CHRISTUS HET 'N VLOEK VIR ONS GEWORD - Charles Spurgeon

CHRISTUS HET ‘N VLOEK VIR ONS GEWORD

“Christus het ons verlos van die vloek van die wet, deur Homself ‘n vloek vir ons te maak: want daar is geskrywe: Vloek is elkeen wat aan ‘n boom hang.” — Galasiërs 3:13.

Die apostel het aan die Galasiërs gewys dat verlossing in geen opsig deur werke verkry word nie. Hy het hierdie allesbepalende waarheid van God in die verse wat die teks voorafgaan, bewys deur ‘n baie beslissende vorm van dubbele redenasie. Hy het eers gewys dat die wet nie die seën van verlossing kon bied nie, want aangesien almal dit oortree het, was die enigste gevolg van die wet om te vloek. Hy haal die inhoud van die 27ste hoofstuk van Deuteronomium aan: “Vloek is elkeen wat nie in al die dinge wat in die boek van die wet geskrywe is, bly nie.” En aangesien geen mens kan beweer dat hy in al die dinge van die wet volhard het nie, het hy die duidelike afleiding gemaak dat alle mense onder die wet die vloek ingekoop het.

Hy herinner dan die Galasiërs in die tweede plek dat, indien iemand ooit in die ou tyd geseën was, die seën nie deur die wet gekom het nie, maar deur hulle geloof. Om dit te bewys, haal hy ‘n gedeelte uit Habakuk 2:4 aan waarin dit duidelik gesê word dat die regverdige deur geloof sal lewe, sodat diegene wat regverdig en regverdig was, nie voor God geleef het op grond van hulle gehoorsaamheid aan die wet nie, maar dat hulle geregverdig en laat lewe is op grond van hulle geloof.

Kyk, dan, as die wet ons onontkombaar vloek, en as die enigste mense wat geseën word in genadige lewe nie deur werke, maar deur geloof geregverdig word, dan is dit seker sonder enige twyfel dat die verlossing en geregverdigheid van ‘n sondaar nie deur die werke van die wet kan wees nie, maar heeltemal deur die genade van God deur die geloof wat in Christus Jesus is.

Maar die apostel, sonder twyfel voel dat hy, nou dat hy hierdie leerstelling verkondig, beter die fondasie en wortel daarvan moet verklaar, onthul in die teks voor ons ‘n rede waarom mense nie deur hulle persoonlike geregtigheid gered word nie, maar deur hulle geloof. Hy vertel ons dat die rede is dat mense nie gered word deur enige persoonlike verdienste nie, maar dat hulle verlossing in ‘n ander lê—namelijk in Christus Jesus, die verteenwoordiger van die Mens wat alleen ons kan verlos van die vloek wat die wet oor ons gebring het; en aangesien werke ons nie met Christus verbind nie, maar geloof die verenigende band is, word geloof die weg van verlossing; aangesien geloof die hand is wat die voltooide werk van Christus vasgryp, wat werke nie kon en nie sou doen nie, want werke lei ons tot spog en om Christus te vergeet—geloof word die ware en enigste weg om geregverdigheid en ewige lewe te verkry.

Om te verseker dat sulke geloof in ons gevoed kan word, mag God die Heilige Gees hierdie oggend ons lei in die dieptes van die groot werk van Christus! Mag ons duideliker verstaan die natuur van sy vervangende rol, en van die lyding wat dit vir Hom meebring. Laat ons inderdaad die waarheid sien van die stanza’s waarvan die musiek net verdwyn het— “Hy het gedra sodat ons nooit Sy Vader se regverdige toorn sou dra nie.”

I. WAT IS DIE VLOEK VAN DIE WET WAT HIER BEDOEL WORD?

Dit is die vloek van God. God wat die wet gemaak het, het sekere strafgevolge aan die oortreding daarvan geheg, en die man wat die wet oortree, word dadelik die onderwerp van die toorn van die Wetgewer. Dit is nie die vloek van die wet op sigself nie—dit is ‘n vloek van die groot Wetgewer wie se arm sterk is om sy statute te verdedig. Daarom, by die begin van ons besinning, moet ons seker wees dat die vloek van die wet uiters regverdig en moreel onvermydelik moet wees. Dit is nie moontlik dat ons God, wat verheug is om ons te seën, ‘n atom vloek op enigeen van sy skepsels moet opleg, tensy die hoogste reg dit vereis; en as daar enige metode is waardeur heiligheid en reinheid gehandhaaf kan word sonder ‘n vloek, wees verseker dat die God van Liefde nie leed op sy skepsels sal uithaal nie!

