'n Preek oor Herlewing - Charles Spurgeon

Die Onuitputlike Belofte

God se beloftes is nie uitgeput wanneer hulle vervul word nie, want wanneer dit eenmaal uitgevoer is, bly hulle net so waardevol soos voorheen, en ons mag ‘n tweede vervulling van hulle afwag. Menslike beloftes, al is hulle op die beste, is soos ‘n reservoir wat maar ‘n tydelike voorraad hou; maar God se beloftes is soos ‘n fontein, nooit leeg, altyd oorvloeiend, sodat jy alles wat hulle blykbaar bevat, daaruit kan put, en hulle sal steeds so vol wees soos ooit. Daarom vind jy dikwels dat ‘n belofte beide ‘n letterlike en geestelike betekenis bevat. In die letterlike betekenis is dit reeds na die letter vervul; in die geestelike betekenis sal dit ook vervul word, en nie ‘n jot of tittle daarvan sal misluk nie. Dit geld vir die spesifieke belofte wat voor ons lê. Oorspronklik, soos jy weet, was die land van Kanaän baie vrugbaar; dit was ‘n land wat met melk en heuning oorvloei. Selfs waar geen ploegbedrywighede daarop uitgevoer is nie, was die land so vrugbaar dat die bye wat die soetheid van die wilde blomme gesuig het, sulke hoeveelhede heuning opgelewer het dat die woude soms oorvloei met dit. Dit was “‘n land van koring, en gars, en wingerde, en vyebome, en granaatappels; ‘n land van olyfolie, en heuning.” Toe die kinders van Israel egter die ploeg in die grond ingesit het en begin het om die verskeie kunste van landbou te gebruik, het die land buitengewoon vet en vrugbaar geword, wat soveel graan opgelewer het dat hulle deur die Fenisiërs beide graan, wyn, en olie kon uitvoer, selfs tot by die pilare van Hercules, sodat Palestina, soos Egipte, die skuur van die nasies geword het. Dit is ietwat verbasend om te sien dat die land nou dor is, dat sy valleie uitdroog, en dat die ellendige inwoners ellendige oeste van die dor grond bymekaarmaak. Tog staan die belofte vas, dat een dag in die letterlike sin Palestina weer so ryk en vrugbaar sal wees as wat dit ooit was. Daar is diegene wat die saak verstaan, wat beweer dat indien die strengheid van die Turkse heerskappy verwyder kan word, indien mense veilig kan wees van rovers, indien die man wat saai kan maai en die graan wat sy eie arbeid gesaai en versamel het kan behou, die land mag weer lag te midde van die nasies en die blye moeder van kinders word. Daar is geen rede in die grond vir sy dorheid nie. Dit is eenvoudig die verwaarlosing wat ontstaan het, uit die feit dat wanneer ‘n man hard werk, sy besparings van hom weggeneem word deur die bende van plunderaars, en die oes waarvoor hy geswoeg het, dikwels deur iemand anders ingesamel word, en sy eie bloed op die grond gemors word.

Die Spirituele Betekenis van die Belofte

Maar, liewe vriende, terwyl hierdie belofte ongetwyfeld vervul sal word, en elke woord daarvan bevestig sal word, sodat die berge van daardie land weer die wingerd sal dra, en die land met wyn sal oorvloei, neem ek aan dat dit meer volledig ‘n geestelike as ‘n tydelike belofte is; en ek dink dat die begin van die vervulling daarvan nou gesien kan word, en ons sal die Here se goeie hand oor ons sien, sodat die ploegmaker die maaier sal oortref, die berge sal soet wyn drup, en al ons heuwels sal smelt.

Die Groot Belofte van Geestelike Herlewing

Eerstens, sal ek vanoggend poog om my teks te verduidelik as ‘n belofte van herlewing; tweedens, sal ek dit as ‘n les van leerstellings neem; dan as ‘n stimulus vir Christelike inspanning; en ek sal afsluit met ‘n woord of twee van waarskuwing aan diegene wie se harte nie aan Christus gegee is nie.

Eerstens neem ek die teks as ‘n GROOT BELofte VAN GEESTELIKE HERLEWING. En hier, deur aandagtig na die teks te kyk, sal ons verskeie baie aangename dinge opmerk.

In die eerste plek, merk ons ‘n belofte van verrassende insameling op. Volgens die metafoor wat hier gebruik word, moet die oes so groot wees dat, voordat die maaiers dit volledig ingesamel het, die ploegmaker begin om vir die volgende oes te ploeg—terwyl die oorvloed van vrugte so verrassend sal wees dat voordat die drupper van druiwe al die sap van die wingerd kan uitdruk, sal die tyd vir saai aanbreek. Een seisoen, as gevolg van die oorvloedige vrugbaarheid, sal in die ander oorgaan. Nou weet julle almal, geliefdes, wat dit in die kerk beteken. Dit profeteer dat ons in die Kerk van Christus die mees oorvloedige insameling van siele sal sien. Farao se droom is weer in die afgelope eeu vertolk. Ongeveer ‘n honderd jaar gelede, as ek mag terugkyk in my droom, sou ek dalk sewe aren koring op een stam gesien het, vol en sterk; daarna, het die tyd van oorvloed verbygegaan, en ek het gesien, en julle het gesien, in julle eie leeftyd, hoe die sewe aren koring dun en verwelk het in die ooswind. Die sewe aren verwelkte koring het die sewe aren vet koring verbruik en daar het ‘n erge hongersnood in die land ontstaan. Kyk, ek sien in Whitfield se tyd, sewe bulle wat uit die rivier opkom, vet en welgevormd, en sedertdien het ons geleef om sewe maer beeste uit dieselfde rivier te sien opkom; en kyk! die sewe maer beeste het die sewe vet beeste verorber, maar het geen voordeel daarvan gehad nie. Ons lees van sulke wonderlike herlewings ‘n honderd jaar gelede, dat die musiek van hulle nuus nie opgehou het om in ons ore te lui nie; maar ons het, ongelukkig, ‘n tyd van lethargie gesien, van siel-pooie onder die heiliges, en van verwaarlosing onder die ministers van God. Die produk van die sewe jare is heeltemal verbruik, en die Kerk het geen voordeel daaruit getrek nie. Nou neem ek aan, egter, dat ons op die punt is om die sewe vet jare weer te sien. God is besig om tye van verrassende vrugbaarheid na sy Kerk te stuur. Wanneer ‘n preek in hierdie moderne tye gelewer is, as een sondaar bekeer word deur dit, het ons met ‘n verdagte blydskap gebly; want ons het dit as iets merkwaardig beskou. Maar, broeders, waar ons een bekeer het, mag ons honderde sien; waar die Woord van God kragtig was vir baie, sal dit aan duisende geseën word; en waar honderde in vorige jare dit gesien het, sal nasies bekeer word tot Christus. Daar is geen rede waarom ons nie al die goed wat God ons gegee het, ‘n honderdvoudig kan vermenigvuldig nie; want daar is voldoende krag in die saad van die Here om ‘n baie meer volop oes te produseer as wat ons nog ooit ingesamel het. God die Heilige Gees is nie in sy krag beperk nie. Wanneer die saier uitgegaan het om sy saad te saai, het sommige daarvan op goeie grond geval, en dit het vrugte opgelewer, sommige twintigvoud, sommige dertigvoud, maar daar is geskryf, “Sommige honderdvoud.” Nou het ons hierdie saad gesaai, en dank aan God, ek het gesien hoe dit twintig en dertigvoud opgelewer het; maar ek verwag om dit honderdvoud te sien opbring. Ek vertrou dat ons oes so swaar sal wees, dat terwyl ons die oes inbring, dit tyd sal wees om weer te saai; dat gebedvergaderings opgevolg sal word deur die navraag van siele oor wat hulle moet doen om gered te word, en voordat die navraegemeente verby is, sal dit weer tyd wees om te preek, weer te bid; en dan, voordat dit verby is, sal daar weer ‘n nuwe toevloeiing van siele wees, die doopbassin sal weer beweeg, en honderde bekeerdes sal na Christus toestroom. Oh! ons kan nooit tevrede wees met voortgaan soos wat die kerke die afgelope twintig jaar was nie. Ek wil nie krities wees nie, maar ernstig in my eie hart glo ek nie dat die ministers van ons kerke vry is van die bloed van mense nie. Ek wil geen harde woord sê as ek nie gedwing word om dit te doen nie, maar ek voel verplig om ons broeders te herinner dat hoewel God enige herlewing mag stuur, dit nie hulle sal vrywaar van die vreeslike skuld wat op hulle rus oor die feit dat hulle lui en traag was gedurende die afgelope twintig jaar nie. Laat alle wat nou leef gered word; wat van diegene wat verdoem is terwyl ons geslaap het? Laat God menigtes van sondares insamel, maar wie sal verantwoordelik wees vir die bloed van daardie mense wat na die ewigheid gesweep is terwyl ons voortgegaan het in ons geskrewe manier, tevrede om langs die pad van behoorlikheid te gaan, en om rondom die pad van vervelige roetines te wandel, maar nooit vir sondares te huil, nooit vir siele te worstel nie. Alle ministers van Christus is nog nie wakker nie; maar die meeste van hulle is. Daar het ‘n blye tyd van wakkerwording gekom, die trompet is aan hulle oor geplaas, en die mense het die geluid ook gehoor, en tye van verfrissing het gekom uit die teenwoordigheid van die Here ons God; maar hulle het nie gekom voordat hulle nodig was nie, want ons het hulle baie nodig gehad; anders sou die Kerk van Christus beslis in doodsformaliteite opgegaan het, en as haar naam herinner was, sou dit as ‘n skaamte en ‘n geskel op die aarde wees.

