'n Vrou Wat 'n Sondaar Was - Charles Spurgeon

Inleiding

“En, kyk, daar was ‘n vrou in die stad, wat ‘n sondeaar was, toe sy hoor dat Jesus aan die eet was in die huis van die Fariseër, het sy ‘n alabasterboks met salf gebring, en by sy voete agter Hom gestaan en geween, en begin sy voete met haar trane afwas, en dit met die hare van haar kop afgedroog, en sy het sy voete gesoen, en dit met die salf gesalf.”
— Lukas 7:37, 38

Hierdie vrou word dikwels verwar met Maria Magdalena. Hoe die fout ontstaan het, is moeilik om te verduidelik, maar dit is beslis ‘n fout. Daar is geen enkele skaduwee van bewyse wat daarop dui dat hierdie vrou, wat ‘n sondeaar was, enige verknoping gehad het met die vrou uit wie Jesus sewe demone gedryf het nie. In die preek wat ek ‘n paar Sabbatte gelede gelewer het oor die lewe van Maria van Magdala, het ek getoon dat dit feitlik onmoontlik was, en heel onwaarskynlik, dat sy ‘n sondeaar in die sin hier bedoel, en ek waag om te beweer dat daar soveel bewyse is om te bewys dat die vrou in die verhaal wat ons nou voor ons het, die Koningin van Saba, of die moeder van Sisera was, as dat sy Maria Magdalena was: daar is geen fragment of flinter van bewyse nie. Die feit is dat daar geen verband tussen die twee is nie.

