfum van soet blomme nie, maar dit is ‘n plek in die woestyn, vol doringdraad en distels; haar heininge is afgebroke; die klippe van haar mure is verstrooi; die wilde vark uit die woud, verwoes haar; allerhande onrein wesens lurk onder haar onkruid en doornbosse.

O, hoe is dit, Heer van heerlikheid, dat U ‘n stuk vermorsde grond met die prys van U hart se bloed kon koop? Wat het U in daardie tuin gesien, dat U besluit het om dit die mooiste plek van die aarde te maak, en dat dit die rykste vrugte vir U moet oplewer?

Ek dink weer, ek sien die kerk van God, nie as ‘n pragtige maagd versier vir haar huweliksdag met juwele, en wat haar regverdig dra, sowel in haar persoon as in haar kleding; maar ek sien haar as ‘n hulpelose kind, verwaarloos deur haar ouers, uitgeskuif, ongewas, ongekleed, verlaat, en bedek met haar vuilheid en bloed. Geen oë het medelye met haar; geen arms kom om haar redding te bring nie. Maar die oë van die Here Jesus kyk na daardie baba, en onmiddellik straal liefde uit daardie oë, en spreek uit daardie lippe, en handel deur daardie hande. Hy sê: “Leef!” En die hulpelose baba word versorg—sy word grootgemaak—sy word versier met gesofistikeerde klere; sy word gevoed en geklee, en in die mooiheid van Hom wat haar gekies het, gemaak. So is dit dat sterk liefde die genade van God beweeg het, en die kerk het gevind dat Christus Homself vir haar gegee het.

Die Liefde van Christus

Ek moet egter nie hierdie punt verlaat sonder om jou te herinner aan wat vir ‘n soort liefde dit is wat Jesus Christus aan Sy Kerk gee—jy sien, dit is die liefde van ‘n eggenoot. Nou is die liefde van ‘n eggenoot spesiaal. Daardie mans wat dink dat Christus die kerk nie meer liefgehad het as wat Hy die res van die wêreld liefgehad het nie, moet ‘n baie vreemde idee hê van hoe ‘n eggenoot sy vrou moet liefhê, want dit sê: “Mans, lief julle julle vroue, soos Christus die kerk liefgehad het.”

En beslis behoort ‘n eggenoot sy vrou meer lief te hê as wat hy ander mense liefhet! Daarom het Christus vir die kerk ‘n spesiale, besondere liefde wat op haar gerig is eerder as op die res van die mensdom. Die Here het Sy Kerk so hoog bo die res van die wêreld geplaas soos Hy Sy eie troon bo die konings en prinses van hierdie aardse wêreld vasgestel het, en die dag sal kom wanneer sy, “pragtig soos die maan, en helder soos die son, en verskriklik soos ‘n leër met vaandels,” erken sal word as die gunsteling van die hemel, die besondere skat van Christus—Sy regalia, die kroon van Sy kop, die armband van Sy arm, die borstasier van Sy hart, die ware sentrum en kern van Sy eie liefde.

Laat ons nie aan hierdie waarheid van God twyfel nie, want dit is uiters kosbaar. Laat ons die heuning daarvan soek, en glo dat Christus die kerk met ‘n spesiale liefde liefhet.

Weer, ‘n eggenoot liefhet sy vrou met ‘n konstante liefde, en so doen Christus Sy Kerk. Hy sal haar nie verlaat môre nadat Hy haar vandag liefgehad het nie. Hy wissel nie in Sy liefde nie; Hy mag verander in Sy uitdrukking van liefde, maar die liefde self is steeds dieselfde. ‘n Eggenoot liefhet sy vrou met ‘n volgehoue liefde; dit sal nooit uitdof nie—hy sê, “Tot die dood ons skei, sal ek jou koester,” maar Christus sal nie eens die dood laat om Sy liefde vir Sy volk te skei nie. “Niks sal ons van die liefde van God wat in Christus Jesus ons Here is, skei nie.”

