OOR DIE KRUIS NÁ DIE DOOD - Charles Spurgeon
Inleiding
“Die Jode het daarom, omdat dit die voorbereidingsdag was, dat die liggame nie op die kruis op die sabbat mag bly nie (want daardie sabbat was ‘n groot dag), Pilatus aangesoek dat hulle bene gebroke mag word, en dat hulle weg geneem mag word. Toe het die soldate gekom en die bene van die eerste gebroke, en van die ander wat saam met Hom gekruisig was. Maar toe hulle na Jesus kom, en gesien het dat Hy reeds dood was, het hulle sy bene nie gebroke nie. Maar een van die soldate het sy sy met ‘n spies deurboor, en onmiddellik het bloed en water daaruit gekom. En hy wat gesien het, het getuig, en sy getuienis is waar; en hy weet dat hy die waarheid vertel, sodat julle mag glo. Want hierdie dinge is gedoen sodat die Skrif vervul mag word: ‘Nie een van sy bene sal gebroke word nie.’ En weer sê ‘n ander Skrif: ‘Hulle sal kyk na Hom wat hulle deurboor het.’” Johannes 19:31-37.
Die Dooie Liggame
Criminele wat deur die Romeine gekruisig is, is toegelaat om op die kruis te verrot.
Daardie wrede nasie kan nie so streng veroordeel word soos ons mense wat tot ‘n laat tyd die liggame van diegene wat veroordeel is om te sterf, toegelaat het om in kettings op galg in opvallende plekke te hang nie.
Die verskriklike praktyk is nou verlatene, maar dit is behou tot ‘n tyd wat amper, indien nie heeltemal, binne lewende herinnering was.
Ek wonder of enige ouer persoon hier so ‘n afgryslike spektakel herinner.
Onder die Romeine was dit gebruiklik, want daar is klassiek verwysings na hierdie gruwel wat toon dat die liggame van mense wat gekruisig is, gewoonlik aan die roofdiere oorgelaat is om verslind te word.
Waarskynlik uit respek vir die gebruike van die Jode, sou die owerhede in Palestina vroeg of laat die begrafnis van die gekruisigdes toelaat, maar hulle sou dit beslis nie haas nie, omdat hulle nie so ‘n afsku vir die aanblik sou voel soos ‘n Israeliet nie.
Die Mosaïese Wet, wat jy in die Boek van Deuteronomium sal vind, lui soos volg: “As jy hom aan ‘n boom hang, mag sy liggaam nie die hele nag op die boom bly nie, maar jy moet hom sekerlik daardie dag begrawe” (21:22, 23).
Dit alleen sou die Jode lei om die begrafnis van die geëxecuteerdes te verlang, maar daar was ‘n verdere rede.
Om te voorkom dat die land ontheilig word op die heilige sabbat van die Pasga, was die hoofpriesteres dringerig dat die liggame van die gekruisigdes begrawe moes word en dat hulle doodsake versnel moes word deur die breking van hulle bene.
Hulle gewete was nie deur die moord op Jesus gewond nie, maar hulle was baie gepla deur die vrees vir seremoniele onreinheid!
Religieuse scrupules mag in ‘n dooie gewete leef.
Alaas, dit is nie die enigste bewys van daardie feit nie—ons kan baie in ons eie dag vind!
Die Versoeking om Genade te Soek
Die Jode het na Pilatus gehaas en soek, as ‘n seën, die genadelose daad om die bene van die gekruisigdes met ‘n ysterstaaf te verpletter.
Daardie daad is soms op die veroordeelde uitgevoer as ‘n bykomende straf—maar in hierdie geval was dit bedoel as ‘n afwerkingslag—om die dood te bespoedig deur die vreeslike pyn wat dit sou veroorsaak en die skok aan die liggaam wat dit sou meebring.
Die wrede haat teenoor ons Here het sy vyande vergeetagtig gemaak van alles wat menslik is—sonder twyfel, hoe meer pyn en skande hulle aan Hom kon veroorsaak, hoe beter sou hulle tevrede wees.