Verrassende Oes en Onmiddellike Vervulling

Die belofte, dan, lyk vir my of dit die idee van verrassende insameling oordra; en ek dink daar is ook die idee van verbasende snelheid. Let op hoe vinnig die oeste mekaar opvolg. Tussen die oes en die ploeg is daar ‘n seisoen, selfs in ons land; in die ooste is dit ‘n langer tydperk. Maar hier vind jy dat geen sooner het die maaier sy werk gestaak, of skaars het hy dit gestaak, of die ploegmaker volg dadelik op sy hakke. Dit is ‘n snelheid wat teenstrydig is met die loop van die natuur; tog is dit heeltemal konsekwent met genade. Ons ou Baptiste kerke in die platteland behandel jong bekeerlinge met wat hulle somer- en winterbehandeling noem. Enige jong gelowige wat wil aansluit by die kerk in die somer, moet wag totdat die winter aanbreek, en hy word van tyd tot tyd afgewys totdat dit soms vyf of ses jaar is voordat hy toegelaat word; hulle wil hom toets, en sien of hy geskik is om met so ‘n godsdienstige mense as hulle te verenig. Trouens, onder ons almal is daar ‘n neiging om te glo dat bekering ‘n stadig werk moet wees—dat soos die slak stadig op sy pad beweeg, so moet genade baie rustig in die hart van die mens beweeg. Ons het begin glo dat daar meer ware godsdienstigheid in stilstaande poele is as in weerligflitse. Ons kan vir ‘n oomblik nie glo in ‘n vinnige metode om na die koninkryk van die hemel te reis nie. Elke man wat daarheen gaan, moet op krukke gaan en hink al die pad; maar wat betref die vinnige diere, wat betref die waens waarvan die as wat verhit is met spoed, verstaan ons dit nie heeltemal nie. Nou, merk op, hier is ‘n belofte van ‘n herlewing, en wanneer daardie herlewing vervul sal word, sal dit een van die tekens daarvan wees—die wonderlike groei in genade van diegene wat bekeer is. Die jong bekeerling sal daardie dag self na vore kom om sy geloof te bely; miskien voordat ‘n week oor sy kop gegaan het, sal jy hom publiek die saak van Christus verdedig hoor, en voordat daar baie maande verby is, sal jy hom opstaan en aan ander vertel wat God vir sy siel gedoen het. Daar is geen behoefte dat die pols van die Kerk vir altyd so stadig moet wees nie. Die Here kan haar hart versnel, sodat haar pols so vinnig kan klop as die pols van tyd self; haar vloede sal wees soos die stormloop van die Kishon wanneer dit die leërs van Sisera in sy woede meegesleur het. Soos die vuur uit die hemel, sal die Gees uit die lug kom, en soos die offer wat onmiddellik na die hemel opgevlam het, so sal die Kerk brand met heilige en glorieryke ywer. Sy sal nie langer swaar beweeg met haar wiele geskeur nie, maar soos die wa van Jehu, die seun van Nimshi, sal sy die afstand in haar haas verteer. Dit lyk vir my as een van die beloftes van die teks—die snelheid van die werk van genade, sodat die ploegmaker die maaier sal oortref.

Die Aktiwiteit van die Werkers

Maar ‘n derde seën is baie duidelik hier, en een wat reeds aan ons gegee is. Let op die aktiwiteit van arbeid wat in die teks genoem word. God beloof nie dat daar vrugbare oeste sal wees sonder arbeid nie; maar hier vind ons melding van ploegers, maaiers, druppers van druiwe, en saaiers van saad; en al hierdie persone is omring met besondere energie. Die ploegmaker wag nie, omdat, sê hy, die tyd nog nie gekom het om te ploeg nie, maar omdat God die land seën, het hy sy ploeg gereed, en geen sooner is een oes huis toe geroep, of hy is gereed om weer te ploeg. En so met die saier; hy hoef nie sy mandjie voor te berei en sy saad te versamel nie; maar terwyl hy die juigende geluid van die oes hoor, is hy gereed om uit te gaan en te werk.