Die vloek, as dit val, moet dus ‘n noodzakelike een wees—in sy essensie noodsaaklik vir die bewaring van orde in die heelal, en vir die manifestasie van die heiligheid van die universele Soeverein. Wees ook verseker dat wanneer God vloek, dit ‘n vloek van die mees gewigtige soort is; die ongegronde vloek sal nie kom nie, maar God se vloeke is nooit ongegrond nie, en hulle kom by oortreders met oorweldigende krag; sonde moet gestraf word, en wanneer God deur lang aanhoudendheid en onvergeeflikheid in kwaad geprikkel word om die vloek te spreek, weet ek dat hy wat Hy vloek, werklik vervloek is!

Daar is iets so verskriklik in die idee van die omnipotente God wat ‘n vloek oor ‘n oortreder spreek, dat my bloed verkramp daarby, en ek kan nie my gevoelens duidelik of selfs samehangend uitdruk nie. ‘n Vader se vloek, hoe verskriklik! Maar wat is dit in vergelyking met die malediksie van die groot Vader van Geeste? Om deur mense vervloek te word, is geen geringe kwaad nie, maar om deur God vervloek te word, is terror en ontsteltenis! Smart en angs lê in daardie vloek; die dood is daarin betrokke, en daardie tweede dood wat Johannes in Patmos gesien het, en beskryf het as ‘n werp in ‘n meer van vuur (Openb 20:14).

Hoör die woord van die Here deur sy dienaar Nahum, en oorweeg wat sy vloek moet wees—“God is jaloers, en die Here wreek; die Here wreek, en is woedend. Die Here sal wraak neem op sy teenstanders, en Hy hou toorn in vir sy vyande… Die berge bewing voor Hom, en die heuwels smelt, en die aarde brand by sy teenwoordigheid, ja, die wêreld en almal wat daarin woon. Wie kan voor sy verontwaardiging staan? En wie kan in die felheid van sy toorn bly? Sy woede word uitgegooi soos vuur, en die rotse word deur Hom neergestort.”

Onthou ook die profesie van Maleagi: “Want kyk, die dag kom wat sal brand soos ‘n oond; en al die arrogante, ja, en al wat boos doen, sal stoppels wees. En die dag wat kom, sal hulle verbrand, sê die Here van die leërskare, sodat daar vir hulle geen wortel of tak sal bly nie.” Laat sulke woorde, en daar is baie soos hulle, in julle harte sink sodat julle kan vrees en beef voor hierdie regverdige en heilige Here!

As ons verder sou kyk na die betekenis van die vloek wat ontstaan uit die oortreding van die wet, moet ons onthou dat ‘n vloek, eerstens, ‘n teken van ontevredenheid is. Nou leer ons uit die Skrif dat God elke dag kwaad is vir die goddeloses. Alhoewel God teen die persone van sondares groot lankmoedigheid openbaar, vererg sonde sy heilige gedagte uiters. Sonde is so totaal afskuwelik en verfoeilik vir die reinheid van die Allerhoogste, dat geen slegte gedagte, of slegte woord, of onregverdige daad deur Hom getoleriseer word nie. Hy waarneem elke sonde, en sy heilige siel word daardeur geprikkel; Hy is van purer oë as om ongeregtigheid te aanskou; Hy kan dit nie verduur nie; Hy is ‘n God wat beslis wraak sal neem op elke boosheid.

‘n Vloek impliseer iets meer as bloot woede, dit word voorgestel deur brandende verontwaardiging, en werklik, ons God is nie net ‘n bietjie kwaad vir sondares nie, maar sy toorn is groot teen sonde. Oral waar sonde bestaan, daar is die volheid van die mag van die goddelike verontwaardiging gerig. En hoewel die gevolg van daardie toorn vir ‘n rukkie mag ingehou word deur oorvloedige lankmoedigheid, is God steeds baie verontwaardig oor die ongeregtighede van die mense.