Nie egter uit wreedheid nie, maar uit agting vir die seremonies van hulle godsdiens, het hulle, “Pilatus gesoek dat hulle bene gebroke mag word en dat hulle weggeneem mag word.”
Ek het jou reeds vertel dat hierdie breking van die bene van die gekruisigdes ‘n Romeinse gebruik was.
Ons het getuienis hiervan, aangesien daar ‘n Latynse woord, crucifragium, is om hierdie barbaarse daad uit te druk.
Pilatus het geen huiwering gehad om die begeerte van die Jode te vervul nie—wat sou hy omgee vir die dooie liggaam, aangesien hy die lewende Mens al oorhandig het?
Soldate gaan onmiddellik aan om die afgryslike operasie uit te voer en hulle begin met die twee misdadigers.
Dit is ‘n treffende feit dat die berouvolle misdadiger, alhoewel hy daardie dag in die Paradys met sy Here sou wees, nie as gevolg daarvan vrygestel was van die ondraaglike lyding wat die breking van sy bene veroorsaak het nie.
Ons word van ewige ellende gered, nie van tydelike pyn nie!
Ons Verlosser, deur ons verlossing, gee geen waarborg aan ons dat ons van lyding in hierdie lewe vrygespreek sal wees nie.
Dit is waar, soos die spreekwoord sê, “Alles kom dieselfde vir almal: daar is een gebeurtenis vir die regverdiges en vir die goddeloses; vir die skoon en vir die onrein.”
Ongevalle en siektes affekteer die goddelikes sowel as die goddeloses.
Berouvol of nie, ons deel die gemeenskaplike lot van mense en word gebore tot probleme soos die vonk opwaarts vlieg.
Jy mag nie verwag nie, omdat jy vergifnis ontvang het, selfs al het jy die waarborg daarvan van Christus se eie lippe, dat jy, daarom, ellende sal ontsnap!
Nee, maar van sy genadige mond het jy die vooraf waarskuwing ontvang dat toetsing jou sal tref, want Jesus het gesê: “Hierdie dinge het Ek vir julle gespreek, sodat julle in My mag vrede hê. In die wêreld sal julle ellende hê.”
Lyding word nie afgewend nie, maar dit word in ‘n seën verander!
Die berouvolle misdadiger het daardie dag die Paradys binnegegaan, maar dit was nie sonder lyding nie.
Sê eerder dat die vreeslike slag die werklike middel was tot die onmiddellike vervulling van sy Here se belofte aan hom!
Deur daardie klap het hy daardie dag gesterf, anders kon hy lank gedraai het.
Hoeveel ons ook al deur lyding kan ontvang, is moeilik om te raai—miskien mag die belofte dat ons saam met ons Here in die Paradys sal wees, op daardie manier vervul word.
Op hierdie punt het dit meer as waarskynlik gelyk dat ons geseënde Here die breking van Sy bene moes ondergaan, maar “Hy was reeds dood.”
Dit het Hom behaag, in die oneindige bereidwilligheid waarmee Hy na Sy Offer gegaan het, om Sy lewe op te gee en Sy gees het dus vertrok.
Tog mag ‘n mens gevrees het dat die grof soldate hulle opdragte sou uitvoer.
Kyk, hulle doen dit nie!
Het hulle ‘n vrees vir Een wat rondom wie sodanige wonderwerke bymekaar gekom het, gehad?
Was hulle, soos hulle senturio, met ontsag oor hierdie merkwaardige Persoon beïndruk?
Ten minste, het hulle gesien dat Hy reeds dood was, het hulle nie hulle hamer gebruik nie.
Gelukkig is ons om te sien dat hulle opgehou het met sulke afskuwelike brutaliteit.
Maar ons mag nie te bly wees nie, want ‘n ander skande sal sy plek inneem!
Om seker te maak dat Hy dood was, het een van die vier soldate Sy sy met ‘n spies deurboor, waarskynlik sy lans heeltemal deur die hart gestoot.
Hier sien ons hoe ons genadige God, in Sy Voorzienigheid, bepaal het dat daar seker getuienis moes wees dat Jesus dood was en dat, daarom, die Offer geslag was.
Paulus verklaar dit as die Evangelie, dat die Here Jesus volgens die Skrif gesterf het.