Nie Maria van Bethanië nie

Verder, die sondeaar wat ons hier voor ons het, is nie Maria van Bethanië nie, met wie soveel haar verwar het. Maria, die suster van Marta en Lasarus, het ons Verlosser gesalf, maar dit was ‘n vroeëre salwing, deur ‘n heel ander persoon, en die twee verhale is heeltemal anders. Daar is beslis ‘n groot ooreenkoms tussen die twee. Die belangrikste persone was albei vroue, vol van brandende liefde vir Christus; hulle het albei die Here met salf gesalf; die naam Simon is met beide verbind, en hulle het albei die Verlosser se voete met hulle hare afgedroog. Maar dit moet jou nie verbaas dat daar twee geleenthede in een te meng, asof ons die dubbele salwing aan die Gesalfde van die Here sou beny. Dat beide gebeurtenisse in huise van persone met die naam Simon plaasgevind het, is glad nie merkwaardig nie: dit moet onthou word dat een Simon die Fariseër was, en die ander Simon die melaatse; en dat Simon een van die algemeenste Joodse name was; en dat in ons dae, ‘n gebeurtenis wat in die huis van ‘n John plaasgevind het, en ‘n ander gebeurtenis soortgelyk aan dit in die huis van ‘n ander John, nie merkwaardig sou wees nie, aangesien Johns uiters algemeen onder ons is, net soos Simons in die dae van ons Here. Maar dat die twee, of miskien moet ek sê drie, salwings (want ek is geneig om te dink daar was drie) nie dieselfde is nie, is duidelik uit die volgende redes: hulle verskil in tyd; ons Here het ten minste ses maande na sy salwing deur hierdie vrou geleef, en as jy die verhaal volg, lees jy in die volgende hoofstuk, “En dit het daarna gebeur dat Hy deur elke stad en dorp gegaan het, die evangelie van die koninkryk van God verkondig en die twaalf was saam met Hom.” Maar toe Maria Hom in Bethanië gesalf het, het Hy gesê, “Sy het dit gedoen vir my begrafnis;” en ons Here was toe binne ‘n baie paar dae van sy kruisiging. Die salwing deur Maria, die suster van Lasarus, het in Bethanië plaasgevind (Matteus 26:6), maar dit het in Galilea gebeur, wat ‘n heel ander gebied is. Verder, die feit self was regtig ‘n baie ander een, want alhoewel beide vroue Christus met salf gesalf het, was daar ‘n besondere waarde en krag van geur aan die spykers van die ryker Maria, wat nie in die salf van hierdie vrou van ‘n laer posisie in die lewe genoem word nie. Maria, volgens Johannes (Johannes 12:3), het ‘n hele pond van die duur spykers uitgegooi, maar so iets word nie gesê van die nederige offer van die vrou wat ‘n sondeaar was nie. Matteus vertel ons dat ‘n vrou die salf op sy kop uitgegooi het, maar hierdie arme berouvolle vrou word net gesê om sy voete gesalf te het: trane word nie in verband met Maria genoem deur Matteus, Markus, of Johannes, terwyl hulle ‘n opvallende kenmerk in die liefde van die genadige treurende persoon voor ons maak. Na die gebeurtenis was daar ‘n beswaar in beide gevalle, maar let op die groot verskil! In hierdie geval het Simon die Fariseër beswaar gemaak omdat sy, synde ‘n sondeaar, toegelaat is om so ‘n familiariteit met die Here te hê; in die ander geval is daar geen sulke beswaar teen die persoon gemaak nie, maar Judas Iskariot het beswaar gemaak teen haar oorvloedige en buitensporige salwing en gemurmureer, sê dat hierdie salf vir baie verkoop kon gewees het en aan die armes gegee kon wees. As jy hierdie twee gebeurtenisse verwring, maak jy nie net ‘n uitmuntende fout nie, maar jy verloor ook ‘n kosbare les. Hierdie geval voor ons is die offer van ‘n arme terugkerende dwaalloper, wat onder ‘n diep gevoel van dankbaarheid die beste wat sy het na haar Here bring, en deur sy genade aanvaar word. In die geval van Maria van Bethanië, was dit ‘n gevorderde heilige, iemand wat aan Jesus se voete gesit en van Hom gehoor het, en wat vroeër die goeie deel gekies het wat nie van haar weggeneem sou word nie, en sy bring ‘n kosbare eerbetoon as die offer van haar diepe, opregte liefde, wat gegroei en verdiep is deur die ontvangs van baie guns uit sy liefdevolle hand. Die gevorderde gelowige is dapperder as die nuwe bekeerling. Sy salf sy kop terwyl die ander slegs sy voete salf, en sy is nie minder lief nie, want al is daar minder trane, is daar ‘n duurder spykers. Jesus het die berouvolle verdedigde en haar beveel om in vrede te gaan; maar in Maria se geval was daar geen behoefte om te sê, “Jou sondes is vergewe nie,” want sy het reeds daardie onskatbare geskenk besit; ons Here, eerder as om bloot te verdedig, het haar liefde warm gepreys en verklaar, “Waar die evangelie ook al in die hele wêreld gepreek sal word, daar sal ook hierdie, wat hierdie vrou gedoen het, vertel word as ‘n gedenkteken vir haar.” Dit sal genoeg wees om jou te wys dat “die vrou wat ‘n sondeaar was” nie verwar moet word met Maria van Magdala aan die een kant, of Maria van Bethanië aan die ander kant nie. Laat ons leer om ons Bybels met oop oë te lees, om dit te bestudeer soos mense die werke van groot kunstenaars bestudeer, elke figuur, en selfs elke soet verskeidenheid van lig en skadu.

I. Genade

Genade, die duurste van spykers: hierdie verhaal drup letterlik van genade, soos daardie Ooslandse bome wat geur afskei; of soos die bruid toe sy opgestaan het om haar geliefde te verwelkom, en haar hande met mirre gedruip het, en haar vingers met soet ruikende mirre op die handvatsels van die slot. Genade, soewerein, onderskeidend, omnipotent, is in hierdie verhaal uitermate vergroot; kyk, ek sien dit verhewe op ‘n glorieuse hoë troon, met die koningin se dogter wat wag as ‘n eerbare vrou onder sy hofdiens.

1. Eerstens, word genade hier verheerlik in sy objek. Sy was “’n sondeaar”–’n sondeaar nie in die oppervlakkige, betekenislose, alledaagse sin van die woord, maar in die sin van die Jode self. Sy was ’n publieke sondeaar, ’n vrou met die titel van onreinheid wat deur die wet van die Jode verklaar is. Sy was nie ‘n sondeaar wat gering beskou word, nie maar een wat deur die algemene wêreld beskou is as ‘n oortreder, en wat ’n reputasie gehad het wat veral heilig was. ‘n Vrou wat juis een van die grootste oortreders was, was die een wat die gesalfde oorwin het, en dit toon die diepste afgrond van genade. Hy is alles genadig; maar hierdie vrou wat gebroke was deur haar sonde, en haar gesin deur haar persoonlike onreinheid, is ‘n manifestasie van God se genade; soewereine, geen-onderskeidende genade, die genade wat vir almal wat opreg is, beskikbaar is, en wat vir alle kinders van Adam se geslag uitgestort is.

