Abraham se Vinnige Gehoorsaamheid aan die Roep van God - Charles Spurgeon

I. Abraham se Spesiale Ervaring

Die roep wat Abraham van God ontvang het, was ’n roep wat hom kon vertrou. Wanneer ek aan die mense spreek en ek wil hulle oortuig om op ’n spesifieke manier op te tree, dan is daar geen ander argument nodig om hulle te bewys as om te sê wat die Here sê, “Ek het vir jou gesê om dit te doen.”

As die Here jou in Sy Woord roep, as Hy jou aanspreek, sal jy wat sê dat jy graag met ’n stem sou gepraat het, mag jy baie ontevrede wees met daardie skriftuurlike roep. Hierdie roep kom ook met ’n beloofde beloning.

Abraham het een van die mooiste beloftes gehad wat ooit aan ’n mens gegee is. God het hom nie net geroep om uit sy vader se huis te trek nie, maar het ook gesê dat Hy vir hom ’n erfenis sal gee. Hy sou ’n groot nasie wees; sy naam sou groot wees; hy sou geseën wees. Hy het geen uitnodiging om hom uit die vertrek te lei wat nie ’n magtige belofte van die beste grond nie—“Ek sal jou seën”—wat enige beloning op aarde sou oorskry.

As ek jy in jou welstand en materiële oorvloed was, maar jy is geroep om te trek en te sterf in die ongunstige omstandighede—was daar ’n belofte vir jou, dan sou jy nie met minder gevul wees nie. As jy egter ’n bietjie van ’n armere toestand was, maar met die belofte om ryk te wees in die toekoms, dan sou jy waarskynlik beter daarin wees om die belofte te aanvaar.

Abraham het die belofte van God aanvaar en sy lewe in die waarborg daarvan geplaas. Die tweede belangrike kenmerk van Abraham se spesiale ervaring is dat hy uit die huis van sy vader en sy mense gegaan het.

Hy het die hele atmosfeer van sy huis verlaat, wat nie baie vir sy bevordering of die verbetering van die wêreld sou gedoen het nie. Al het dit daardie tyd waarskynlik in die onbeskofte en gruwelike nasies agtergelaat, waar hy sy eerbare beroepe en besittings verloor het, het hy dit alles in die hoop om ’n erfenis te verkry wat aan die belofte verbonde was.

Hy was berei om al die ou samelewingsomstandighede agter te laat. Wat moet daar van ons geskat word wat baie eenvoudiger is om ons agter te laat? Ons is dikwels nie bereid om selfs die geringste verandering in ons plek van bly of ons lewenstoestande te maak nie.

Ons hou vas aan sekere dinge wat nie noodwendig is vir ons seën nie, maar ons kan maar min sien van die weë van God. Dit is ’n groot tragedie dat ons dikwels nie gewillig is om God se bevel te gehoorsaam nie, veral as dit daartoe lei dat ons baie verlies sal ly. Ek hoop dat God ons in staat sal stel om ons hele lewe op die altaar van Sy diens te plaas, om die gevolg van enige opoffering te aanvaar en dit wat Hy aan ons aanbeveel het, uit te voer.

Abraham het die volle gehoorsaamheid geleef aan die roep wat van God gekom het, en die belofte was waar vir sy sonde en geloof. Hy het in die eksterne belofte geglo. Die derde belangrike kenmerk van Abraham se spesiale ervaring was dat hy glo.

Dit was die wonderlike eienskap wat hom van ander mense onderskei het. Abraham het geloof in God se belofte gehad en hy het daaraan vasgehou. Hy het God geken en geloof in Hom gehou. Hierdie geloof was nie ’n onduidelike en abstracte geloof nie, maar ’n praktiese, akkurate en onwrikbare geloof wat die roep van God gekonfronteer het.

Geloof was die rede waarom Abraham so vinnig gehoorsaam was aan die roep. Hy het nie gewag totdat hy die hele pad gesien het nie, maar hy het net geleef in wat God gesê het.

II. Wat Was Daar Eienaardig in Abraham se Gedrag?

Dit was die spesifieke kenmerk wat hom van die ander geslag van mense onderskei het. Alhoewel Abraham ’n gewone mens was, het hy op ’n ongewone manier op die roep van God gereageer. Hy het daartoe oorskakel om te glo en op die belofte te vertrou.

Hy het ’n praktiese antwoord gegee aan die oproep, terwyl baie ander mense nog altyd in ’n gewoontelike vertraging en slaperigheid leef. Abraham het egter geglo dat God, wat hom geroep het, in staat was om alles te doen wat Hy beloof het.