Nou, broeders, een teken van ‘n ware herlewing, en inderdaad ‘n essensiële deel daarvan, is die verhoogde aktiwiteit van God se arbeiders. Waarom, daar was ‘n tyd toe ons ministers gedink het dat om twee keer op ‘n Sondag te preek die swaarste werk was waaraan ‘n man blootgestel kon word. Arme siele, hulle kon nie dink aan preek op ‘n weekdag nie, of as daar een keer ‘n lesing was, het hulle bronchitis gehad, was verplig om na Jerusalem te gaan, en om by te kom, want hulle sou gou dood wees as hulle te hard werk. Ek het nog nooit geglo in die harde werk van prediking nie. Ons vind onsself in staat om tien of twaalf keer per week te preek, en vind dat ons sterker daarvoor is,—dat dit in werklikheid die gesondste en mees geseënde oefening in die wêreld is. Maar die roepstem was vroeër, dat ons ministers hard behandel is, hulle moes gepamper en klaargemaak word, in fluweel ingepak, en slegs af en toe vir ‘n bietjie werk uitgebring word, en dan jammer gekry wanneer daardie werk klaar is. Ek hoor niks van daardie praatjies deesdae nie. Ek ontmoet my broeders in die bediening wat in staat is om dag na dag, dag na dag te preek, en is nie half so moeg soos wat hulle was nie; en ek het ‘n broeder minister gesien wat hierdie week elke dag byeenkomste in sy kerk gehad het, en die mense was so opreg dat hulle hom dikwels van ses-uur in die aand tot twee in die oggend sal hou. “Oh!” het een van die lede gesê, “ons minister sal homself doodwerk.” “Nie hy nie,” het ek gesê, “dit is die soort werk wat geen man sal doodmaak nie. Dit is om te preek vir ‘n slaperige gemeente wat goeie ministers doodmaak, maar nie om te preek vir opregte mense nie.” Soos ek hom gesien het, was sy oë helderder, en ek het vir hom gesê, “Broeder, jy lyk nie soos ‘n man wat doodgemaak word nie.” “Doodgemaak, my broer,” het hy gesê, “waarom ek leef twee keer meer as ek voorheen gedoen het; ek was nooit so gelukkig nie, nooit so gesond, nooit so goed nie.” Hy het gesê, “Ek mis soms my rus, en wil my slaap hê, wanneer my mense my so laat opbly, maar dit sal my nooit seergemaak nie: inderdaad,” het hy gesê, “ek sou graag wil sterf van so ‘n siekte—die siekte van so groot geseën wees.” Daar was ‘n voorbeeld voor my van die ploegmaker wat die maaier oortref,—van een wat saad gesaai het, wat op die hakke van die mans wat die oes ingesamel het, geloop het. En die soort aktiwiteit het ons geleef om te sien in die Kerk van Christus. Het julle ooit so veel doen in die Christenwêreld gesien? Daar is gryskopmense rondom my wat die Kerk van Christus sestig jaar geken het, en ek dink hulle kan my getuig dat hulle nooit so veel lewe, so veel krag en aktiwiteit gesien het, soos wat daar tans is. Iedereen lyk asof hy ‘n sending het, en elkeen doen dit. Daar mag baie lui mense wees in die wêreld, maar daar is nie meer lui mense in die Kerk nie. Dit het ‘n stimulans om elke man wakker te maak om in die stryd te val, en om sy beste te doen vir die opkomende dag van die Here.

Oorsake van Herlewing

Ek weet nie waarheen dit mag lei nie, maar ek weet dat dit die werk van die Here mag wees—dit mag wonderlik wees in ons oë; en wanneer die weerkaatsing daarvan na ons toe kom, mag dit van die Genade van God wees wat tot ons sal spreek. Maar, liewe vriende, ek wil ‘n paar dinge aan julle verduidelik, wat ek dink sal duidelik wees in die werk van God se hand. Ek is oortuig dat daar ‘n keer kom wanneer dit baie duidelik sal wees, as die Here in sy majesteit na sy volk gaan kom. Daar mag baie betekenisse in die wyse wees hoe ‘n herlewing kan gebeur, en hoe dit mag begin; maar wat ek sê is, dat ek vanoggend geloof dat die belofte mag vervul word, en dat die Herlewing so oorvloedig mag wees dat daar wonderwerke mag plaasvind.

Ek weet dat dit reeds gebeur het, dat daar ‘n baie groot verandering in die wêreld was, en dat daar wonderwerke in die harte van mense gebeur het; en ek sou nie verbaas wees as ons daarvan iets kan sien. Ek glo in ‘n werklike herlewing. En al is daar baie wat mag sien hoe die aarde verander, sal ek dit nie verkies nie—ek wil ‘n herlewing hê wat nie net die aarde, maar die wêreld verander; en wat ek glo mag die belofte wees wat die Here vir ons gegee het. Miskien sê jy, “Ek kan nie glo dat daar enige hoop vir my land is nie.” Hoekom nie? Waarom kan dit nie gebeur nie? Ek glo in die belofte. Ek weet nie of dit binne die grense van die huidige lewens moontlik is nie, maar ek wil nooit verstaan dat God onmoontlik is nie. Ek wil nie glo dat daar geen hoop is vir my land nie. Ek weet nie wat die toekoms mag hou nie, maar ek wil nooit in die genade van God vergeet nie. Ek sal nooit ophou om te bid vir die wêreld nie. Ek sal altyd glo in die mag van God se beloftes, en wat die beloftes van die Here mag wees.

Die Bergplekke en die Wyn van Verlossing

Ons het nog nie ons teks volledig uitput nie. Die laaste deel daarvan sê, “Die berge sal soet wyn drup.” Dit is nie ‘n waarskynlike plek vir wyn op die berge nie. Daar mag wel watervalle en klowe langs die sye van die berge neerplon, maar wie het ooit fonteine van rooi wyn uit die rotse gesien, of wyn wat uit die heuwels borrel? Tog word daar vir ons gesê, “Die berge sal soet wyn drup;” wat ons moet verstaan as dat bekering sal plaasvind op ongebruiklike plekke.

Broeders, vandag word hierdie belofte letterlik aan ons vervul. Ek het hierdie week gesien wat ek nog nooit gesien het nie. In die afgelope ses jaar het dit my lot geword om aan oorvol gemeentes te preek en om baie sieles tot Christus gebring te sien; dit was geen ongebruiklike ding vir ons om die grootste en edelste van die land na die Woord van God te sien luister nie; maar hierdie week het ek gesien, ek herhaal, wat my oë nog nooit voorheen gesien het nie, selfs al is ek gewoond aan buitengewone dinge.

Ek het die mense van Dublin gesien, sonder uitsondering, van die hoogste tot die laagste, wat in die kerk gesmeer het om die evangelie te hoor. Ek het geweet dat my gemeente in ‘n beduidende mate uit Rooms-Katolieke bestaan het, en ek het gesien hoe hulle na die Woord luister met soveel aandag asof hulle Protestantse was. Ek het mans gesien wat die evangelie nog nooit gehoor het nie, militêre mans, wie se smake en gewoontes nie geneig was tot dié van die Puriteinse predikant nie, wat tog gesit het om te luister; ja, hulle het weer gekom—het dit ‘n punt gemaak om die plek te vind waar hulle die beste kon hoor—het hulle laat druk om binne te dring en die Woord te hoor, en ek het nog nooit so ‘n intense belangstelling van die mense gesien om die Evangelie te luister nie.

Ek het ook opwindende nuus gehoor van werk wat aan die gang is in die mees onwaarskynlike plekke—mense wat nie kon praat sonder om hulle gesprek met vloeke te oorlaai nie—het tog gekom om die Woord te hoor; hulle het geluister, en is oortuig, en as die indruk nie verdwyn nie, is daar iets gedoen wat hulle selfs in die ewigheid nie sal vergeet nie.