2. Tweede, is genade hier verheerlik in die vrou se offer. Sy het nie iemand anders se roem gewys nie, maar haar eie magtige vreugde, die olie van haar liefde, wat haar diep in die saad geskenk het. Sy het geskenke gebring van wat sy gehad het en dit geskenk aan die Here Jesus; nie ’n arm en skraal bietjie nie, maar ‘n hele alabasterboks vol. Hierdie geskenk het groot waarde en was die uitdrukking van die beskeidenheid wat sy oor haar sonde gevoel het. Genade word verheerlik in die feit dat dit ’n geskenk is wat nie gekies kan word nie, maar wat in liefde gegee word.

3. Derde, is genade hier verheerlik in die vrou se daad. Sy het nie gesweef, en haar liefde op die bekoring van haar eie verlede gevestig nie; sy het haar geskenk aan die Here aangebied. Sy het nie haar sonde of haar vergifnis oorbeklemtoon nie, maar haar liefde het gestraal. Sy het nie haar selfverloëning ingespan nie, maar haar liefde vir die Here het op die regte manier in haar hart gestraal.

II. Genade in die Lering

Kyk hoe word genade verheerlik in die lering wat ons hieruit leer. Dit is ‘n groot lering van genade wat elkeen wat daarvan kennis neem, sal aanvaar. Die genade van God is oorvloedig en ekstraordinair. Die leer is dat selfs die grootste van alle sondeaar, in hul ergste toestand, met die grootste genade ontvang word. Genade is die geskenk wat almal die grootste sin kan hê. Genade is wat God aan die ergste van die ergstes, die geringstes van die geringstes, en die grootste sondeaar aanbied. Die genade van God is vry, vol, en onbeperk. In die liefde wat hier vertoon word, is daar geen beperking nie. Dit is groot en oorvloedig vir almal wat opreg is. God se genade is uitgestrek na elkeen wat die Here soek, en dit is so groot dat selfs die groot sondeaar dit kan ontvang.

III. Genade in die Aansporing

Laat ons die waarde van genade waardeer, en met meer as gewone erkentlikheid dit vir ons eie lewe aanvaar. Genade maak ons nie net vergenoegd nie, maar laat ons ook voor die genadige Here met opregte liefde en dankbaarheid staan. As jy in die genade van God staan, moet jy dit nie net in die geheim aanvaar nie, maar in die openbaarheid daarvan uitdruk. U moet, met diep liefde en dankbaarheid, dit in die lewe van opregte toewyding en werklike lewensverandering uitleef.

Slot

Ek hoop jy sal die waarde van genade in hierdie verhaal sien, en dat jy die lering wat daarin geleer word, sal aanvaar. Mag ons almal, in ons eie lewe, die genade van God met opregte liefde en dankbaarheid aanvaar, en dit in ons daaglikse lewe weerspieël. Mag ons, soos hierdie vrou, die genade van God aanneem en opreg in ons liefde vir Christus wees.

Die Vrou se Oorgawe en Die Wydte van Genade

Daar het ‘n soet versoeking haar oorweldig, “Ek sal selfs daardie voete soen, ek sal nederig eerbied betoon aan daardie geseënde ledemate.” Sy het geen woord gesê nie, maar hoe welsprekend was haar dade! Beter selfs as psalms en hymne was hierdie dade van toewyding. Toe dink sy aan daardie alabasterboks met die geurige olie waarmee sy, soos die meeste Oosterse vroue, gewoond was om haarself te salf vir die plesier van die reuk en vir die vermeerdering van haar skoonheid. En nou, dit oopmakend, giet sy die kosbaarste ding wat sy het oor sy geseënde voete. Geen woord, sê ek, het van haar gekom nie; en, broeders, ons verkies een stil minnaar van Jesus, wat optree soos sy gedoen het, bo tienduisend lawaaierige praters wat geen gawes, geen hart, geen trane het nie. Wat die Meester betref, het Hy rustig en stil gebly, geen woord gesê nie, maar terwyl Hy haar liefde ingeneem het, het Hy sy arme vermoeide hart gesoek vir soet troos in die dankbaarheid van een wat eens ‘n sondaar was, maar wat nie meer so sou wees nie.