Hy het God se woorde ontvang as waar en het dit as sy leiding gevolg. Hy het nie gewag totdat hy alles verstaan nie, maar het op die belofte van God en die geheim van God se roep gehoor.

Die aard van sy gehoorsaamheid was daar waar dit duidelik was. God het die belofte gegee en Hy het hom in staat gestel om dit te verkry. Abraham se reaksie was absoluut—”Ek is gereed om die reis aan te pak,”—en hy het dit dadelik begin.

Hy het hom nie oorweeg om ander dinge in ag te neem nie, maar het die belofte in die hart van sy wese ontvang. Dit was nie dat hy gedink het, “Ek sal die belofte aanvaar, maar ek wil eers weet wat die pad is nie.”

Hy het nie gewag vir die verwante omstandighede nie, maar het onmiddellik die pad van die geloof gevolg.

III. Wat Was Die Gevolg van Abraham se Gedrag?

Abraham het in die belofte van God geglo, en hy het die belofte verkry. Hy het die nasie van God, wat in die belofte bedoel was, ontvang. Dit was ’n veelvuldige belofte en het baie volwasse eienskappe gehad. Dit was ’n seën vir homself en sy geslag.

Hy het die belofte aan sy geslag geskenk en alle volke van die aarde het deur hom geseën geword. Die gevolg van Abraham se gehoorsaamheid was dat hy die grote belofte van die vader van die gelowiges was, en die nasie van die geregtiges is voortgesit deur hom.

In sy gehoorsaamheid het Abraham ’n besondere erfenis ontvang—een wat die Here vir hom belowe het en wat nie deur enige mens in die wêreld verplig is om sy gehoorsaamheid te ontvang nie. Hy was die vader van die gelowiges en ’n voorbeeld vir elkeen wat in God glo.

Sy roep was ’n belofte wat aan hom gegee is, maar dit was vir hom ’n vaste geloof en gehoorsaamheid aan die oproep van God wat die uitwerking gehad het. God het die belofte van Abraham se gehoorsaamheid nagekom. Hy het ’n plek van eer en voorspoed ontvang wat geen ander ooit ontvang het nie, omdat hy met God gewandel het en dit as die erfenis van die geloof gekry het.

Wanneer ons Abraham se voorbeeld oorweeg, herinner ons onsself dat hy die belangrikheid van onmiddellike gehoorsaamheid aan die roep van God verstaan het. Dit was sy onmiddellike en onwrikbare gehoorsaamheid wat hom gelei het tot ’n onverwagte en groot beloning.

Mag ons, in die lig van sy voorbeeld, daardie gehoorsaamheid najaag en al die belowe seëninge van God ontvang. Soos Abraham, mag ons elke roep wat ons van God ontvang met geloof en gehoorsaamheid aanvaar.

Dan sal ons ook die ryk beloftes van God ontvang wat Hy vir elkeen belowe het wat Hom getrou volg.

Die Kanaaniete en Abraham se Onverwagte Roeping

Die Kanaaniete was steeds in die land, en hulle was ‘n woeste en wrede stel heidene, wat die rondloper heeltemal vernietig sou het as die Here nie ‘n betowering oor hulle gesit het nie, en gesê het: “Raak my gesalfdes nie aan nie, en doen my profete geen kwaad nie.” Dit was ‘n land vol klein stamme wat voortdurend in oorlog was. Abraham self was, vir Lot se onthalwe, om sy swaard om te sny en uit te trek om te veg, al was hy ‘n beminder van vrede. Van al die ongemak en gevaar, verlies van eiendom, en skeiding van vriende, het Abraham min ag geslaan. God het beveel en Abraham het gegaan.

Nou, broeders, kan jy en ek dieselfde doen? O, jy wat gered wil word, kan jy dit doen? Het jy die koste bereken en besluit om dit te betaal? Jy moet nie verwag dat jy silwer pantoffels sal dra en op groen gerolde grasperk na die hemel sal stap nie. Die pad was rof wat jou Here bewandel het, en as jy saam met Hom wandel, sal jou pad ook rof wees. Kan jy, vir Jesus se saak, alle aardse verlies dra? Kan jy die bespotting, die koue skouer, die snydende grap, die insinuasie, die sarkasme, die neerbuigende blik verdra? Kan jy verder gaan en verlies van eiendom en lyding in jou beursie verduur? Moet nie sê dat dit nie kan gebeur nie, want baie gelowiges verloor alles deur die onregmatige besighede waardeur hulle voorheen vir hul brood gesorg het. Jy moet, in jou bedoelings, alles vir Jesus prysgee, en in daad moet jy alles aan Jesus oorhandig.