Die Diepte van Christus se Liefde

‘n Eggenoot liefhet sy vrou met ‘n opregte liefde, met ‘n liefde wat waaragtig en intens is. Dit is nie bloot lipdiens nie; hy praat nie net nie, maar hy handel; hy is gereed om vir haar behoeftes te voorsien; hy sal haar karakter beskerm; hy sal haar eer verdedig, omdat sy hart op haar gerig is. Dit is nie net met die oë dat hy af en toe op haar kyk nie, maar sy siel het haar voortdurend in sy herinnering; sy het ‘n woning in sy hart, waar sy nooit verwyder kan word nie; sy het ‘n deel van hom geword—sy is ‘n lid van sy liggaam—sy is deel van sy vlees en sy bene.

Die Verlossing van die Kerk deur Christus

Die Verlossing van die Kerk

En so is die kerk vir Christus vir altyd, ‘n ewige eggenote. Hy sê—

“Vergeet jou, ek sal nie, ek kan nie; jou naam, Gegraveer op My hart, bly vir altyd; Die palms van My hande, terwyl ek kyk, sien Ek Die wonde wat Ek gekry het toe Ek vir jou ly.”

Laat ons nou hierdie punt verlaat, en julle herinner dat hierdie kerk net die kerk van Christus is omdat Hy haar so gemaak het. Sy het geen reg of titel tot Sy liefde nie; Hy het haar lief omdat Hy gekies het om dit te doen, en sodra Hy haar liefgehad het, sal Hy haar nooit skei nie—sy sal Syne wees, wêreld sonder einde.

Die Werk van Liefde in Genade Ontwerp

En nou, ek vra jou geduld vir ‘n paar minute oor die tweede punt, en dit is DIE WERK WAT LIEFDE SOEK OM TE BEHAAL IN HAAR GENADIGE ONTWERPE.

Aangesien die kerk van natuur af nie geskik is vir Christus nie, het Hy besluit om haar deur goddelike genade so te maak. Hy kon nie in gemeenskap met sonde wees nie. Daarom moes dit weggeneem word. Volmaakte heiligheid was absoluut noodsaaklik in iemand wat die bruid van Christus sou wees. Hy is van plan om dit in haar te werk, en haar kwalifiseer om vir altyd Sy eggenote te wees. Die groot middel waardeur Hy probeer om dit te doen, is, “Hy het Homself vir haar gegee.”

Geliefdes, ek wens ek het die geskenk van spraak vanoggend gehad soos soms geskenk word, of eerder, ek wens iemand anders het die taak om so ‘n gewigtige tema soos hierdie te behandel—want hoe kan ek die kosbaarheid van hierdie geskenk aan julle verduidelik? Hy het Homself vir Sy Kerk gegee. As Hy Sy kroon en koninklikheid gegee het, en vir ‘n tyd na aarde gekom het, sou dit genade wees. As Hy die geluk en plesier van Sy Vader se huis vir ‘n tyd opgegee het, sou dit iets gewees het—en dit het Hy gedoen. Maar dit was nie genoeg nie. Hy sou nie net Sy glorie verlaat en afstand doen van Sy kroon nie—Hy moes Homself gee.

Die Offer van Christus

Hier is Hy op aarde, gebore uit die maagd; ‘n hulpelose Baba, Hy slaap aan haar bors. Gedurende Sy lewe, het die vurige het gate gehad, en die voëls van die lug neste gehad, maar, “Hy het nie waar om Sy kop neer te lê nie.” Hy het jou baie in hierdie geskenk gegee. “Hy is verag en verwerp deur mense, ‘n Man van smarte, en bekend met hartseer.” Die kroon van dorings is op Sy voorkop, die staf van die geseling is op Sy rug, die spies is by Sy bors, die spykers is in Sy hande en voete. Hy het jou baie gegee, maar nou is Hy besig om jou al wat Hy het te gee. Hy is kaal vir Sy skande; Hy gee Sy laaste kledingstuk sodat Hy die naaktheid van die mens kan bedek, maar wanneer Hy roep, “My God, My God, waarom het U My verlaat!” en na Hy die laaste druppel van die bitter beker van ellende gedrink het, buig Hy Sy kop en sê, “Dit is volbring!” en Hy gee sy gees op—Hy het jou alles gegee wat Hy kan gee—want Hy het jou Homself gegee. Hy gee jou Sy Godheid; dit kom op aarde, maar is bedek in klei; Hy gee jou Sy hele Menslikheid, want Sy liggaam is aan die geseling en graf gegee, en Sy siel aan angs en dood—Hy gee Homself.