Strangely enough, daar was ketters wat gewaag het om te beweer dat Jesus nie werklik gesterf het nie.
Hulle staan weerleg deur hierdie spiessteek.
As ons Here nie gesterf het nie, dan is daar geen Offer aangebied nie, die opstanding is nie ‘n feit nie en daar is geen grondslag van hoop vir mense nie!
Ons Here het beslis gesterf en is begrawe—die Romeinse soldate was geslepe beoordelaars in sulke sake en hulle het gesien dat, “Hy reeds dood was” en, boonop, is hulle speere nie tevergeefs gebruik nie toe hulle bedoel het om die dood ‘n sekerheid te maak.
Toe die sy van Christus deurboor is, het bloed en water daaruit gevloei—waarop baie gesê is deur diegene wat dit gepas ag om oor sulke tere temas te praat.
Daar is deur sommige veronderstel dat die bloed deur die dood verdeel was, die klonte wat van die water waarbinne hulle drijf geskei was, en dit op ‘n heeltemal natuurlike manier.
Maar dit is nie waar nie dat bloed uit ‘n dooie liggaam sou vloei as dit deurboor word.
Slegs onder sekere baie spesiale omstandighede sou bloed met geweld uitvloe.
Die vloei van hierdie bloed van die sy van ons Here kan nie as ‘n gewone gebeurtenis beskou word nie—dit was ‘n feit heeltemal op sigself!
Ons kan nie redeneer uit enige bekende feit in hierdie geval nie, want ons is hier in ‘n nuwe streek.
Al word daar erken dat bloed nie uit ‘n gewone dooie liggaam sou vloei nie, onthou dat ons Here se liggaam uniek was, aangesien dit geen verval gesien het nie.
Enige verandering wat oor ‘n liggaam wat aan bederf onderworpe is mag kom, kan ons nie aan Sy liggaam toeskryf nie en, daarom, is daar geen redeneer uit feite oor gewone liggame om iets te concluser oor ons geseënde Here se liggaam nie.
Of bloed en water natuurlik uit sy heilige en onverganklike liggaam gevloei het, of dit ‘n wonderwerk was, dit was duidelik ‘n baie opvallende en merkwaardige ding en Johannes, as ‘n ooggetuie, was duidelik daarvan verras—so verras dat hy ‘n plechtige bevestiging opgeteken het sodat ons nie aan sy getuienis mag twyfel nie.
Hy was seker van wat hy gesien het en het gesorg dat hy dit met ‘n spesiale nota rapporteer sodat ons mag glo—soos asof hy gevoel het dat as hierdie feit werklik geglo word, daar ‘n seker oortuigende krag sal wees wat baie sou aanspoor om op ons Here Jesus as die aangestelde Verlosser te glo!
Ek kon in baie besonderhede ingaan, maar ek verkies om ‘n sluier oor hierdie tere misterie te gooi.
Inleiding
Dit is skaars eerbiedig om anatomie te bespreek wanneer die liggaam van ons aanbiddenswaardige Here voor ons is.
Laat ons eerder ons oë sluit in aanbidding as om hulle met onheilige nuuskierigheid te open.
Die groot taak wat voor my staan hierdie oggend is om waarheid uit hierdie bron van wonderwerke te put.
Ek sal jou vra om die gebeurtenisse voor ons in drie ligte te beskou—eerste, laat ons hier die vervulling van die Skrif sien.
Tweedens, die identificering van ons Here as die Messias.
En derde, die onderrig wat Hy bedoel.
I. Die Vervulling van Skrif
Ek vra jou om op te let na die VERVULLING VAN DIE SKRIF.
Twee dinge is voorspel—nie ‘n been van Hom mag gebroke word nie en Hy moet deurboor word.
Dit was die Skrif wat nou vervul moes word.
Laas Sondagoggend was ons almal verheug toe ons die vervulling van die Skrif gesien het in die vang van ons Here en Sy weiering om Homself van Sy vyande te verlos.