Ons knipoog na sonde, ja, en selfs verharde ons harte totdat ons gewoond geraak het aan die boosheid van die wêreld, maar weet dit, dat ons sondaars nie ongestraft kan bly nie! Die God van die Skrif, wat nie in die skaduwees van die mens se kwaad wil vertoef nie, sal nie lank duik nie! Hy sal nie te midde van die sonde woon nie. Dit is waarom die wet gemaak is, dit is die bron van die vloek wat in die tekst gedeklarer word. Dit is die vloek van die wet wat Jesus, die Seun van God, op Hom geneem het—dat dit nie ‘n armoede van misdaad mag wees nie, maar die volheid van die toorn van God moet wees. En daarom kon ons nie gebaat wees deur die wet nie, maar ons moet redelik ontvlug.

II. CHRISTUS HET SYSELF ‘N VLOEK GEWORD

As ons nadink oor hierdie verskriklike vloek, wat dan ons verlossing moet wees? Dit is ‘n wonderlike en heilige verbintenis van die wysheid van God wat in die verlossing van die sondaars van die vloek nie geskud kan word nie! Dit is dit—“Christus het ons verlos van die vloek van die wet deur Homself ‘n vloek vir ons te maak.” Hoe groot en hoe oordeelkundig is die plan wat God in sy genade uitgewerk het! Dit is die hoë en heilige gebed wat ons Here gebid het—“Laat hierdie beker van my verbygaan.” Die beker van die vloek het nie vir Hom gespartel nie; die groot Verlosser het dit met volle oorgawe geslik—daarom kan ons hierdie lig in ons harte hê: “Ek het die vloek geneem.”

As ‘n mens die woede van God ervaar, weet dat die liefde van Jesus vir die sondaars die grootste vertroosting is. Hy is die Vredevors wat ons van die vloek verlos het. En dit was ‘n groot ding, want die vloek is nie ‘n klein probleem nie, maar iets van ewige gewig. Christus het Homself daardeur laat verneder om ons te verlos—“want dit was die Wil van die Vader dat Hy sy Seun moes gee, dat almal wat in Hom glo nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe mag hê.”

In die woorde wat ons aandring om te verstaan dat die Heilige Gees ons opdrag gegee het om te weet dat die werke van die wet ons nie kan red nie. Dit is die genade van God deur Christus Jesus wat ons red. Christus het nie net die vloek van die wet geneem nie, maar Hy het ook die grootste en mees werklike sy van die oordeel geneem—wat beteken dat Hy in ons plek gedoen het wat ons nie kon doen nie; deur Homself te maak wat Hy nie was nie, en wat ons is; deur te sterf ter wille van ons en ons sonde, het Hy die straf, die verdoemenis, en die oordeel van ons sonde geneem.

Indien die vloek so groot is dat dit tot ons val, hoe groot is die werk van ons verlossing! Hoe wonderlik is die verlossing wat ons deur die genade van God ontvang het! Kyk hoe het die groot Verlosser onsself gemaak tot ‘n vloek—omdat daar op die kruis met die nag van die vloek geslaan is, is daar genade vir die wat in Christus glo.

Soos die Hebreërs geskrywe het: “Hy het nie die natuur van engele geneem nie, maar die saad van Abraham.” Soos ‘n volk wat in die woestyn was, het Hy die hele aardse werke oor Homself gebring, en het Hy die vloek van ons sonde op Hom geneem. En omdat Hy ons plek in die vlam van die oordeel geneem het, is daar nou vir ons genade. Soos ons in die Psalm gesing het: “Hy wat ons vergewe, is ‘n God wat ons nie kan verstaan nie.”

III. DIE RESULTATE VAN CHRISTUS SE VLOEK

Die gevolg van die vloek wat Christus vir ons gemaak het, is dat ons van die vloek van die wet verlos is. Hoe wonderlik is hierdie waarheid! Dit is die kern van ons hoop—dat ons nie meer onder die vloek leef nie! Die volle uitvoering van die wet is aan Hom toevertrou, en dit is nie ons wat aan God voldoen het nie; dit is Christus wat ons red. Wat ‘n vryheid het ons in Christus! Ons vryheid is nie net in terme van die wet nie, maar ons is van die vloek verlos, sodat ons kan leef vir die eer van God.