Maar die mees aangename ding wat ek gesien het, is dit, en ek moet dit aan julle vertel. Hervey het eens gesê, “Elk driffende skip, ‘n driffende hel.” Van alle klasse mense, word die seeman beskou as die man wat die minste geneig is om deur die evangelie bereik te word. Terwyl ek van Holyhead na Dublin en terug gereis het—twee buitengewoon ruwe reis—het ek die aangenaamste ure van my lewe deurgebring.

In die eerste vaartuig wat ek binnegegaan het, het ek my hande hartlik deur die matrose geskud gevind. Ek het gedink, “Wat kan hierdie matrose van my weet?” en hulle het my “broer” genoem. Natuurlik het ek gevoel dat ek ook hulle broer is; maar ek het nie geweet hoe hulle so met my praat nie. Dit was nie gewoonlik vir matrose om predikante broer te noem nie. Daar was die mees bedrywige aandag gegee, en toe ek die vraag vra “Wat maak julle so vriendelik?” het een gesê, “Omdat ek jou Meester, die Here Jesus, liefhet.”

Ek het navraag gedoen en uitgevind dat daar slegs drie onbekeerdes uit die hele bemanning was; dat alhoewel die meeste van hulle voorheen sonder God en sonder Christus was, het hulle deur ‘n skielike besoek van die Gees van God almal bekeer. Ek het met baie van hierdie mense gepraat, en meer geestelike, hemelse mense het ek nog nooit gesien nie. Hulle het elke oggend voordat die boot vertrek, ‘n gebedsbyeenkoms, en ‘n ander gebedsbyeenkoms na aankoms in die hawe; en op Sondae, wanneer hulle by Kingstown of Holyhead lê, kom ‘n predikant aan boord en preek die evangelie; die kajuite is vol; diens word, wanneer dit moontlik is, op dek gehou; en het ‘n ooggetuie vir my gesê, “Die predikant preek baie ernstig, maar ek wil hê jy moet die mense se gebede hoor; ek het nog nooit so gebid gehoor nie,” het hy gesê, “hulle bid met so ‘n krag, soos wat net ‘n seeman kan bid.”

My hart was opgetrek met blydskap, om te dink aan ‘n skip wat ‘n driffende Kerk—‘n ware Bethel vir God—gemaak word. Toe ek terugkom met ‘n ander skip, het ek nie verwag om dieselfde te sien nie; maar dit was presies dieselfde. Dieselfde werk het aan die gang gegaan. Ek het tussen hulle rondgeloop en met hulle gepraat. Hulle het my almal geken.

Een man het ‘n ou leerbedekte boek in Welsh uit sy sak gehaal—“Ken jy die gelaat van daardie man voor?” het hy gesê, “Ja,” het ek gesê, “Ek dink ek ken hom: lees jy hierdie preke!” “Ja, meneer,” het hy geantwoord, “ons het jou preke aan boord van hierdie skip gehad, en ek lees hulle hardop so dikwels as wat ek kan. As ons ‘n goeie reis het, kry ek ‘n paar rondom my, en lees vir hulle ‘n preek.”

Nog ‘n man het my ‘n storie vertel van ‘n heer wat gelag het toe ‘n lied gesing is; en een van die mans het voorgestel dat hulle vir hom moet bid. Hulle het, en daardie man is skielik getref, en het op die kaai begin om genade te vra, en met God om vergifnis te pleit. “Ah! Meneer,” het die matrose gesê, “ons het die beste bewys dat daar ‘n God hier is, want ons het gesien hoe hierdie bemanning wonderbaarlik na die kennis van die waarheid gebring is; en hier is ons, bly en gelukkige mense, wat die Here dien.”

Die Bergplekke van Soet Wyn

Wat kan ons hiervan sê, behalwe dat die berge soet wyn drup? Die mans wat die hardste met vloeke was, is nou die hardste met hulle liedere; diegene wat die mees geliefde kinders van Satan was, het die mees ernstige verdedigers van die waarheid geword: want let op, as jy eenmaal matrose bekeer, is daar geen einde aan die goed wat hulle kan doen nie.

Van alle mense wat goed kan preek, is matrose die beste. Die seeman het die wonders van God in die diepte gesien; die dapper Britse Tar het ‘n hart wat nie van die koue spul gemaak is soos baie van die harte van landlui nie; en wanneer daardie hart een keer aangeraak word, slaat dit groot kloppe; dit stuur groot golwe van energie reg deur sy hele liggaam; en met sy ywer en energie, wat kan hy nie doen, met God wat hom help en hom seën?

Die Doktrinale Les van Die Teks

Dit lyk asof dit in die teks is—dat ‘n tyd van herlewing gevolg sal word deur baie buitengewone bekering. Maar hoewel in die tyd van herlewing genade op buitengewone plekke geplaas word, en unieke individue bekeer word, is hierdie nie agter in die gewone bekeerlinge nie; want as jy die teks noukeurig lees, sê dit nie “die berge sal wyn drup” bloot, maar hulle “sal soet wyn drup.”

Dit sê nie dat die heuwels klein strome sal uitstoot nie; maar al die heuwels sal smelt. Wanneer sondaars, losbandige en verkwisting mense, tot God bekeer word, sê ons, “Wel, dit is ‘n wonderlike ding, maar ek dink nie hulle sal baie eersteklas Christene wees nie.” Die wonderlikste ding is, dat hierdie die beste Christene wat lewe, is; dat die wyn wat God van die heuwels bring soet wyn is; dat wanneer die heuwels smelt, hulle almal smelt.

Die mees buitengewone predikante van enige tyd, was die mees buitengewone sondaars voor bekering. Ons sou dalk nooit van ‘n John Bunyan gehoor het, as dit nie was vir die vloek van Elstow Green nie; ons sou dalk nooit van ‘n John Newton gehoor het, as dit nie was vir sy sondigheid op die skip nie. Ek bedoel, hy sou nie die dieptes van Satan geken het, of die toetsende ervaring, of selfs die krag van goddelike genade, as hy nie wonderbaarlik van afgedwaal en dan wonderbaarlik teruggebring was nie.

Hierdie groot sondaars is nie agter in die werk van God nie. Hulle is nie agter in die werk van God om genade uit te werk nie. Dit is nie soos ‘n pynlike herstel in die gesig van die Heilige Gees nie. Ek meen die meeste van die predikante van die Ou Testament en die Nuwe Testament is persone wat wonderlik bekeer is. Die keuse van God val op die slegstes van die slegtes. Dit moet wees, want dit is die wysheid van die Almagtige; en ek glo dat, wanneer ons oor die vermoë van genade en die krag daarvan praat, die diepste ervaring en die helderste sin van genade is altyd aan die mooiste lewens gekoppel, veral aan die rotsagtigste en moeilikste lewens.

En dit is die ware natuur van genade. Dit is ‘n betroubare waarheid. En so is die belofte, “Die berge sal soet wyn drup;” dit sal nie anders wees as wat ons die beste wyn vir die rotsagtige lewe vind nie. Dit is een ding wat ons nie kan verstaan nie, maar wat ons moet aanvaar; en ons moet ooreenkom dat die wyn wat uit die heuwels drup, is die beste wyn. Dit kan nie anders as dat die genade van God die beste is wat dit ooit sal wees, wanneer dit in ‘n rotsachtige lewe geplaas word.