Die tema van die vervulling van die Skrif is die moeite werd om verder ondersoek te word in ‘n tyd wanneer Heilige Skrif met soveel minagting behandel word en daar gesê word dat dit geen Inspiratie in hom het nie, of, ten minste, geen Goddelike Gezag nie waardeur sy Onfeilbaarheid verseker word.
Julle en ek steun geen sulke dwaling nie!
Inteendeel, ons beskou dit as die laaste graad van kwaad.
“Indien die fondamente verwyder word, wat kan die regverdige doen?”
Ons is bly om te sien hoe die Here Jesus Christus en diegene wat oor Hom geskryf het, die Heilige Skrifte met ‘n diep eerbiedige agting hanteer het.
Die profezieë wat voorheen van Christus gegaan het, moes vervul word—en heilige siel het groot vreugde gevind in die feit dat dit so was!
Ek wil hê julle moet oplet, met betrekking tot hierdie geval, dat dit wonderlik ingewikkeld was.
Dit was negatief en positief—die Verlosser se bene mag nie gebroke word nie en Hy moet deurboor word.
In die tipe van die Pasga-lam, was dit uitdruklik bepaal dat nie ‘n been daarvan gebroke mag word nie—daarom mag nie ‘n been van Jesus gebroke word nie.
Tegelyk, volgens Sagaria 12:10, moet die Here deurboor word.
Hy moet nie net met die spykers deurboor word en so die profesie vervul, “Hulle het my hande en my voete deurboor nie,” maar Hy moet op ‘n opvallende manier deurboor word sodat Hy veral as ‘n Deurboorde Een beskou kan word.
Hoe sou hierdie profesieë en ‘n menigte meer vervul word?
Slegs God self kon die vervulling van profesieë wat van alle soorte was en wat verwarrend gelyk het, teweegbring—en selfs teenstrydig met mekaar!
Dit sou ‘n onmoontlike taak vir die menslike verstand wees om soveel profesieë, tipes, voorspellings te konstrueer en dan ‘n persoon voor te stel waarin hulle almal beliggaam moet wees!
Maar wat vir mense onmoontlik sou wees, is letterlik in die geval van ons Here uitgevoer!
Daar is profesieë oor Hom en oor alles wat met Hom verband hou—from sy hare tot sy klere, van sy geboorte tot sy graf—en tog is dit alles tot in die fynste besonderhede uitgevoer!
Wat onmiddellik voor ons lê, was ‘n ingewikkelde geval, want as eerbied vir die Verlosser sy bene sou spaar, sou dit nie ook sy vlees spaar nie?
As ‘n grof brutaliteit sy sy deurboor het, hoekom het dit nie sy bene gebroke nie?
Hoe kan mense van een daad van geweld weerhou word—en dit ‘n daad wat deur die gesag geautoriseer is—en tog ‘n ander geweld pleeg wat aan hulle nie voorgestel is nie?
Maar, laat die geval so ingewikkeld wees as wat dit kon wees, het Oneindige Wysheid geweet hoe om dit in alle opsigte uit te werk—en Hy het dit gedoen!
Die Christus is die presiese substansie van die voorspellings van die Messiaanse profesieë!
II. Die Onwaarskynlikheid van Vervulling
Volgende, kan ons sê van die vervulling van hierdie twee profesieë, dat dit spesifiek onwaarskynlik was.
Dit het glad nie waarskynlik gelyk dat wanneer die bevel gegee is om die bene van die gekruisigdes te breek, dat Romeinse soldate van die daad sou weerhou nie.
Hoe kon die liggaam van Christus behoue bly nadat so ‘n bevel uitgevaardig is?
Die vier soldate is duidelik vasbeslote om die goewerneur se opdragte uit te voer.
Hulle het hul vreeslike taak begin en hulle het die bene van twee van die drie veroordeeldes gebroke.
Die kruis was so gerangskik dat Jesus in die middel gehang het—Hy is die tweede van die drie.
Ons veronderstel natuurlik dat hulle in volgorde van die eerste kruis na die tweede sou voortgaan.
Maar hulle blyk die tweede kruis te verby te gaan en van die eerste na die derde voort te gaan!
Wat was die rede van hierdie merkwaardige prosedure?