“Want die Heilige Gees het ons kom verlos,” sê ons; Hy het ons in die vreugde gebring wat ons verlos, en ons in ‘n volmaakte verhouding met God gebring. Ons kan nuut lewe, nie deur ons eie krag of selfverheffing nie, maar deur die genade van God wat ons verlos het.

Die apostel het gesê dat ons “die seën van Abraham” ontvang het. Wat beteken dit? Dit beteken dat ons in die volk van God ingeneem is. En wanneer ons die seën van Abraham ontvang, word ons deel van die beloftes van God. Dit beteken dat ons die voorreg het om met God in verbond te wees, en die genade wat ons ontvang het, sal nooit opraak nie.

Kom dan, laat ons nie versuim om hierdie genade te ontvang nie! Laat ons nie op ons eie krag staatmaak nie! Laat ons nie op ons eie werke van regverdigheid bou nie! Laat ons nie op ons eie verdienste leun nie! Laat ons nie die vloek aanneem wat ons nie kan verwyder nie! Laat ons eerder na Christus kyk, wat ons verlos het, en laat ons in Hom glo!

Mag die Here ons in hierdie groot waarheid seën. Mag ons harte opreg wees, en mag ons die vrede en genade van God in ons lewe ervaar. Christus het ons verlos van die vloek! Hoe kan ons dan nie glo nie? Hoe kan ons dan nie lewe nie? Mag ons lewe tot sy eer en sy heerlikheid! Amen.

Die Kloekheid van die Vervloeking

Maar jy sou nie die oorgenoegsame liefde van Christus verstaan of waardeer nie, as jy nie die vervloeking hoor waaruit Hy Sy volk verlos nie—hoor my geduldig!

O ongelukkige mense, ongelukkige mense wat vandag onder God se vervloeking leef; julle mag julle in skarlaken en fyn linne klee; julle mag na julle feeste gaan en julle volbekers wyn leegdrinker; julle mag die sprankelende beker hoog ophef en in die vrolike dans draai, maar as God se vervloeking op julle rus, wat ‘n waansin besit julle! O here, as julle net kon sien, en dit verstaan, sou hierdie vervloeking al die vensters van julle vreugde verdonker!

O dat julle vir een keer die stem kon hoor wat teen julle spreek vanaf Ebal, met droewige herhaling—“vervloek sal julle wees in die stad, en vervloek sal julle wees in die veld; vervloek sal julle mandjie en julle voorraad wees; vervloek sal die vrug van julle liggaam wees, en die vrug van julle land, die toename van julle vee, en die kuddes van julle skape; vervloek sal julle wees wanneer julle binnekom, en vervloek sal julle wees wanneer julle uitgaan.”

Hoe is dit dat julle kan rus terwyl sulke sinne julle agtervolg? O, die ongelukkigste van alle mense is diegene wat uit hierdie lewe gaan, steeds vervloek! Mens kan trane van bloed ween om oor hulle te dink! Laat ons gedagtes vir ‘n oomblik na hulle vlieg, maar O, laat ons nie voortgaan in sonde nie, sodat ons geeste nie veroordeel word om ‘n ewige geselskap in hulle verdriet te hou nie! Laat ons na die kosbare kruis van Christus vlieg, waar die vervloeking verwyder is, sodat ons nooit in die volle gruwel van wat die vervloeking mag beteken, mag kom nie!

Onder Wie Is Hierdie Vervloeking?

‘n Tweede vraag van groot belang vir ons hierdie oggend is—WIE IS ONDER DIT?

Luister met ernstige eerbied, o mensekinders! Eerstens, veral en vooraan, lê die Joodse nasie onder die vervloeking, want so ek dit uit die verband aflei. Aan hulle is die wet van God baie spesiaal gegee bo alle ander; hulle het dit van Sinai gehoor, en dit was vir hulle omring met ‘n goue omhulsel van seremoniele simbole, en afgedwing deur ‘n plechtige nasionale verbond.