Die Reinheid van Christus se Offer

Misschien sal jy sê, “Maar hoe dra Sy gee van Homself by tot die reiniging van Sy Kerk?” Jy weet, geliefdes, hoe die kosbare bloed van Sy hart sonde wegneem; hoe die geregtigheid van Sy lewe Sy Kerk bedek, en haar mooi maak in die oë van God; jy weet hoe die water wat met die bloed vloei reinig en heilig Sy volk, maar miskien sal jy nooit beter verstaan hoe Christus Homself aan jou gee as wat jy dit aan die sakramentale tafel doen. Daar in tipe en simbool sien jy in daardie brood, Sy gebroke liggaam; jy sien geset in skaduwee in daardie wyn, Sy bloed. En wat doen jy met daardie brood? Kyk jy daarna? Ja, met trane in jou oë. Wat doen jy met die beker? Kyk jy daarna? Ja, met liefdevolle oë. Maar dit is nie alles nie. “Neem, eet!” sê die Verlosser. “Drink, drink alles,” sê Hy. En terwyl jy eet en drink, word jy herinner aan die groot waarheid van God dat Hy jou Sy vlees gegee het om te eet, en Sy bloed om te drink—en dat hierdie, soos ‘n geneesmiddel, jou van alle siektes sal genees, jou van elke oortollige kanker sal reinig, deur en deur die geheime dele van jou siel sal gaan, en met hul heiligende invloed die wortels en saad van korrupsie sal verdryf, en jou volmaak maak in elke goeie werk om Sy wil te doen.

Die Genade van die Woord

Ek erken dat jy dit dalk nie tans voel nie, maar jy het dit binne jou in die ontvangs van Christus wat die dood van alle sonde sal wees. Hy het Homself gegee om in jou te woon, om elke lus te sterf, om elke korrupsie te dood, om die Kanaäniete uit die Kanaän van jou hart te verban totdat koning Dawid in Jerusalem sal regeer, en die Jebusiete vir altyd verwyder sal word.

Geliefdes, dit is die manier waarop Hy Sy Kerk heilig en rein—deur Homself vir haar te gee—eerstens aan die boom, en daarna in die kerk, deur die werk van die Heilige Gees, as ‘n lewendmakende en reinigende krag, wat daar vir ewig bly. Wanneer die teks sê, “Hy het Homself vir haar gegee, sodat Hy haar mag heilig en reinig,” is daar nie ‘n toespeling hier op die dubbele geneesing van sonde nie? Hier is Christus wat heilig maak deur die Gees, dit wil sê, die neiging tot sonde wegneem—die krag van sonde in ons doodmaak—ons help om oor ons korrupsies te regeer sodat ons in hart en lewe rein mag wees, net soos ons Vader wat in die hemel is rein is. En wat die reiniging betref, mag dit nie dui op regverdigmaking en vergifnis nie? Van dit het ons verlede Sondag gepraat tot ons eie vreugde, as nie joune nie.

Die Woord van God

Ons is volmaak in Hom; ons is volmaak in Christus Jesus, en die doel van Christus is dat heiliging net so volmaak sal wees as regverdigmaking—dat die krag van sonde net so heeltemal doodgemaak sal wees as die skuld daarvan—dat sonde heeltemal in die Christen sal ophou om te bestaan.