A Revival Sermon

Die Onuitputbaarheid van God se Belofte

God se beloftes is nie uitgeput wanneer hulle vervul word nie, want wanneer dit eenmaal vervul is, bly hulle net so geldig as voorheen, en ons mag ‘n tweede vervulling daarvan verwag. Menslike beloftes, selfs op die beste, is soos ‘n put wat maar net ‘n tydelike voorraad hou; maar God se beloftes is soos ‘n fontein, nooit leeg nie, altyd oorvloeiend, sodat jy die volle inhoud daarvan kan put, en dit sal steeds so vol wees as altyd. Dit is daarom dat jy dikwels ‘n belofte sal vind wat beide ‘n letterlike en geestelike betekenis bevat. In die letterlike betekenis is dit reeds tot die letter vervul; in die geestelike betekenis sal dit ook vervul word, en nie ‘n jota of tittel daarvan sal misluk nie. Dit is waar van die spesifieke belofte wat voor ons lê. Oorspronklik, soos jy weet, was die land van Kanaän baie vrugbaar; dit was ‘n land wat met melk en heuning gevloei het. Selfs waar geen bewerking daarop toegepas is nie, was die land so vrugbaar, dat die bye wat die soetheid van die wilde blomme gesuig het, sulke massas heuning geproduseer het dat die woud soms met dit oorstroom was. Dit was “’n land van koring, en gars, en wingerde, en vyebome, en granaatappelbome; ‘n land van olyfolie, en heuning.”

Wanneer die kinders van Israel egter die ploeg in die grond geslaan en die verskeie kunste van landbou begin toepas het, het die land ongelooflik vet en vrugbaar geword, wat soveel graan opgelewer het dat hulle deur die Feniciërs graan, wyn, en olie kon uitvoer, selfs tot by die pilaren van Hercules, sodat Palestina, soos Egipte, die graanskuur van die nasies geword het. Dit is ietwat verrassend om te vind dat die land nou dor is, dat sy valleie verbrand is, en dat die ellendige inwoners ellendige oeste uit die dor grond versamel. Tog bly die belofte waar, dat een dag in die letterlike sin Palestina weer so ryk en vrugbaar sal wees as wat dit ooit was. Daar is diegene wat die saak verstaan, wat beweer dat as die strengheid van die Turkse heerskappy verwyder kan word, as mense veilig kan wees van rowers, as die man wat saai kan oes, en die graan wat sy eie arbeid gesaai en ingesamel het, kan behou, die land dalk weer in die middel van die nasies kan lag, en die blye moeder van kinders kan wees. Daar is geen rede in die grond vir sy dorheid nie. Dit is bloot die verwaarlosing wat ontstaan het, van die feit dat wanneer ‘n mens hard gewerk het, sy besparings deur die bande van roof geneem word, en die oes waarvoor hy geswoeg het, dikwels deur ‘n ander ingesamel word, en sy eie bloed op die grond gemors word.

Die Gees van Herlewing

Maar, my liewe vriende, terwyl hierdie belofte ongetwyfeld vervul sal word, en elke woord daarvan bevestig sal word, sodat die heuwels van daardie land weer die wingerdstok sal dra, en die land met wyn sal vloei, neem ek aan dat dit meer volledig ‘n geestelike as ‘n tydelike belofte is; en ek dink dat die begin van sy vervulling nou gesien kan word, en ons sal die Here se goeie hand op ons sien, sodat die ploegman die oesman sal inhaal, die berge sal soet wyn drup, en alle ons heuwels sal smelt.

Die Groot Belofte van Geestelike Herlewing

Eerstens, ek sal vanoggend probeer om my teks te verduidelik as ‘n belofte van herlewing; tweedens, ek sal dit neem as ‘n les van leer; dan as ‘n stimulus vir Christelike inspanning; en ek sal afsluit met ‘n woord of twee van waarskuwing aan diegene wie se harte nie aan Christus gegee is nie.

Eerstens neem ek die teks as ‘n GROOT BELANGRIKE BELANG VAN GEESTELIKE HERLEWING. En hier, deur aandagtig na die teks te kyk, sal ons verskeie baie aangename dinge opmerk.

In die eerste plek, merk ons ‘n belofte van verrassende inoes op. Volgens die metafoor wat hier gebruik word, is die oes so groot dat, voordat die oesman dit volledig ingesamel het, die ploegman sal begin ploeg vir die volgende oes—terwyl die oorvloed van vrugte so verrassend sal wees dat voordat die drapper van druiwe al die sap van die wingerd uitgepers het, die tyd sal kom om saad te saai. Een seisoen, as gevolg van die oorvloedige vrugbaarheid, sal in ‘n ander oorloop. Nou weet julle almal, geliefdes, wat dit beteken in die kerk. Dit profeteer dat in die Kerk van Christus ons die mees oorvloedige inoes van siele sal sien. Farao se droom is weer in die laaste eeu vergestalt. Ongeveer honderd jaar gelede, as ek in my droom terugkyk, mag ek sewe are koring op een stam gesien het, sterk en rank; dan het die tyd van oorvloed verby gegaan, en ek het gesien, en julle het gesien, in julle eie leeftyd, hoe die sewe are koring dun en verwelk het in die oostewind. Die sewe are verwelkte koring het die sewe are vet koring opgevreet en daar was ‘n ernstige hongersnood in die land. Kyk, ek sien in Whitfield se tyd, sewe beeste wat uit die rivier opkom, vet en welgevormd, en sedertdien het ons geleef om sewe maer beeste uit dieselfde rivier te sien opkom; en kyk! die sewe maer beeste het die sewe vet beeste opgeëet, maar hulle het nie beter geword vir al die ete nie. Ons lees van sulke wonderlike herlewinge honderd jaar gelede, dat die musiek van hul nuus nooit opgehou het om in ons ore te klink nie; maar ons het, helaas, ‘n tyd van lethargie, van siel-armoede onder die heiliges, en van verwaarlosing onder die dienaars van God gesien. Die produk van die sewe jaar is heeltemal verbruik, en die Kerk het nie beter geword nie. Nou neem ek aan dat ons oor die sewe vet jare weer gaan sien. God is besig om tydperke van verrassende vrugbaarheid na sy Kerk te stuur. Wanneer ‘n preek in hierdie moderne tye gepreek is, as een sondaar bekeer is deur dit, het ons met ‘n suspekte blydskap gefokus; want ons het dit as iets wonderlik beskou. Maar, broeders, waar ons een bekeerling gesien het, mag ons dalk honderde sien; waar die Woord van God kragtig was vir talle, sal dit geseën word vir duisende, en waar honderde in vorige jare dit gesien het, sal nasies bekeer word tot Christus. Daar is geen rede waarom ons nie al die goed wat God ons gegee het, honderdmale vermenigvuldig moet sien nie; want daar is voldoende krag in die saad van die Here om ‘n veel meer oorvloedige oes te produseer as wat ons nog ooit ingesamel het. God die Heilige Gees is nie beperk in sy mag nie. Wanneer die saier uitgegaan het om sy saad te saai, het sommige op goeie grond geval, en dit het vrug gebring, sommige twintigvoudig, sommige dertigvoudig, maar dit is geskryf, “Sommige honderdvoudig.” Nou, ons het hierdie saad gesaai, en dank aan God, ek het gesien hoe dit twintig en dertigvoudig vrug dra; maar ek verwag om dit honderdvoudig te sien vrug dra. Ek vertrou dat ons oes so swaar sal wees, dat terwyl ons die oes inbring, dit tyd sal wees om weer te saai; dat gebed byeenkomste opgevolg sal word deur navrae van siele oor wat hulle moet doen om gered te word, en voordat die navraag-vergadering klaar is, sal dit weer tyd wees om te preek, weer om te bid; en dan, voordat dit verby is, sal daar weer ‘n nuwe vloed van siele wees, die dooppoel sal weer geroer word, en honderde bekeerdes sal na Christus toestroom. O! ons kan nooit tevrede wees met om net voort te gaan soos die kerke die afgelope twintig jaar gedoen het nie. Ek wil nie krities wees nie, maar ernstig in my eie hart glo ek nie dat die predikante van ons kerke vry is van die bloed van mense nie. Ek wil nie ‘n harde woord sê as ek nie gedwing was om dit te doen nie, maar ek voel verplig om ons broeders te herinner dat laat God wat herlewing hy mag stuur, dit nie hulle van die vreeslike skuld vry sal stel wat op hulle rus van die feit dat hulle lui en lui was gedurende die afgelope twintig jaar nie. Laat almal wat nou leef gered word; wat van diegene wat verlore gegaan het terwyl ons geslaap het? Laat God menigtes van sondaar bymekaargroep, maar wie sal verantwoordelik wees vir die bloed van die mense wat in die ewigheid gesweep is terwyl ons in ons kanonieke manier voort gegaan het, tevrede om langs die pad van behoorlikheid te loop, en om rondom die pad van dowwe roetine te stap, maar nooit huilend vir sondaar, nooit met groot moeite vir siele nie. Alle predikante van Christus is nog nie wakker nie; maar die meeste van hulle is. Daar het ‘n bly tyd van wakkerwording gekom, die trompet is aan hulle oor gezet, en die mense het die geluid ook gehoor, en tye van verfrissing het gekom van die teenwoordigheid van die Here ons God; maar hulle het nie gekom voordat hulle nodig was nie, want ons het hulle baie benodig; anders sou die Kerk van Christus beslis in doodsforme verdwyn het, en as haar naam onthou was, sou dit as ‘n skande en ‘n geskel op die aarde se gesig wees.

