Die Bruilofskleed – Charles Spurgeon

“En toe die koning inkom om die gaste te sien, het hy ‘n man daar gesien wat nie ‘n bruilofskleed aangetrek het nie: en hy sê vir hom, ‘Vriend, hoe het jy hier binnegekom sonder ‘n bruilofskleed?’ En hy was stom. Toe sê die koning vir die dienaars, ‘Bind hom hand en voet, neem hom weg, en gooi hom in die buitenste duisternis; daar sal huil en gekners van tande wees.’ Want baie is geroep, maar min is gekies.” – Matteus 22:11-14

I. Die Vyand by die Feestafel

Die gelykenis van die bruilofsmaal sou aanvanklik voltooi wees sonder hierdie toevoeging, maar daar was oneindige wysheid in die toevoeging van hierdie vervolg. Dit word prakties gesien in die ervaring van die Kerk van God. Daardie wat toegelaat word om groot toevoegings tot die Kerk te sien, sal hierdie gelykenis van die bruilofskleed besonder gepas en tydig vind. Elke keer as daar ‘n herlewing is en baie tot Christus kom, lyk dit asof dit onvermijdelik is dat ‘n proporsie van onwaardige persone dieselfde tyd in die Kerk sal ingaan. Hoe sorgvuldig die toesig ook al is, daar sal bedrieërs insluip wat nie werklik deel van die saak is nie, en daarom, wanneer die prediker die mees ernstige beroep doen om siele na Christus te bring, moet hy dit kombineer met ‘n jaloesie, sodat diegene wat vorentoe kom om ‘n geloofsprofessie te maak, nie beweeg word deur vleeslike motiewe nie, en nie werklik hul harte aan God gegee het nie. Ons moet die net gebruik om die baie in te trek, maar nie almal wat ingeneem word, is goeie visse nie. Op die dorsvloer van Sion is die hoop nie net suiwer koring nie, die kaf is gemeng met die graan, en daarom is die waaiwaaier nodig. God se oond is in Sion, en daar is groot behoefte aan dit, want die goud is nog in die ertsen en moet van die bagasie geskei word. Hout, hooi en stroobou is vinnige werk, maar dit is ‘n vermorsing van moeite; ons moet voortdurend ons materiaal ondersoek en seker maak dat ons net goud, silwer en edelgesteentes gebruik. Dit is die nodigheid in tye van godsdienstige opgewondenheid om die mense te herinner dat godsdienstigheid nie in profesie bestaan nie, maar bewys moet word deur innerlike vitaliteit en uiterlike heiligheid. Alles sal getoets moet word deur ‘n hartondersoekende God, en as ons, wanneer Hy kom om ons te ondersoek, gebrekig gevind word, sal ons selfs uit die bruilofmaal self verban word, want daar is ‘n pad na die hel van die poorte van die hemel af. In ‘n woord, dit is goed vir alle mense om herinner te word dat die vyande van die Groot Koning nie net buite die Kerk is nie, maar selfs in dit; terwyl sommige weier om na die bruilof van Sy Seun te kom, druk ander in die maal en is steeds Sy vyande. Mag God dit toestaan dat hierdie onderwerp ‘n hartondersoekende effek mag hê. Mag dit wees soos die noordewind wat deur die merg van die bene waai. Mag dit ons lei om begeerlik te wees om deur God ondersoek en getoets te word, of ons werklik in die Geloof is, of ons verwerpeles in Sy oë is.

II. Die Koning by die Feestafel

Die koning kom in om die gaste te sien. Wat ‘n eer en voorreg dit was vir die arme mense wat sy koninklike vrygewigheid bymekaar gebring het! Was dit nie regtig die belangrikste punt van die hele fees nie? Een van ons grootste vreugdes is om te sing:
“Die Koning self kom naby
En feest sy heiliges vandag!”

Wat sou Kerkgemeenskap wees as dit nie die gemeenskap van God met ons sou wees nie? Om saam met my liewe Broers en Sisters te sit en in hul liefde te juig, is oorweldigend lekker; maar die beste wyn is gemeenskap met die Vader, en met Sy Seun, Jesus Christus! Die koning het nie die maaltyd voorsien en sy gaste alleen gelos om self te eet nie, maar hy het “ingekom.” En in elke Evangelie Kerk wat volgens Sy Bevel bymekaar gekom het, sal die Koning kom! Ek is seker dat die mees vurige begeerte van hierdie Gemeente is dat die Koning persoonlik na ons toe sal kom; ons vertrou dat Hy met ons is, maar ons benodig dat Hy Homself nog meer volledig aan ons openbaar; ons roep is, “Kom, groot Koning, met al U glorieryke Mag, met U Gees, en met U glorieryke Seun, en openbaar Uself aan ons soos U nie aan die wêreld doen nie.”