Die veronderstelling is, en ek dink dit is ‘n baie waarskynlike, dat die middelste kruis ‘n bietjie teruggestaan het en dat die twee misdadigers ‘n soort eerste rang gevorm het.
Jesus sou dus al die meer emphaties “in die middel” wees.
As Hy ‘n bietjie terug geplaas is, sou dit beslis vir die berouvolle misdadiger makliker gewees het om die inskripsie oor sy hoof te lees en na ons Here te kyk en ‘n gesprek met Hom te hê.
As hulle presies in ‘n lyn geplaas was, sou dit dalk nie so natuurlik gewees het nie.
Maar die voorgestelde posisie lyk om by die omstandighede te pas.
As dit so was, kan ek verstaan hoe die soldate die kruise in volgorde sou neem wanneer hulle hul vreeslike plig op die twee misdadigers uitvoer en laaste by Jesus wat in die middel was, kom.
In elk geval, so was die volgorde wat hulle gevolg het.
Die wonder is dat hulle nie, in die geskikte tyd, voortgegaan het om die vreeslike klap in die geval van ons Here toe te dien nie!
Romeinse soldate is geneig om hulle opdragte baie letterlik na te kom—hulle is nie dikwels beweeg met ‘n groot begeerte om barbarismes te vermy nie.
Kan jy hulle sien wat op hulle sending gefokus is?
Sal hulle nie selfs nou daardie heilige liggaam vermink nie?
Gee my vir die gewone Romeinse soldaat—hy was so gewoond aan slaghande, so bekend met ‘n ryk wat met bloed en yster gevestig is, dat die idee van medelye nooit deur sy siel gekom het nie, behalwe om bespot te word as ‘n vroulike gevoel wat onwaardig is van ‘n dapper man!
Tog, kyk en wonder!
Die bevel word gegee om hulle bene te breek—twee uit die drie het gely—en tog mag geen soldaat ‘n been van daardie heilige liggaam verpletter nie!
Hulle sien dat Hy reeds dood is en hulle breek nie sy bene nie.
III. Die Betekenis van die Deurboor
Tot dusver het jy net een van die profesieë vervul gesien.
Hy moet ook deurboor word.
En wat was dit wat in die gedagte van die Romeinse soldaat opgekomen het toe hy in ‘n haastige oomblik besluit het om seker te maak dat die ooglopende dood van Jesus ‘n werklike was?
Hoekom het hy daardie heilige sy met sy lans oopgemaak?
Hy het niks van die profesie geweet nie.
Hy het nie gedroom dat Eva uit die sy van die man geneem is nie en die Kerk uit die sy van Jesus.
Hy het nooit daardie antieke idee gehoor dat die sy van Jesus soos die deur van die ark was, waardeur ‘n toegang tot veiligheid geopen word nie.
Hoekom dan vervul hy die voorspelling van die Profet?
Daar was geen ongeluk of kans hier nie!
Waar is daar sulke dinge?
Die hand van die Here is hier en ons wil die Omnisciente en Almagtige Voorzienigheid prys en seën wat so die Woord van Openbaring vervul het!
God het respek vir Sy eie Woord en terwyl Hy sorg dat nie ‘n been van Sy Seun gebroke mag word nie, verseker Hy ook dat nie ‘n teks van die Heilige Skrif gebroke mag word nie!
Dat ons Here se bene ongebroke moet bly en tog dat Hy deurboor moet word, het ‘n baie onwaarskynlike ding gelyk, maar dit is uitgevoer!
Wanneer jy volgende ‘n onwaarskynlike belofte teëkom, glo dit vas.
Wanneer jy volgende dinge sien wat teen die Waarheid van God werk, glo God en glo niks anders nie!
Laat God waar wees en elke man ‘n leuenaar!
Al sou mense en demone God die leuen gee, hou vas aan wat God gespreek het, want Hemel en aarde sal verbygaan, maar nie ‘n jota of tittel van Sy Woord sal op die grond val nie!
Let weer op, liewe Vriende, met betrekking tot hierdie vervulling van die Skrif, dat dit heeltemal onontbeerlik was.