Genade en Die Transformasie daarvan

Genade, my broeders, verdien ons lof, aangesien dit soveel doen vir sy objek. Genade kies nie ‘n man en laat hom soos hy is nie. My broeders en susters, mense beswadder soms genade asof dit teen moreelheid is, terwyl dit die groot bron en oorsaak is van alle volle moreelheid – inderdaad, daar is geen ware heiligheid in die oë van God behalwe dié wat genade skep en wat genade onderhou nie. Hierdie vrou, afgesien van genade, sou steeds swart en besmet gebly het tot haar sterfdag, maar die genade van God het ‘n wonderlike transformasie teweeg gebring, die onbeskaamdheid van haar gesig, die vleierigheid van haar lippe, die praal van haar kleredrag en die begeerte van haar hart verwyder. Oë wat vol van egbrekie was, was nou fonteine van berou; lippe wat deure van onkuise spraak was, gee nou heilige soene – die verlostene was ‘n berouvolle, die verlate ‘n nuwe skepping. Alle dade wat aan hierdie vrou toegeskryf word, illustreer die transformerende krag van goddelike genade. Sy het die diepste berou getoon. Sy het oorvloedig gehuil. Sy het gehuil nie uit net sentimenteleisme nie, maar by die herinnering aan haar vele misdade. Sy het gehuil oor verdriet en oor skande terwyl sy oor haar vroeë kinderjare gedink het, hoe sy ‘n moeder se onderrig verag het, hoe sy geluister het na die versoeker se stem, en hoe sy van sleg na erger gegaan het. Elke deel van haar lewensverhaal het voor haar opgestaan soos ‘n pynlike lewendige droom. Die gesig van daardie geseënde voete het haar help herinner aan die gevaarlike paaie waarop sy verdwaal het; die slote van verdriet is opgelig, en haar siel het uitgevloei in trane. O geseënde Gees van genade, ons aanbid jou soos ons die rots geslaan en die waters gesien vloei. “Hy laat sy wind waai en die waters vloei.”

Die Vrou se Nederigheid

Let op die vrou se nederigheid. Sy het eens ‘n brutaal gesig gehad en geen skaamheid geken nie, maar nou staan sy agter die Verlosser. Sy het nie haarself voor sy gesig gedruk nie; sy was tevrede om die laagste staanplek te hê. As sy nie gewaag het om sy kop te salf nie, was sy tog gelukkig om diens te lewer aan sy voete, en het sy geskaam terwyl sy die eer aanvaar het. Diegene wat die Here Jesus werklik dien, het ‘n heilige skaamheid, ‘n terughoudende gevoel van hul eie onwaardigheid, en is tevrede om die allerlaagste diens in sy huishouding te vervul. Dit is geen diens vir Christus as jy die koning se perd wil ry, en die koning se kleed wil dra, en wil hê dat dit gesê moet word, “Dit is die man wie die koning behaag om te eer nie.” Dit is om jouself eerder as Christus te dien wanneer jy die hoogste plek in die sinagoge begeer, en wil hê dat mense jou Rabbi moet noem. Maar dit is werklike diens wanneer jy omgee vir die armes; wanneer jy neerbuigend kan wees teenoor mense van lae status, en ‘n onderwyser van die onkundiges en ‘n instrukteur van kinders kan wees. Hy dien goed wat agter sy meester se rug werk, onbekend en ongesien – hard werk in die donker, ongerapporteer, onbesing, en bly om dit so te hê. Sien, geliefdes, hoe in ‘n vrou wat eens so onbeskaamd was, plant genade en laat die pragtige en beskeie blom van ware nederigheid floreer.