Boonop was daar ‘n woord aan die begin van daardie wet wat wys dat dit in ‘n sekere sin spesiaal aan Israel behoort het. “Ek is die Here jou God, wat jou uit die land Egipte gebring het, uit die huis van slawerny.” Paulus vertel ons dat dié wat sonder die wet gesondig het, sonder die wet gestraf sal word, maar die Joodse nasie, wat die wet ontvang het, as hulle dit oortree, sou besonderlik aanspreeklik wees vir die vervloeking wat vir so ‘n oortreding gedreig is.

Nog verder, alle nasies wat op die aarde woon, is ook onder hierdie vervloeking om hierdie rede—dat as die wet nie aan almal van Sinai gegee is nie, dit meer of minder leesbaar, deur die vinger van God, op die gewete van alle mense geskryf is. Dit benodig geen profeet om ‘n Indiër, ‘n Lapoender, ‘n Suidsee-eilandbewoner te vertel dat hy nie moet steel nie—sy eie oordeel leer hom dit; daar is iets binne elke man wat hom moet oortuig dat afgodery dwaas is, dat egbroke en onkuisheid skandelik is, dat diefstal en moord, en gulsigheid alles kwaad is.

Nou, in soverre as dat alle mense in ‘n sekere mate die wet binne het, is hulle in daardie mate onder die wet en die vervloeking van die wet, want oortreding kom op hulle. Boonop is daar sommige in hierdie huis hierdie oggend wat spesiaal onder die vervloeking is. Die apostel sê: “So baie as wat van die werke van die wet is, is onder die vervloeking.”

Nou, daar is van julle wat kies om onder die wet te wees—julle kies doelbewus om deur dit geoordeel te word. Hoe so? Wel, julle probeer om ‘n plek in die hemel te bereik deur julle eie goeie werke; julle hou vas aan die idee dat iets wat julle kan doen julle kan red; julle het dus gekies om onder die wet te wees, en deur dit te doen het julle die vervloeking gekies, want alles wat die wet van werke vir julle kan doen, is om julle steeds vervloek te laat, omdat julle nie al sy gebooie nagekom het nie.

O here, bekeer julle van so ‘n dom keuse, en verklaar vanaf nou dat julle bereid is om deur Goddelike genade gered te word, en glad nie deur die werke van die wet nie! Daar is ‘n klein groepie hier wat die gewig van die wet voel, na wie ek met helder hoop draai, al is hulle self in wanhoop.

Hulle voel in hulle gewete vandag, dat hulle van God die mees ernstige straf verdien; hierdie gevoel van Sy toorn druk hulle tot die stof. Ek is bly oor dit, want dit is slegs wanneer ons bewustelik en berouig onder die vervloeking kom, dat ons die pad van ontsnapping daarvan aanvaar.

Julle weet nie wat dit is om van die vervloeking verlos te word nie, totdat julle eers die slawerny daarvan gevoel het; geen man sal ooit in die vryheid wat Christus hom gee, bly wees nie, totdat hy eers die yster van bondage in sy siel voel. Ek weet daar is sommige hier wat sê: “Laat God sê wat Hy wil teen my, of doen wat Hy wil aan my, ek verdien dit alles! As Hy my vir altyd uit Sy teenwoordigheid dryf, en ek die Regter hoor daardie vreeslike uitspraak uitspreek, ‘Gaan weg, vervloekte een,’ kan ek net erken dat dit was hoe my hart was, en so was my lewe, dat ek nie ‘n ander oordeel kon verwag nie.”

O jy liewe hart, as jy so verlaag is, sal jy met blydskap na my luister terwyl ek nou na ‘n baie helderder tema as dit kom! Jy is onder die vervloeking soos jy nou is, maar ek bly bly om jou te vertel dat die vervloeking deur Jesus Christus ons Here verwyder is! O mag die Here jou lei om die plan van substitusie te sien, en om daarin te juig!

Hoe Was Christus ‘n Vervloeking Vir Ons?

Ons derde en belangrikste punt hierdie oggend, is om die vraag te beantwoord, HOE IS CHRISTUS ‘N VERVLOEK VIR ONS GEWORD?