Maar wat is die uiterlike instrument wat Christus gebruik? Die teks sê, “Met die was van water deur die woord.” Ons Baptiste word oor die algemeen beskou as mense wat groot klem lê op doop. Daar kan geen groter fout wees as om te veronderstel dat ons die belang daarvan oorbeklemtoon! Ek dink soms ons waardeer dit nie genoeg nie. Diegene wat babadoop beoefen, mag meer geregverdig wees as wat ons is, wat strikt ‘n geloofsverklaring van alle mense vereis voordat ons aan hulle dink om hulle in die naam van die Here te doop. Ek glo nie dat doop hier bedoel word, of selfs verwys word nie. Ek weet dat die meeste kommentators sê dit is. Ek dink dit nie. Dit tref my dat een woord die hele saak verduidelik. Christus heilig en reinig ons deur die was van water, maar watter soort water? Deur die Woord; die water wat sonde wegwas, wat die siel reinig en heilig, is die Woord. Die Woord van God het ‘n reinigende invloed. Dit kom en verootmoedig die mens van sonde. Dit laat hom sy onreinheid sien sodat hy dit haat. Wanneer dit met krag deur die Heilige Gees toegepas word, werk dit berou; dit lei die mens om te huil en homself voor God te beween. Daardie selfde woord lei tot geloof in Christus Jesus, en geloof werk deur liefde, en reinig die siel. Die woord word gepreek, die woord word geglo; en sodra daardie woord geglo word, begin dit om soos water in die hart van die mens te werk. Jy kan die evangelie ontvang, en tog so vuil wees soos jy voorheen was.

Die Verandering van die Hart

My broeders, as jy werklik die waarheid van God verwelkom, sal daardie grofsondes onmiddellik gewas word. Volgende, soos jy hulle ontdek, sal jou besettende sondes gewas word, en voortdurend—soos jy die woord beter verstaan, dit meer oortuigend glo, en die effek daarvan meer kragtig voel—sal jy deur dit, soos deur water, gewas en gereinig word van alle indwelling sonde, totdat jy geheilig en gereinig word en geskik gemaak word om die hemel in te gaan.

Laat ek hierdie een ding ernstig sê—Ek gaan nie in hierdie wêreld om die doopwater se doeltreffendheid in die reiniging van siele van sonde te verkondig nie. Laat diegene wat dit graag doen, en dit as hulle taak beskou, hulle taak met grootheid vervul. Laat diegene wat dink dat sakramente noodsaaklik doeltreffendheid het, opstaan en dit duidelik verklaar; maar, wat ons betref, glo ons dat die water wat reinig, geen ander is as die Woord van God, wat deur mense gepreek word, en deur die Heilige Gees toegepas word. Ons rus op die opgetilde kruis van Christus, op die leer van Sy versoening, op die groot waarheid van Sy voortdurende teenwoordigheid in die kerk van God, en bid altyd, “Heilig ons deur U waarheid, U woord is waarheid.”

En, let op; die wêreld het al ‘n eerlike toets van beide planne gehad. Deur die donker eeue, het die wêreld die doeltreffendheid van doop en sakramente probeer—eeu na eeu, het Popery en priesterkunsten die wêreld gekap met die idee dat doop en die sakrament van die Here se Maal ‘n voorskrif vir die reiniging van sonde was. Wat was die resultaat? Was die stede nie met prostituées gevul nie? Was die kerkers nie vol gevangenes nie? Het die aarde nie ‘n Akeldama geword, en was die hele land, soos Sodom, nie bedek met vuilheid nie? Toe het Luther en Calvin gekom, en hoewel hierdie mense nie al die waarheid van God in sy volledigheid gehad het nie, het hulle ten minste die “was van water deur die woord” gehou, en Luther, en Zwingli, en Calvin het verklaar, “Die wêreld se groot purgatief is geloof in Jesus Christus, nie sakramente nie. Die priesterdom lê by Christus, en nie by mense nie.”

Die Kerk as Christus se Ewig Verbond

En so is die kerk vir Christus vir altyd, ‘n ewige eggenote. Hy sê— “Jou sal ek nie vergeet nie, ek kan nie; jou naam Gegraveer op My hart bly vir ewig; Die palmas van My hande terwyl ek kyk, sien ek die wonde wat Ek gekry het toe Ek vir jou gely het.”

Laat ons hierdie punt verlaat, met die herinnering, weer, dat hierdie kerk net die kerk van Christus is omdat Hy haar so gemaak het. Sy het geen reg of titel op Sy liefde gehad nie; Hy het haar liefgehad omdat Hy gekies het om dit te doen, en nadat Hy haar eenmaal liefgehad het, sal Hy haar nooit skei nie—sy sal Syne wees, wêreld sonder einde.