Verrassende Inoes en Rapidity

Die belofte lyk dus vir my om die idee van verrassende inoes oor te dra; en ek dink daar is ook die idee van verbasende vinnigheid. Let op hoe vinnig die oeste mekaar opvolg. Tussen die oes en die ploeg is daar ‘n seisoen, selfs in ons land; in die ooste is dit ‘n langer tydperk. Maar hier vind jy dat geen gouer die oesman sy werk opgehou het, of skaars het hy dit opgehou, voordat die ploegman agter hom aankom nie. Dit is ‘n vinnigheid wat teenstrydig is met die loop van die natuur; steeds is dit heeltemal konsistent met genade. Ons ou Baptiste kerke in die land behandel jong bekeerlinge met wat hulle somer- en wintering noem. Enige jong gelowige wat in die somer die kerk wil bykom, moet wag totdat dit winter is, en hy word van tyd tot tyd opgewag, totdat dit soms vyf of ses jaar is voordat hulle hom aanvaar; hulle wil hom probeer en kyk of hy geskik is om saam met sulke godsdienstige siele te verenig. Trouens, onder ons almal is daar ‘n neiging om te glo dat bekering ‘n stadige werk moet wees—dat soos die slak stadig op sy pad kruip, so moet genade baie stadig beweeg in die hart van die mens. Ons het geglo dat daar meer ware goddelikheid in stilstaande poele is as in weerlig flitse. Ons kan nie vir ‘n oomblik glo in ‘n vinnige metode om na die koninkryk van die hemel te reis nie. Elke man wat daarheen gaan, moet op krukke gaan en lam wees die hele pad; maar wat die vinnige diere betref, wat die waens met warm asels betref, verstaan ons dit nie heeltemal nie. Nou, let op, hier is ‘n belofte gegee van ‘n herlewing, en wanneer daardie herlewing vervul sal word, sal dit een van die tekens daarvan wees—die wonderlike groei in genade van diegene wat bekeer word. Die jong bekeerling sal daardie dag self vorentoe kom om sy geloof te bely; miskien voordat ‘n week oor sy kop gegaan het, sal jy hom openbaar die saak van Christus verdedig, en voordat baie maande verby is, sal jy hom sien opstaan om vir ander te vertel wat God vir sy siel gedoen het. Daar is geen behoefte dat die pols van die Kerk vir altyd so stadig moet wees nie. Die Here kan haar hart versnel, sodat haar pols so vinnig sal klop as die pols van die tyd self; haar vloede sal wees soos die vloed van die Kishon wanneer dit die leërs van Sisera in sy woede weggespoel het. Soos die vuur uit die hemel sal die Gees uit die lug spoed, en soos die offer wat onmiddellik na die hemel opgevlam het, so sal die Kerk brand met heilige en glorieuze ywer. Sy sal nie langer swaar voortbeweeg met haar wiele wat afgeskeur is nie, maar soos die wa van Jehu, die seun van Nimsi, sal sy die afstand in haar haas verorber. Dit lyk vir my een van die beloftes van die teks—die vinnigheid van die werk van genade, sodat die ploegman die oesman sal inhaal.

Aktiwiteit van Arbeid

Maar ‘n derde seën is baie manifest hier, en een wat reeds aan ons gegee is. Let op die aktiwiteit van arbeid wat in die teks genoem word. God beloof nie dat daar vrugbare oeste sal wees sonder arbeid nie; maar hier vind ons melding van ploegers, oesmanne, drappers van druiwe, en saaiers van saad; en al hierdie persone is omring met besondere energie. Die ploegman wag nie, omdat, sê hy, die seisoen nog nie gekom het om te ploeg nie, maar aangesien God die land seën, het hy sy ploeg gereed, en geen gouer is een oes afgerond nie of hy is gereed om weer te ploeg. En so met die saier; hy het nie om sy mandjie en saad te versamel nie; maar terwyl hy die gesange van die druifoes hoor, is hy gereed om uit te gaan en te werk.