Die hele kern en sappe van die godsdiens van die Christendom lê in die leer van “substitusie,” en ek huiwer nie om my oortuiging te bevestig dat ‘n baie groot proporsie van Christene glad nie Christene is nie, want hulle verstaan nie die fundamentele leerstelling van die Christelike belydenis nie, en ongelukkig is daar predikers wat nie hierdie kardinale waarheid van God preek of selfs glo nie.

Hulle praat van die bloed van Jesus op ‘n vae manier, en kommentaar op die dood van Christus in ‘n vae poëtiese styl—maar hulle slaan nie die spyker op die kop nie, en stel dit duidelik dat die weg van verlossing is deur Christus se vervanging van skuldige mense! Dit sal my meer duidelik en spesifiek maak!

Sonde is ‘n vervloekte ding; God, vanuit die noodsaaklikheid van Sy heiligheid, moet dit vervloek; Hy moet mense straf vir die oortreding daarvan; maar die Here se Christus, die glorieryke Seun van die ewige Vader, het ‘n man geword en in Sy eie persoon die vervloeking gely wat aan die mensekinders verskuldig was, sodat, deur ‘n vikariese offerslag, God, regverdig in die straf van sonde, sy vrygewige genade kan uitbrei teenoor diegene wat in die substituut glo.

Nou vir hierdie punt, “Maar, jy vra, hoe was Jesus Christus ‘n vervloeking?” Ons vra julle om die woord “gemaak” te observeer. “Hy is ‘n vervloeking gemaak.” Christus was geen vervloeking in Homself nie; in Sy persoon was Hy vlekkeloos onskuldig, en niks van sonde kon persoonlik aan Hom toekom nie; in Hom was daar geen sonde nie. “God het Hom tot sonde gemaak vir ons.” En die apostel voeg uitdruklik by, “Wat geen sonde geken het nie.” Daar mag nooit veronderstel word dat Hy die sin van sonde in Homself het nie, maar dat Hy die kwantum van die sonde van die wereld in Sy verteenwoordiging van die wêreld gedra het, sodat ons, deur geloof in Hom, verlossing van die vervloeking kan ontvang.

Hy het ons sonde geneem, en God het die sonde op Hom geleë, sodat die sonde aan Hom toevertrou is, en Hy, terwyl Hy die sonde dra, is ook verag en verag.

O, broeders en susters, hoe mag ons bewus wees van die hoogte en die diepte van die liefde van Christus wat ons verlossing gemaak het! Hierdie liefde is deur die genade van God, en daardeur kan ons die genade van die verlossing verkry. Die manier waarop Hy die laaste hoed van die ewige verdoemenis aan ons oorgedra het, was dat Hy dit alles in ons plek gely het, sodat ons die siel van God, met ons skuld, in die vreemde, kan uitleef.

Hoe Gaan Dit Met Jou?

Die vraag van die dag is, HOE GAAN DIT MET JOU? Jy weet hoe dit met jou mag gaan! Hoe voel jy? As die bloed van Christus jou nie verlos het nie, dan is jy ‘n vervloekte man of vrou. Dit is eenvoudig! Jy het nie ‘n ander vooruitsig nie; maar as jou lewe volgens die vrygewige genade van die Heilige Gees gevorm is, dan is jy nie langer ‘n vervloekte een nie; jy is vry!

O, jy mag nie die genade van God minag nie! Mag die dag aanbreek dat jy jou eie sonde sal besef, en dat jy sal weet dat as Christus vir jou gesterf het, Hy jou van die ewige hel sal red; maar as jy aanhou om te sterf in jou sonde, is dit vir jou om die vreeslike werklikheid van die hel te ervaar.

O dat God jou mag lei tot die kruis van Christus! Heilig jou; jy kan nie in die Here se teenwoordigheid wees as jy jou eie sonde nie erken nie. Kom, terwyl die tyd nog is, laat ons nie later spyt hê nie. Mag die Heilige Gees jou lei om in hierdie vreugde te stap en die vryheid van die Heilige Gees te ontvang.

Laat ons gebed aan die Here bring terwyl ons van ons sonde wil wegbeweeg, en ons wil aanneem dat ons nie die vrug van die dood van Jesus kan ontvang nie, tensy ons ons skuld voor God erken.