Wanneer die koning in die feestkamer kom, het hy die gaste gesien, en hulle het ook hom gesien. Dit was ‘n wederkerige openbaring. Dit is altyd soet vir die heiliges, dat hulle God hulle sien; Sy blik bring geen terror na ons gedagtes wanneer ons lojale en liefdevol is nie. “U, God, sien my” is soet musiek! Ons verlang om vir altyd onder die goddelike inspeksie te bly, want dit is ‘n inspeksie van onbeperkte liefde. Hy sien ons foute, maar dit is om dit te verwyder! Hy neem kennis van ons onvolmaakthede, maar dit is om dit weg te reinig! “Sien my, o groot Koning, en lig U oë op my, wat ek in die geliefde aanneem!” Wat ‘n vreugde is dit vir ons wat gered is in Christus Jesus dat ons ook Hom kan sien!

III. Die Regter by die Feestafel

Na die koning het gekom om die gaste te sien, het hy in ‘n regterlike hoedanigheid opgetree teenoor die ongewenste gas. Die dag van vertroosting vir Sy heiliges is ook die dag van vergelding van ons God; Hy wat kom om al diegene wat rou te vertroos, kom terselfdertyd om die rebelle met ‘n roede van yster te slaan! Die Regter begin, soos jy kan sien, deur te sien. “Hy het daar ‘n man gesien.” Wat ‘n oë het Omniscience! Die gelykenis beskryf net een man, maar die alles sienende koning het hom dadelik gesien—hy het sy vlammende oë op daardie een vasgelê! Ek veronderstel dit was ‘n groter skare as hierdie, maar die koning het sy oë dadelik op die een lone dwalende misdadiger gevestig.

IV. Die Onwaardige Gas as Misdadiger by die Fees

Hy wat die onwaardige gas was, is nou die misdadiger by die fees. Die koning het hom nou as ‘n regter hanteer. Die vraag is persoonlik aan hom gestel, en hy was stom! Hoekom was hy stil? Verseker was dit omdat hy oortuig was van openlike, onmiskenbare ontrouheid. Geen bewyse was nodig nie; hy het daar op die doel gekom met boosheid en opzet om sy ontrouheid te wys, en het dit gedoen in die teenwoordigheid van die koning. Ek dink nie hy verteenwoordig iemand wat die Kerk binnekom uit onkunde nie, met ‘n opregte, maar onwetende bedoeling nie; nee, hy beeld een uit wat ‘n professie maak sonder om dit waar te maak—opsetlik die bevele van die Here verag; hy is ‘n man wat bereid is om deur genade gered te word, en beweer dit, maar weier om sy plig teenoor God en sy verpligtinge teenoor die Seun te erken. Hy was stom. Hy kon nie ‘n erger plek gekies het nie, of ‘n meer onbeskeie metode van die ventilering van sy ontrouheid nie, as wat hy gekies het; daar was niks wat hy kon sê in selfverdediging nie. Op daardie oomblik, toe die koning hom deur en deur gekyk het, het hy die volle afgryslikheid van sy posisie gesien; sy heupe was losgemaak, soos Belshazzar van ouds toe hy die handskrif op die muur gesien het! Hy het nou gesien dat sy tyd om te beledig verby was, en die dag van vergelding het gekom; hy was in die daad betrap, en kon nie ontsnap nie. Hy was skuldig aan ‘n oormaat boosheid, aan ‘n onnodige buitensporigheid van boosheid deur in die fees in te kom om sy trots te lug; hy het ‘n selfmoordige inbraak gepleeg. Hy kon eerder weggedruk het het, en hom nie in die regter se teenwoordigheid gedruk het nie. Hy het nou gesien dat die oorsaak van sameswering hopeloos was—die koning was daar, en hy was in sy mag en niemand kon hom red nie. Hoekom het hy nie in trane uitgebars nie? Hoekom het hy nie sy sonde bely nie? Hoekom het hy nie gesê, “My Koning, ek het U beledig; het genade met my”? Sy trotse hart het hom nie toegelaat nie; sonde het hom ongeskik gemaak vir bekering. Daar is ‘n vers in een van Hart se psalms wat so lui—
“Vas is hulle ewige toestand. As hulle kon bekeer, is dit nou te laat.”

Dit is heeltemal waar, maar dit veronderstel ‘n onmoontlikheid en ek dink dit sou baie beter wees om te sê—
“Vas is hulle ewige toestand. Hulle kan nie bekeer nie, dit is nou te laat.”