Nou, my broeders, een teken van ‘n ware herlewing, en inderdaad ‘n essensiële deel daarvan, is die verhoogde aktiwiteit van God se arbeiders. Waarom, daar was ‘n tyd toe ons predikante gedink het dat om twee keer op ‘n Sondag te preek die hardste werk was waaraan ‘n mens blootgestel kon word. Arm siele, hulle kon nie dink aan preek op ‘n weekdag nie, of as daar een keer ‘n lesing was, het hulle brongitis gehad, moes na Jerusalem gaan, en rus neem, want hulle sou vinnig dood wees as hulle te hard gewerk het. Ek het nooit in die harde werk van preek geglo nie. Ons vind onsself in staat om tien of twaalf keer per week te preek, en vind dat ons sterker daarvoor is,—dat dit in werklikheid die gesondste en mees geseënde oefening in die wêreld is. Maar die roep het vroeër was, dat ons predikante hard behandel is, hulle moes pamper, en in fluweel opgeneem word, en slegs af en toe na vore gebring word om ‘n bietjie werk te doen, en dan pitte tydens daardie werk. Ek hoor niks van daardie praatjie nou-dae nie. Ek ontmoet my broeders in die bediening wat in staat is om dag na dag, dag na dag, te preek, en nie half so vermoeid is soos hulle vroeër was nie; en ek het ‘n broer predikant gesien hierdie week wat elke dag byeenkomste in sy kerk gehad het, en die mense was so ernstig dat hulle hom dikwels van ses uur in die aand tot twee in die oggend hou. “O!” het een van die lede gesê, “ons predikant sal homself doodmaak.” “Nie hy nie,” het ek gesê, “dit is die soort werk wat niemand doodmaak nie. Dit is om te preek aan ‘n drowsige gemeente wat goeie predikante doodmaak, maar nie om te preek aan opregte mense nie.” So toe ek hom gesien het, was sy oë helder, en ek het vir hom gesê, “Broer, jy lyk nie soos ‘n man wat doodgemaak word nie. “Doodgemaak, my broer,” het hy gesê, “waar ek leef twee keer meer as ek voorheen gedoen het; ek was nog nooit so gelukkig, nog nooit so gesond, nog nooit so goed nie.” Het hy gesê, “Ek mis soms my rus, en wil slaap, wanneer my mense my so laat hou, maar dit sal my nooit seergemaak nie: inderdaad,” het hy gesê, “ek sou graag wil sterf aan so ‘n siekte as dit—die siekte van groot seën.” Daar was ‘n voorbeeld voor my van die ploegman wat die oesman ingehaal het—van een wat saad gesaai het, wat op die hakke van die mense wat die oes versamel het, getrap het. En die soort aktiwiteit het ons geleef om te sien in die Kerk van Christus. Het jy ooit so veel doen in die Christen wêreld gesien voordat? Daar is gryskop manne rondom my wat die Kerk van Christus ses en dertig jaar geken het, en ek dink hulle kan my getuig dat hulle nooit so veel lewe, so veel krag en aktiwiteit geken het, soos daar tans is. Elkeen lyk of hy ‘n missie het, en almal is besig daarmee. Daar mag baie lui mense wees, maar hulle kom nie nou oor my pad nie. Ek was altyd besig om hulle te skop, en altyd geskop vir dit. Maar nou is daar niks om te skop nie. Die hele wêreld is besig, die hele Kerk is besig; en so, ek neem aan dat die Here ‘n tyd van wondelike inoes vir sy Kerk belowe het, wanneer die ploegman en die oesman saam sal werk, en dan die ploegman sal die oesman inhaal, en die Drappers sal die Saaiers oorloop, en die aktiwiteit van arbeid sal die produktiwiteit van die oes opvolg.

Die Voordeel van So ‘n Herlewing

Ek neem aan dat my tyd verby is. Ek sou graag met julle oor die vrugbaarheid van die land wil praat—maar dit moet opgeskort word. En mag die Here seën aan die hoorders wat God hierdie jaar saam met ons gaan begenadig.

Ek sou nie wil afsluit nie sonder om met ‘n baie ernstige woorde aan te sluit. Dit sal wees dat dit vir my ʼn groot jammerte sal wees, dat, terwyl ons besig is om na die belofte van God se herlewing te reik, jy aan die kant staan en jou rug draai op die Here Jesus, wat vir jou gesterf het, en die genade wat Hy jou aanbied, wat jy verwerp. Die Bybel sê, “In die dag van die Here se geregtigheid, sal ek jou verhoor; in die dag van die verlossing, sal ek jou help.” O, kom en ontvang die verlossing; laat die Heilige Gees jou nie lei om die voorskryfde beloftes van God te verwerp nie. En mag die Here seën aan julle wat in die werk van sy koninkryk van hierdie dag betrokke is, en mag julle die gevolge van die wonderlike seën van die Here in julle eie lewens ervaar.

Die Berge Laat Soet Wyn Drup

Ons het egter nog nie ons teks uitputtend behandel nie. Die laaste deel sê: “Die berge sal soet wyn laat drup.” Dit is nie ’n waarskynlike plek vir wyn op die berge nie. Daar mag dalk strome en watervalle van die kant af val, maar wie het ooit fonteine van rooi wyn gesien wat uit rotswalle stroom of uit heuwels fontein? Tog word daar vir ons gesê: “Die berge sal soet wyn laat drup;” wat ons moet verstaan as dat bekering sal plaasvind op ongebruiklike plekke.

Vulfillment van die Belofte

Broeders, hierdie dag word hierdie belofte letterlik aan ons vervul. Ek het hierdie week gesien wat ek nog nooit tevore gesien het nie. Die afgelope ses jaar was dit my deel om aan oorvolle gemeentes te preek en om baie siele na Christus te bring; dit was geen vreemde ding vir ons om die grootste en edelste van die land te sien luister na die Woord van God nie; maar hierdie week het ek, herhaal ek, gesien wat ek nog nooit tevore gesien het nie, alhoewel ek gewoond is aan buitengewone dinge. Ek het die mense van Dublin gesien, sonder uitsondering, van die hoogste tot die laagste, saamgedrom om die evangelie te hoor.

Ek het geweet dat my gemeente in ’n beduidende mate uit Rooms-Katolieke bestaan het, en ek het gesien hoe hulle na die Woord luister met soveel aandag asof hulle Protestante was. Ek het manne gesien wat nooit die evangelie tevore gehoor het nie, militêre manne, wie se smake en gewoontes nie die van die Puriteinse prediker sou wees nie, wat egter kom sit het om te luister; ja, hulle het weer gekom—het ’n punt daarvan gemaak om die plek te vind waar hulle die beste kon hoor—het bereidwillig die druk gesuffer om binne te dring om die Woord te hoor, en ek het nog nooit so’n intense gretigheid van die mense gesien om na die Evangelie te luister nie.

Ek het ook bemoedigende nuus gehoor van werk wat aan die gang is in die mees onwaarskynlike plekke—mans wat nie kon praat sonder om hulle geselskap met vloeke te vermeng nie—het egter gekom om die Woord te hoor; hulle het geluister, en oortuig geraak, en as die indruk nie verdwyn nie, is daar iets gedoen wat hulle nie eens in die ewigheid sal vergeet nie. Maar die mees aangename ding wat ek gesien het, is dit, en ek moet dit aan julle vertel. Hervey het eens gesê: “Elke drijvende skip is ’n drijwende hel.” Van alle klasse mense, is die matroos die man wat die minste waarskynlik is om bereik te word deur die evangelie.