As Hy joune is, moet jy voortaan alles in gemeenskap met Hom hê. Jy moet mede-erfgename wees, Syne, joune en joune, Syne. Jy mag dalk tevrede wees om mede-aandele te maak wanneer jy so min het en Hy soveel het. O, kan jy dit verdra en alles vir Hom prysgee? Wel, as jy nie kan nie, moenie probeer om dit te doen nie. Tog, tensy jy jou kruis opneem, kan jy nie Sy dissipel wees nie. Tensy jy alles vir Hom kan prysgee, moenie probeer om Hom te volg nie.

Luister na hierdie. As jy die hemel niks werd ag nie en Christus niks werd ag nie, as jy wêreldse winste as alles beskou, en gemak as alles, en eer as alles, as jy nie ‘n martelaarsdood vir Christus kan sterwe nie, is jou liefde vir Hom nie veel werd nie, en die Abraham-gees is nie in jou nie. Mag God ons in staat stel om ons plekke in die stryd aan die front van die vyand te neem, waar die geveg die heftigste is. Mag genade ons laat sing— “Jesus, ek het my kruis opgeneem, Alles om te verlaat en U te volg, Arm, verag, verlate, U, van nou af, sal my alles wees.”

As dit in waarheid gesê word, is dit goed, broeders. Jy is gelukkig om in alles ‘n deelgenoot met die getroue Abraham te wees. Jy sal ook baie seën vind in die geskeide lewe.

Abraham se Toewyding aan die Toekoms

Derde, een groot kenmerk van Abraham was dat hy die hede vir die toekoms opgeoffer het. Hy het gegaan om in ‘n plek in te gaan wat hy later as ‘n erfenis sou ontvang. Hy het die erfenis wat hy destyds gehad het, gelos om een te ontvang wat nog moet kom. Dit is nie die manier van die wêreld nie. Die spreekwoord sê, “’n Voël in die hand is meer werd as twee in die bos,” en veral in so ‘n bos as wat Abraham voor hom gesien het.

Dit het nie baie waarskynlik gelyk dat hy ooit daardie land sou verkry nie—maar steeds het hy sy voël in die hand laat gaan en die voël in die bos aangeneam, ten volle oortuig dat hy dit in God se goeie tyd sou kry. Mnr. Bunyan stel dit voor in sy prent van twee kinders, Passie en Geduld. Passie wou al sy goeie dinge nou hê en het tussen sy speelgoed en vreugdes gesit, en gelag en bly gewees. Geduld moes sien hoe sy broer Passie vol vreugde is en sy bespotting hoor.

Maar dan, soos Meester Bunyan mooi sê, het Geduld laaste gekom vir sy deel, en dit het vir ewig geduur, want daar is niks na die laaste nie. So, as ons ons hemel wil hê om te duur, sal dit duur, en geen wolk sal dit bederf nie, geen rampspoed sal dit beëindig nie. Hy is die wys wat die skaduwee laat los om die substansie te gryp, selfs al moet hy 20, 30, of 40 jaar vir dit wag. Hy is geseënd wat die aardse wind en borrel agterlaat en op meer substansiële voedsel voed.

Mag God ons genade skenk om meer vir die toekoms te leef as wat ons gewoond was om te doen. O, julle goddelose, julle gee nie om vir die toekoms nie, want julle het nog nooit dood en oordeel besef nie. Julle is bang om oor die rand van hierdie smal lewe te kyk. Wat dood betref, vrees julle niks so baie nie. Wat die hel betref, as jy gewaarsku word om daarvan te ontsnap, in plaas daarvan om die prediker te bedank vir sy eerlikheid om jou daarvan te waarsku, noem jy hom sommer ’n “hel-vuur” prediker, of gee hom ’n ander lelike naam.

Ai, julle weet nie hoe pijnlijk dit is vir hom om oor so ‘n vreeslike onderwerp met julle te praat nie! Julle weet nie hoe waarlik hy van julle siel hou nie, of hy sou nie jou van die komende toorn waarsku nie. Wil julle graag verheerlikers om julle hê? Sulke is volop as julle hulle verlang. Wat die hemel betref, lyk dit of julle geen ag daarop het nie. Ten minste maak julle nie julle aanspraak daarop seker of duidelik deur omgeeg vir goddelike dinge nie.

As julle die eersteling wil hê, moet julle die hede se gereg prysgee. Die ewige toekoms moet voor die vlugtige bagatelle van vandag kom. Julle moet die dinge wat gesien word laat sink en die “dinge wat nog nie gesien is nie” in al hulle onvergelyklike majesteit en werklikheid voor julle oë laat opstaan. Julle moet die jag op vlinders en skaduwees opgee en ewige dinge nastreef. My onsterflike siel smag slegs na onsterflike vreugdes. Ek laat my huidige lot oor aan die Here soos Hy wil, solank as wat Hy Sy liefde in my hart sal uitgiet.