Omdat die sondaar aanhou sonde doen, gaan hy aan met die lyding. Hy wil nie draai nie, hy kan nie draai nie. Soos die Etiopiër nie sy vel kan verander nie, of die luiperd sy kolle nie, so wanneer sonde sy hoogtepunt bereik het, kan die man nie buig nie, of neerbuig nie, of sy stappe herroep nie! O, as hy eers daardie kans gehad het om te bekeer! Maar hy kon nie. En die trane wat gekom het nadat die koning die uitspraak uitgespreek het, was nie trane van bekering nie, maar net van wanhoopvolle trots. Hy het stom gestaan; dit was nie net dat hy geen verskoning gehad het nie, maar hy wou nie sy fout erken nie. Het ek iemand hier in so ‘n toestand van hart, dat terwyl hy gesondig het deur ‘n valse professie te maak, en dit weet, tog slegs weier om sy fout te erken? Gee toe, Man! Gee onmiddellik toe, Vrou! Val op die Koning se voete! Selfs al is jy nie ‘n huigelaar nie, as jy enige vermoede het dat jy is, val neer en sê: “My Koning, maak my opreg; ek onderwerp my aan U Wil, en is bereid om die bruilofskleed aan te trek. As daar enige metode is waardeur ek U Seun kan eer, verlang ek dit; laat ek Sy kleure dra, en bekend wees vir almal as werklik ‘n minnaar van die groot Prins.”

V. Die Voortbestaan van die Eksekuteur

Maar nou, laastens, terwyl hy stom staan in die koning se teenwoordigheid, het die koning plek gemaak vir die eksekuteur, want hy het hierdie woorde uitgespreek: “Bind hom hand en voet.” Hy was wetteloos; laat hom die wet voel. Hy het gesê, “Ek is vry, en ek sal doen wat ek wil.” Laat hom nooit weer vry wees nie—bind hom. Eksekuteur, doen jou plig, maak hom reg vir die dood! Lamentabel, daar is sommige wat reeds gebind is, selfs voordat die asem uit hul liggame gaan! In hul sterwende ure het valse professore dikwels ontdek dat hulle nie kan bid nie, en nie kan bekeer nie; soos die sterwende Spira, daardie arg-huigelaar en afvallige, was hulle bewus van ellende, maar nie van bekering nie, en geen Evangelie belofte het hulle getroos nie. Hulle harte was verhard; hulle was twee keer dood voordat hulle dood was! Toe het die vonnis gekom, “Neem hom weg,” wat soms deur die Kerk uitgevoer word in haar ekskommunikasies—bedrieërs word weggeneem van die Evangeliefees deur regverdige dissipline—maar wat meer volledig uitgevoer word in die uur van die dood, wanneer die man se hoop hom in die steek laat. Ah, Sirs, wat sal jy doen as jy geen ware genade in jou hart het wanneer jy weggeneem word van die Here se Tafel, weggeneem word van die Doop waarin jy praal het, weggeneem word van die Leer van die Evangelie wat jy so goed met jou verstand verstaan het, maar wat jy nie in jou hart geken het nie?

John Bunyan se beskrywing van die man wat deur sewe duiwels gesleep word, vasgemaak met toue, kom voor my gedagtes. “Bind hom hand en voet, en neem hom weg.” Hoe dankbaar is ek dat die dienaars wat hulle ingebring het nie die dieselfde was wat beveel is om hulle weg te neem nie. Die Douloi het hulle ingebring, die diakonoi het hulle weggeneem. Die Koning het ‘n spesiale orde van dienaars vir die wegneem van bedrieërs; Sy engele doen dit in die uur van die dood—hulle voer Sy Vergelding uit; Hy gee ons predikante ‘n beter amp—Hy beveel ons om Sy heroude van Genade te wees!

Toe het die regter gesê, “Gooi hom,” gooi hom soos ‘n nuttelose, waardelose ding; daardie ellendeling het gewaag om my bruilofsmaal te besoedel! Gooi hom weg, soos mense onkruid oor die tuinmuur gooi of slange in die vuur skud. Daar is niemand in die Hemel of op Aarde wat meer verag, meer geskik om as rommel en afval weggedoen te word, as ‘n man wat ‘n Christennaam gehad het, maar nie die wesens van die Christen se natuur nie. Gooi hom weg. Waarheen? “In die buitenste duisternis,” ver van die maaltydsaal waar fakkels flikker en lampe helder is! Druk hom uit in die koue, koue middernaglug; hy het eendag die lig gesien, dit sal nou vir hom al hoe donkerder wees wanneer hy in die donker gedryf word. Daar is geen donkerte so donker soos die donkerte van die man wat eendag die Lig van God gesien het nie! Gooi hom in die buitenste duisternis; wat sal hy daar doen? Ons word nie gesê wat aan hom gedoen sal word nie, dit was nie nodig nie; ons leer elders wat openbaar kon word, maar ons word gesê wat hy gedoen het, want “daar sal huil wees.” Nie die stroom van trane wat verlig nie, maar die ewige druppeling van brandende trane wat nuwe verdriet skep en hul eie bron vergroot! Die uitgeworpenes laat geen trane van berou nie, maar van sullen teleurstelling, omdat hy nie, uiteindelik, die koning kon beledig nie—en het selfs bygedra tot die triomf van die goeie en uitmuntende!

 Charles Spurgeon