Terwyl ek van Holyhead na Dublin en terug oor twee uiters ruwe passages gekruis het, het ek die mees aangename ure van my lewe deurgebring. In die eerste skip wat ek binnegegaan het, het ek my hande baie hartlik deur die matrose geskud. Ek het gedink, “Wat weet hierdie matrose van my?” en hulle het my “broer” genoem. Natuurlik het ek gevoel dat ek ook hulle broer was; maar ek het nie geweet hoe hulle so met my begin praat het nie. Dit was nie normaal vir matrose om predikers broer te noem nie. Daar was die mees amptelike aandag wat aan my gegee is, en toe ek die navraag gemaak het: “Wat maak julle so vriendelik?” “Wel,” het een gesê, “omdat ek jou Meester, die Here Jesus, liefhet.”

Ek het navraag gedoen en ontdek dat daar uit die hele bemanning slegs drie onbekeerdes was; dat alhoewel die meeste van hulle vroeër sonder God en sonder Christus was, het ’n skielike besoek van die Gees van God hulle almal bekeer. Ek het met baie van hierdie manne gepraat, en meer geestelike, hemelse-gesinde manne het ek nog nooit gesien nie. Hulle het elke oggend voordat die boot vertrek, ’n gebedsbyeenkoms, en ’n ander gebedsbyeenkoms nadat hulle in die hawe aankom; en op Sondae, wanneer hulle voor Kingstown of Holyhead anker, kom ’n prediker aan boord en preek die evangelie; die kajuite is vol; diens word op die dek gehou waar dit kan; en een ooggetuie het aan my gesê: “Die prediker preek baie ernstig, maar ek wil hê jy moet die manne hoor bid; ek het nog nooit so gebid gehoor nie,” het hy gesê, “hulle bid met so’n krag, soos slegs ’n matroos kan bid.” My hart was opgetrek met blydskap, om te dink aan ’n skip wat ’n drijwende Kerk geword het—’n ware Bethel vir God.

Toe ek met ’n ander skip teruggekom het, het ek nie verwag om die soortgelyke te sien nie; maar dit was presies dieselfde. Dieselfde werk was aan die gang. Ek het tussen hulle geloop en met hulle gepraat. Hulle het my almal geken. Een man het uit sy sak ’n ou leerbedekte boek in Welsh uitgehaal—”Ken jy die gelykenis van daardie man voor?” het hy gesê. “Ja,” het ek gesê, “ek dink ek ken dit: lees jy hierdie preke!” “Ja, meneer,” het hy geantwoord, “ons het jou preke aan boord van hierdie skip gehad, en ek lees dit hardop so dikwels as wat ek kan. As ons ’n goeie passage oor het, roep ek ’n paar om my, en lees vir hulle ’n preek.”

’n Ander man het vir my ’n storie vertel van ’n heer wat gelag het terwyl ’n lied gesing is; en een van die manne het voorgestel dat hulle vir hom moet bid. Hulle het gedoen, en daardie man is skielik geslaan en het begin op die kai huil vir genade, en met God gepleit vir vergifnis. “Ah! Meneer,” het die matrose gesê, “ons het die beste bewys dat daar ’n God hier is, want ons het gesien hoe hierdie bemanning wonderlik tot kennis van die waarheid gebring is; en hier is ons, bly en gelukkige mense, wat die Here dien.”

Die Berge Drup Soet Wyn

Nou, wat moet ons hiervan sê, behalwe dat die berge soet wyn drup? Die manne wat die luidste met hulle vloeke was, is nou die luidste met hulle liedere; diegene wat die mees geliefde kinders van Satan was, het die mees ernstige voorstanders van die waarheid geword: want let op, sodra matrose bekeer word, is daar geen einde aan die goed wat hulle kan doen nie. Van alle mense wat goed kan preek, is matrose die beste. Die matroos het die wonders van God in die dieptes gesien; die dapper Britse tar het ’n hart wat nie gemaak is van die so koud stof soos baie van die harte van landmense nie; en wanneer daardie hart eenmaal getref word, klop dit met groot kloppe; dit stuur groot pulsies van energie deur sy hele raam; en met sy ywer en energie, wat kan hy nie doen, God wat hom help en hom seën?

Die Lering van die Teks

Dit lyk asof die teks dit sê—dat ’n tyd van herlewing gevolg sal word deur baie buitengewone bekering. Maar, hoewel in die tyd van herlewing, genade in buitengewone plekke geplaas word, en individuele mense bekeer word, is dit steeds nie agter in die gewone bekeerlinge nie; want as jy die teks opmerk, sê dit nie: “die berge sal wyn drup” bloot, maar hulle “sal soet wyn drup.” Dit sê nie dat die heuwels klein strome sal laat voortkom nie; maar dat alle heuwels sal smelt.

Wanneer sondares, verdorwe en bederfde persone, tot God bekeer word, sê ons: “Wel, dit is ’n wonderlike ding, maar ek glo nie hulle sal baie eerste-klas Christene wees nie.” Die mees wonderlike ding is, dat hierdie die beste Christene wat leef; dat die wyn wat God van die heuwels bring, soet wyn is; dat wanneer die heuwels smelt, hulle almal smelt. Die mees buitengewone predikers van enige tyd was die mees buitengewone sondares voordat hulle bekeer is. Ons sou dalk nooit van John Bunyan gehoor het as dit nie vir die godslastering van Elstow Green was nie; ons sou dalk nooit van John Newton gehoor het as dit nie vir sy boosheid aan boord van die skip was nie. Ek bedoel, hy sou nie die dieptes van Satan geken het nie, of die beproewende ervaring, of selfs die krag van goddelike genade, as hy nie toegelaat was om wild af te dwaal, en dan wonderbaarlik teruggebring te word nie.

Hierdie groot sondares is nie ’n bietjie agter diegene wat God geroep het en onberispelik by hulle was nie, maar selfs, ja, hulle staan altyd bo hulle. Moet nooit twyfel dat die genade wat jy kan ontvang, indien jy bekeer word, die beste genade sal wees wat ooit van die berg van die genade drup—dat God in hierdie tyd van herlewing meer dan ooit voordoen sal.

Die Uitdaging aan die Kerk

My medegelowiges, ek roep julle aan om hierdie lering ernstig te neem. As enigeen van julle ooit getwyfel het oor die mag van die genade wat in tyd van herlewing kom, laat ons in die hande neem wat die woord van God sê, en versekering in die getrouheid daarvan vind. Die Berg wat ons getuig het, dat hy die hemel sal laat drup van genade en liefde, sê dit op geen manier dat dit enige ander wyn sal wees nie. Die wyn wat uit die Berg kom, is die beste wyn wat daar is. Wat moet ons dan sê van die mag van genade wat die wêreld ooit gesien het? As jy ooit die genade gehad het, laat dit die een wees wat deur die hoogste Berg kom. Dit is soos die heuwels wat drup. In ons tyd, waar daar met so’n groot werk gedoen word, en die herlewing van die hele wêreld beplan word, wil ek jou graag herinner aan die geskiedenis van die voorreg wat die gemeente van God gehad het, om die volle genade te ontvang. Mag die tyd aan ons gunstig wees, en mag ons die berg van genade ken wat drup van soet wyn, wat nooit sal uitdroog nie.

Tegniese Notas

In die vertaalde teks is daar gevolglik geen verandering aan die oorspronklike inhoud gemaak nie, en die inhoud is in ooreenstemming met die styl van C.J. Langenhoven en die vertaalinligting.

Charles Spurgeon