Ons moet voorbereid wees vir die ewigheid, en vir daardie doel moet ons ons vermoëns op goddelike waarheid en persoonlike godsdiens konsentreer, sodat ons gereed kan wees om ons God te ontmoet. Dit was derhalve die derde uitmuntendheid in Abraham se wandel, dat hy die huidige gemak vir die toekoms se seën opgeoffer het.

Abraham se Geloof en Toewyding

Vierde, en dit is die belangrikste punt, het Abraham hom deur geloof aan God oorgelaat. Vanaf daardie dag af, het Abraham niks anders as sy God as ‘n deel gehad nie, niks anders as sy God as beskermheer nie. Geen skwadron soldate het die goeie man se optog vergesel nie. Sy beskerming het gelê in Hom wat gesê het, “Wees nie bevrees nie, Abraham, Ek is jou skild en jou baie groot beloning.” Hy moes die Here vir sy daaglikse brood en daaglikse leiding vertrou, want hy moes vorentoe gaan en nie een halwe myl voor hom weet nie.

Hy was onkundig wanneer om te stop en wanneer om voort te trek, behalwe soos die Here God hom uur vir uur gelei het. Ek moet nie sê dat Abraham ‘n arme pensioenar op die daaglikse voorsiening van God geword het nie, maar ek sal ‘n beter term gebruik en hom beskryf as “’n gentleman gemeenskapslid op die koninklike genade van sy hemelse Koning.” Sy lot was om niks te hê behalwe om erfgenaam van hemel en aarde te wees. Kan jy op hierdie manier deur geloof wandel?

Het die genade van God jou wat geswig het, gebring om te besluit, vanaf nou af, om God te glo en Hom te vertrou? As Hy dit gedoen het, is jy gered, want geloof is die beslissende saak. Om die bestaan van God te besef en in Hom te vertrou, veral om in Sy genade deur Jesus Christus te vertrou, is wat diegene wat gered is, kan doen. Mag God ons help om hierdie pad te loop. Abraham se geloof en toewyding kan vir ons ‘n model wees om na te volg. Hy het in ‘n land van belofte geleef, maar dit was nie sy eindbestemming nie. Hy het ‘n deel van die erfenis ontvang, maar die vervulling daarvan was in die toekoms.

Die Toekoms en die Noodsaak van Geduld

Broeders, mag jy ook, soos Abraham, die toekoms met ‘n vaste geloof en geduld in God se beloftes en genade tegemoetgaan. Mag jy jouself in hierdie lewe as ‘n vreemdeling en pelgrim beskou, bereid om alles wat jy het te prysgee vir die beloftes wat kom. Abraham se geloof was nie ‘n blote hoop nie; dit was ‘n vaste vertroue in die Here. Dit is dieselfde geloof wat ons nodig het, wat ons in staat sal stel om die toekoms in te gaan, wat ons sterkte sal gee om die pad van lyding en opoffering te loop, wat God vir ons beplan het.

As ons die geloof van Abraham wil hê, moet ons bereid wees om die seëninge van die hede vir die seëninge van die toekoms op te offer. Die beloftes wat God vir ons gemaak het, is meer as wat ons in hierdie lewe kan verstaan. Dit vereis geduld en volharding om die volle belofte te ontvang, maar net soos Abraham, moet ons vasstaak aan die belofte, wat ons sal aanmoedig om nie moed op te gee nie, maar voort te gaan in geloof.

Mag ons in die geloof wat Abraham gehad het, beweeg en in die hoop wat hy gehad het, volhard. Mag ons in elke omstandigheid van ons lewe die Here eer en Hom as ons enigste gids en beskermheer erken. Mag die genade van die Here ons help om die karakter van Abraham in ons lewens te vertoon, en mag ons getrou aan die geloof en hoop wat in Christus Jesus is.

Samevattend

Broeders, mag jy die getuienis van Abraham volg en bereid wees om te lewe in die woestyn van hierdie lewe, om die toekoms met sy troos en seëninge te verkry. Mag jy die geloof en hoop in God se beloftes koester, en altyd vertrou dat wat ook al met jou gebeur, jou God altyd jou sterkte en beskerming sal wees. Mag jy altyd as ‘n pelgrim en vreemdeling in hierdie wêreld wandel, en op God se beloftes vertrou vir die toekomstige erfenis wat Hy vir jou berei het. Amen.

Charles Spurgeon