Die Werk Wat Liefde Wil Bereik

Nou, ek vra vir jou geduld vir ‘n paar minute oor die tweede punt—DIE WERK WAT LIEFDE SOEK OM TE BEHAAL IN HAAR GENADIGE VOORSIEDE. Aangesien die kerk van nature nie geskik is vir Christus nie, het Hy besluit om haar so te maak deur goddelike genade. Hy kon nie in gemeenskap met sonde wees nie. Daarom moes dit uitgeskakel word. Volmaakte heiligheid was absoluut noodsaaklik in een wat die bruid van Christus sou wees. Hy beplan om dit in haar te werk, en haar gekwalifiseer te maak om Sy eggenote vir ewig te wees.

Die groot middel waardeur Hy poog om dit te doen, is, “Hy het Homself vir haar gegee.” Geliefdes, ek wens ek het die geskenk van spraak gehad hierdie oggend soos wat ek dit soms het, of eerder, ek wens iemand anders het om ‘n gewigtige tema soos hierdie te hanteer—want hoe kan ek die waarde van hierdie geskenk aan julle uiteensit? Hy het Homself vir Sy Kerk gegee. As Hy sy kroon en koninkryk gegee het, en vir ‘n tyd na aarde gekom het, sou dit genade wees. As Hy vir ‘n tyd die geluk en plesier van Sy Vader se huis opgegee het, was dit iets—en dit het Hy gedoen. Maar dit was nie genoeg nie. Hy wou nie bloot Sy heerlikheid verlaat en sy kroon afstaan nie—Hy moes Homself gee. Hier is Hy op aarde, gebore uit die maagd; ‘n hulpelose kind wat aan haar bors slaap. Gedurende sy lewe het varke gate gehad, en voëls van die lug neste, maar, “Hy het nie waar om Sy kop neer te le nie.” Hy het jou baie gegee in hierdie. “Hy is verag en verwerp deur mense, ‘n Man van smarte, en bekend met hartseer.” Die doringkroon is op Sy voorkop, die roede van die gesel is op Sy rug, die spies is by Sy bors, die spykers is in Sy hande en voete. Hy het jou baie gegee, maar nou is Hy besig om jou alles wat Hy het te gee. Hy is kaal en beskaamd; Hy gee Sy laaste kleed om die naaktheid van die mens te bedek, maar wanneer Hy roep, “My God, My God, waarom het U My verlaat!” nadat Hy die laaste druppel van die bitter beker van ellende gedrink het, buig Hy Sy kop en sê, “Dit is volbring!” en Hy gee sy gees op—Hy het jou alles gegee wat Hy kan gee—want Hy het jou Homself gegee. Hy gee jou Sy Godheid; dit kom op aarde, maar is verborge in klei; Hy gee jou Sy hele Mensheid, want Sy liggaam word gegee aan die gesel en graf, en Sy siel aan angs en dood—Hy gee Homself.

Hoe Gee Christus Homself?