In Die Aanskou van God

En tog het Hy in God se teenwoordigheid gestaan, ‘n sondaar, en daarom het ‘n ernstige afgrys oor Sy siel geval.

Die hart het sy gesonde werking geweier, en ‘n bloeiende sweet het Sy gesig besprinkel; toe het Hy begin om ‘n vloek vir ons te word, en Hy het nie opgehou totdat Hy die volle straf wat ons toekom, gely het.

Die Twee Aspekte van Straf

Ons is gewoond om die straf in die teologie in twee dele te verdeel: die straf van verlies en die straf van werklike lyding.

Christus het albei hierdie strafforme verduur. Dit was die sondaar se lot om God se genade en teenwoordigheid te verloor, en daarom het Jesus uitgeroep: “My God, My God, waarom het U My verlaat?”

Dit was ook die sondaar se lot om alle persoonlike troos te verloor; Christus was van elke konsolering beroof, en selfs die laaste lap klere is van Hom afgetrek, en Hy is gelaat soos Adam, naakt en verlate.

Die Verlies van Troos

Dit was noodsaaklik dat die siel alles wat dit kan onderhou, moet verloor, en so het Christus elke troosvolle ding verloor.

Hy het gekyk, en daar was niemand om te help of om te sê: “Ek het jammer vir jou!”

Hy was gedwonge om te roep: “Maar ek is ‘n wurm en geen mens nie; ‘n smaad van die mense, en verag deur die volk.”

Die Werklike Lyding van Christus

Wat die tweede aspek van die straf betref, naamlik die werklike infisering van lyding, ons Here het dit ook tot die uiterste verduur, soos die evangeliste duidelik toon.

Jy het dikwels die verhaal van Sy liggaamlike lyding gelees.

Wees versigtig dat jy dit nooit verag nie; daar was ‘n hoeveelheid fisiese pyn wat ons Verlosser verduur het, wat sy liggaam nooit sou kon verduur nie, tensy dit ondersteun en versterk was deur die vereniging met Sy Godheid.

Die Lyding van die Siel

Nogtans was die lyding van Sy siel die kern van Sy lyding.

Daardie siel van Hom het ‘n marteling verduur wat gelykstaande was aan die hel self; die straf wat aan die goddelose toekoms, was dié van die hel, en hoewel Christus nie die hel gely het nie, het Hy ‘n ekwivalente daarvan verduur.

En nou, kan jou gedagtes besef wat dit moes wees?

Dit was ‘n angs wat nooit gemeet kan word nie, ‘n ontsettende lyding wat nooit verstaan kan word nie.

Dit is vir God, en God alleen, dat Sy verdriet volledig bekend was.

Die Groot Oorwinning van Christus

Die Griekse liturgie verwoord dit mooi: “Jou onbekende lydings,” want hulle moet vir ewig buite die menslike verbeelding bly!

Sien, broeders en susters, Christus het tot hiertoe gegaan—Hy het die sonde geneem, die vloek geneem, en die hele straf verduur; die laaste straf van sonde was die dood, en daarom het die Verlosser gesterf.

Kyk, die magtige oorwinnaar lewer sy lewe op die boom; sy sy is deurboor; die bloed en water vloei uit, en sy dissipels lê sy liggaam in die graf.

Soos Hy eerste getel is onder die oortreders, is Hy daarna getel onder die dooies.

Die Vloek in Die Naam van Sy Volk

Sien, geliefdes, hier is Christus wat die vloek dra in plaas van Sy volk; hier is Hy, wat onder die las van hulle sonde kom, en God spaar Hom nie, maar slaan Hom soos Hy ons sou geslaan het.

Hy lê sy volle wraak op Hom.

Hy gooi al Sy donderbolts teen Hom; Hy laat die vloek hom met volle krag aanraakt, en Christus ly alles, dra alles.

Die Geseënde Gevolge van Christus se Vloek

En nou laat ons afsluit deur te oorweeg WAT DIE GEBLESSENDE GEVOLGE IS VAN CHRISTUS SE MAKEN VAN ‘N VLOEK VIR ONS.

Die gevolge is dat Hy ons van die vloek van die wet verlos het.