Moed en Die Verslawing van Genade

Nogtans was die vrou dapper, want sy moes baie moed gehad het om in ‘n Fariseër se huis in te gaan. Die blik van ‘n Fariseër moes vir hierdie vrou genoeg wees om somer in hoeletwinter te vries. Daardie Fariseërs het ‘n onverdraagsame minagting vir almal wat nie van hul eie kring was nie, wat nie twee keer ‘n week vas nie, en nie tiende van hul kruie, dille en komyn afstaan nie; hulle het deur elke gebaar gesê, “Hou afstand, ek is heiliger as jy.” Vir iemand van ‘n berugte karakter, sou die pompous Fariseër dubbel minagtend wees, en ‘n vrou wat bewus was van onwaardigheid, sou erg deur sy maniere gekneus wees; verder, by ‘n fees, sou haar trane baie misplaatste wees, en daarom sou sy nog ruwer berispe wees; maar hoe vreesloos was sy, en hoe dapper het sy haar tong gehou toe Simon haar beskuldig! Wat sal mense en vroue nie doen as genade hulle beweeg om lief te hê, en liefde hulle aanmoedig tot moed! Ja, selfs in die vure van die hel sal die genade van God ‘n gelowige dapper maak om in te gaan, indien God hom beveel. Daar is geen berg te hoog vir ‘n gelowige voet om te klim, en geen oond te warm vir ‘n gelowige hart om te dra nie. Laat Rome en sy amfiteaters, Piedmont en sy sneeu, Frankryk en sy galeie, Smithfield en sy stalle, die Nederlande en hul bloedriviere, alles spreek van wat genade kan doen wanneer dit eers in die hart regeer, wat helde dit van die swakste en mees timide van God se kinders kan maak, waar dit die hoogste heers.

Genade en Werklike Diens

Ek het gesê dat in elke deel van hierdie vrou se aksie genade geëer word, en dit is veral so in hierdie opsig, dat wat sy gedoen het prakties was. Haar diens was nie ‘n voorwendsel nie, maar werklike en duur diens. Die godsdiens van sommige professore hou op by hulle besitting; dit kos hulle niks, en ek vrees, dit is nie veel werd nie. Hulle verskyn voor die Here leeg. Hulle koop geen soet suikerriet met geld nie, en die Here ontvang nie die vet van hulle offers nie. Ek moet erken dat ek heeltemal verward is oor die godsdiens van sommige mense. Ek dank God ek is nie verplig om dit te verstaan nie, en dat ek nie na die wêreld gestuur is om ‘n regter van my medemens te wees nie, maar ek wonder baie oor die godsdiens van baie. Daar is mense te vind, en ek het hulle gevind, wie se liefde vir Christus van so ‘n aard is dat hulle die grootste deel van hulle besitting aan sy saak gee, en dit gladly doen, dink dit ‘n voorreg; ja, ek ken sommige wat hulleself knyp – sommige van die armes en behoeftiges, wat hulleself beperk om aan Christus te gee. Soos is ongetwyfeld geseën in die daad. Ek verstaan nie die mense wat duisende op duisende pond het, miskien honderde duisende, en professie om Christus lief te hê, en hulle geskenke in miserabele fragmente aan Jesus gee nie. Ek moet hulle aan hul Meester oorlaat, om op die laaste te oordeel, maar ek erken ek verstaan hulle nie en ek bewonder hulle nie. As ek Christus ten minste sou liefhe, sou ek Hom liefhê so dat ek Hom alles wat ek het sou gee, en as ek dit nie sou doen nie, dink ek dan my liefde is nie te veel nie. Ek weet nie wat ek moet sê oor die liefde wat nie kan gee nie, en die liefde wat altyd te min wil doen, maar die liefde wat aan die Verlosser alles wat in sy mag is kan gee, is die liefde wat die volmaaktheid van genade openbaar. Die vrou het haar besitting gegee en dit was geen leeg gebaar nie. Sy het haar bloed en haar trane, haar bestes en haar verslaafde hart gegee, en die Verlosser het dit aanvaar. Dit was geen fopspeen nie; die noodsaak vir die skuldige is dat sy trane opreg en waarheid is, en haar liefde opreg en genadig is. Hierdie liefde sal die minnaar van Jesus ‘n vroom en volmaak dienaar maak. Die liefde wat Hom alles gee, sal Hom altyd eer en sy hele lewe aan Hom toewy, en sal so God met eer en reg en deug op alle tyd honoreer en met die hoogste lof besing.

Ek hoop hierdie vertaling is in lyn met wat jy soek. Laat weet gerus of daar enige aanpassings of bykomende aanpassings nodig is!

Charles Spurgeon