Miskien sal jy sê, “Maar hoe help Sy gee van Homself om Sy Kerk skoon te maak?” Jy weet, geliefdes, hoe die waardevolle bloed van Sy hart sonde wegneem; hoe die geregtigheid van Sy lewe Sy Kerk bedek en haar mooi maak in die oë van God; jy weet hoe die water wat saam met die bloed gevloei het, Sy volk reinig en heilig, maar, miskien sal jy nooit beter verstaan hoe Christus Homself aan jou gee as wat jy by die sakramentele tafel doen nie. Daar sien jy in tipe en simbool in daardie brood, Sy gebroke liggaam; jy sien in die wyn, Sy bloed. En wat doen jy met daardie brood? Kyk jy daarna? Ja, met trane in jou oë. Wat doen jy met die beker? Beskou jy dit? Ja, met liefdevolle oë. Maar dit is nie alles nie. “Neem, eet!” sê die Verlosser. “Drink, drink alles daarvan,” sê Hy. En terwyl jy eet en drink, word jy herinner aan die groot waarheid van God dat Hy jou Sy vlees gegee het om te eet, en Sy bloed om te drink—en dat hierdie, soos ‘n genesende medisyne, jou van alle siektes sal reinig, jou van elke aanhoudende kanker sal suiwer, deur en deur die geheime dele van jou siel sal gaan, en met sy heiligende invloed die wortels en sade van korruption sal verwyder, en jou volmaak in elke goeie werk om Sy wil te doen. Ek erken dat jy dit dalk nie tans voel nie, maar jy het binne jou, deur Christus te ontvang, wat die dood van alle sonde sal wees. Hy het Homself gegee om in jou te woon, om elke begeerte te sterf, om elke korruptie te dood, om die Kanaäniete uit die Kanaän van jou hart te verdryf totdat koning Dawid in Jerusalem sal regeer, en die Jebusiet vir altyd verwyder sal word. Geliefdes, dit is die manier waarop Hy Sy Kerk heilig en rein—deur Homself vir haar te gee—eers op die boom, en daarna in die kerk, deur die werk van die Heilige Gees, as ‘n lewende en reinigende krag, wat daar vir altyd woon.

Die Kerk se Volmaaktheid

Wanneer die teks sê, “Hy het Homself vir haar gegee om haar te heilig en te reinig,” is daar nie ‘n allusie hier na die dubbele genesing van sonde nie? Hier is Christus wat heilig deur die Gees, dit wil sê, die geneigdheid tot sonde wegneem—die krag van sonde in ons doodmaak—en ons help om oor ons korrupsies te heers sodat ons in hart en lewe suiwer mag wees, soos ons Vader wat in die hemel is, suiwer is. En wat die reiniging betref, mag dit dalk na regverdigmaking en vergifnis verwys? Van dit het ons spesifiek gespreek verlede Sondag tot ons eie vreugde as nie joune nie. Ons is volmaak in Hom; Ons is volmaak in Christus Jesus, en die doel van Christus is dat heiliging so volmaak sal wees soos regverdigmaking—dat die krag van sonde so deeglik doodgemaak sal word soos die skuld daarvan—dat sonde totaal in die Christen sal ophou bestaan.

Die Middel van Reinheid

Maar wat is die uiterlike instrument wat Christus gebruik? Die teks sê, “Met die was van water deur die woord.” Ons Baptiste word algemeen beskou as iemand wat groot klem op doop lê. Daar kan geen groter misverstand wees as om te dink dat ons die belangrikheid daarvan oordryf nie! Ek dink soms dat ons dit nie genoeg waardeer nie. Diegene wat kinderdoop beoefen, mag baie meer regverdig as diegene wat ons wat die belydenis van geloof van alle persone vereis voordat ons dink aan die doop, oordryf. Ek glo nie dat doop hier bedoel word, of selfs verwys word na nie. Ek weet dat die meeste kommentatore sê dit is. Ek dink nie so nie. Dit tref my dat een woord die hele saak verduidelik. Christus heilig en reinig ons deur die was van water, maar watter soort water? Deur die Woord; die water wat sonde wegneem, wat reinig en suiwer die siel is die Woord. Die Woord van God het ‘n reinigende invloed. Dit kom en veroordeel die mens van sonde. Dit laat hom sy onreinheid sien sodat hy dit kan haat. Wanneer dit met krag deur die Heilige Gees toegepas word, werk dit berou; dit lei die mens om te huil en homself voor God te bedroef. Daardie selfde woord lei tot geloof in Christus Jesus, en geloof werk deur liefde, en suiwer die siel. Die woord word gepreek, die woord word geglo; en sodra daardie woord geglo word, begin dit optree soos water in die hart van die mens. Jy kan die evangelie ontvang, en tog so vuil soos voorheen wees. Broeders, as jy regtig die waarheid van God verwelkom, sal daardie grofsondes onmiddellik weggewis word. Volgende, sodra jy hulle ontdek, sal jou besettende sondes gereinig word, en voortdurend—soos jy die woord beter verstaan, dit meer oortuigend glo

Charles Spurgeon