So baie as wat Christus vir gesterf het, is vir ewig vry van die vloek van die wet, want wanneer die wet kom om ‘n man wat in Christus glo te vervloek, sê hy: “Wat het ek met jou te doen, o wet?

Jy sê, ‘Ek sal jou vervloek,’ maar ek antwoord: ‘Jy het Christus in plaas van my vervloek; kan jy twee keer vir een oortreding vervloek?’”

Kyk hoe is die wet gesilenseer!

Die Stilte van God se Wet

God se wet, wat alles ontvang het wat dit kan eis, is nie so onregverdig om nog iets meer te eis nie; alles wat God van ‘n gelowige sondaar kan eis, het Christus reeds betaal, en daar is geen stem in die aarde of die hemel wat ‘n siel wat in Jesus glo kan beskuldig nie!

Jy was in skuld, maar ‘n vriend het jou skuld betaal!

Geen bevel kan op jou bedien word nie; dit maak nie saak dat jy dit nie betaal het nie, dit is betaal, en jy het die kwitansie.

Dit is voldoende in enige hof van billikheid.

Christus Draag Die Straf

So met die hele straf wat aan ons toekoms was, het Christus dit gedra.

Dit is waar dat ek dit nie gedra het nie—ek het nie in die hel gekom nie, en die volle toorn van God verduur nie—maar Christus het daardie toorn vir my verduur, en ek is so duidelik soosof ek self die skuld aan God betaal het, en self sy toorn verduur het.

Hier is ‘n glorieryke grondslag om op te rus!

Hier is ‘n rots waarop die fondament van ewige troos gelê kan word!

Laat ‘n man eenmaal by hierdie waarheid kom; my Here buite die stad se poort, bloeiend en sterwend vir my as my waarborg op die kruis; Hy het my skuld vrygestel; waarom, dan, groot God, ek vrees nie meer jou donderbui nie!

Geen Vrees vir God se Toorn

Hoe kan U my nou slaan?

U het die hele volheid van u toorn uitgeput—elke pyl is reeds teen die persoon van my Here geskiet, en ek is in Hom duidelik, en skoon, en vrygespreek, en verlos—soosof ek nooit gesondig het nie!

“He has redeemed us,” sê die teks.

Hoe dikwels het ek sekere mense van die moderne teologiese skool gehoor sneer by die versoening, omdat hulle ons met die idee aankla dat dit ‘n soort besigheidstransaksie is, of wat hulle verkies om te noem, “die handelswees daarvan.”

Ek huiwer nie om te sê dat die handelsmetafor die korrekte visie van God se verlossing uitdruk, want ons vind dit so in die Skrif.

Die Versoening as ‘n Losprys

Die versoening is ‘n losprys—dit wil sê, ‘n prys betaal, en in hierdie geval is die oorspronklike woord meer as gewoonlik uitdrukkend—dit is ‘n betaling vir, ‘n prys in plaas van.

Jesus het in sy lydings gedoen wat met reg en gepas beskryf kan word as die betaling van ‘n losprys, die gee aan geregtigheid, ‘n quid pro quo vir wat aan ons toekom vir ons sondes.

Christus het in Sy persoon verduur wat ons in ons persone moes verduur; die sondes wat ons was, is Syne gemaak; Hy het as ‘n sondaar in God se teenwoordigheid gestaan, al was Hy nie ‘n sondaar in Homself nie; Hy is as ‘n sondaar gestraf, en het as ‘n sondaar aan die boom van die vloek gesterf.

Die Einde van Sonde

Toe Hy sy toegerekende sondigheid deur die volle straf te verduur, het Hy ‘n einde aan die sonde gemaak, en Hy het weer opgestaan uit die dood om die ewige geregtigheid te bring wat op hierdie oomblik die persone van al Sy uitverkorenes bedek, sodat hulle met vreugde kan uitroep: “Wie sal iets teen God se uitverkorenes bring? Dit is God wat regverdig maak; wie is hy wat veroordeel? Dit is Christus wat gesterf het, ja, liewer, wat opgestaan het, wat selfs aan die regterhand van God is, wat ook vir ons pleit.”

Charles Spurgeon