As hulle Christus se bene gebroke het, dan sou daardie Woord van Johannes die Doper, “Kyk die Lam van God,” ‘n skaduwee oor dit gelaat het.
Mense sou beswaar gemaak het, “Maar die bene van die Lam van God was nie gebroke nie.”
Dit was spesifiek twee keer beveel, nie net in die eerste bepaling van die Pasga in Egipte nie, maar in die toestaan van ‘n tweede aan diegene wat op die tydstip van die eerste Pasga onrein was.
In Numeri, sowel as in Eksodus, lees ons dat nie ‘n been van die lam gebroke mag word nie.
Hoe dan, as ons Here se bene gebroke was, kon ons sê, “Christus, ons Pasga, is vir ons geoffer,” wanneer daar hierdie fatale fout sou wees?
Jesus moet ongebroke bly aan die kruis en Hy moet ook deurboor word, anders kan daardie beroemde passage in Sagaria, waarna hier verwys word, “Hulle sal op My kyk wie hulle deurboor het,” nie waar van Hom wees nie.
Albei profesieë moet vervul word en hulle was so op ‘n opvallende manier!
Maar hoekom moet ek sê dat hierdie vervulling onontbeerlik was?
Geliefdes, die nakoming van elke Woord van God is onontbeerlik.
Dit is onontbeerlik vir die Waarheid van God dat Hy altyd waar moet wees, want as een Woord van Hom op die grond kan val, dan kan alle val—en sy waarheidsgetrouheid is weg.
As dit gedemonstreer kan word dat een profesie ‘n fout was, dan kan alle ander foute wees.
As een deel van die Skrif onwaar is, kan alles onwaar wees en ons het geen seker grond om op te gaan nie.
Geloof hou nie van gladde plekke nie!
Geloof soek die seker Woord van Profesie en stel haar voet stewig op sekerhede.
Tensy al die Woord van God seker en suiwer is, “soos silwer wat in ‘n aarde van vuur geprobeer is, sewe keer gezuiver,” dan het ons niks om op te gaan nie en is ons feitlik gelaat sonder ‘n Openbaring van God!
As ek die Bybel moet neem en sê, “Sommige hiervan is waar en sommige is betwiste,” is ek nie beter af as of ek geen Bybel gehad het nie!
‘n Mens wat op die see is met ‘n kaart wat net in sekere plekke akkuraat is, is nie veel beter af asof hy glad nie ‘n kaart het nie.
Ek sien nie hoe dit ooit veilig kan wees om “om te bekeer en soos klein kinders te word” as daar geen Onfeilbare Onderwyser is vir ons om te volg nie.
Geliefdes, dit is onontbeerlik vir die eer van God en ons vertroue in Sy Woord, dat elke lyn van die Heilige Skrif waar moet wees!
Dit was duidelik onontbeerlik in die geval wat ons nou voor ons het en dit is slegs een voorbeeld van ‘n reël wat sonder uitsondering is.
Maar nou laat ek jou herinner dat hoewel die probleem ingewikkeld was en die uitwerking onwaarskynlik was, dit steeds op die mees natuurlike manier vervul is.
Niks kan minder gedwonge wees as die aksie van die soldate.
Hulle het die bene van twee gebroke, maar die ander is dood en daarom breek hulle nie sy bene nie.
Tog, om seker te maak dat hulle veilig is in die omissie van die klap, deurboor hulle sy sy.
Daar was geen dwang op hulle nie—hulle het dit van hulle eie gedagte gedoen.
Geen engel het uit die Hemel gekom om met sy breë vlerke voor die kruis te staan, om die Verlosser te beskerm nie!
Geen afschuwelike beskerming van misterie is oor die heilige liggaam van die Here gehang nie sodat indringers met vrees teruggejaag kon word!
Nee, die soldate het gedoen wat hulle wou doen.
Hulle het uit hulle eie vrye wil opgetree en tog, terselfdertyd, het hulle die ewige raad van God vervul!
Sal ons nooit in die gedagtes van mense die Waarheid van God kan inslaan dat voorbepaling en vrye agentskap albei feite is?
Mense sondig so vryelik soos voëls in die lug vlieg en hulle is ten volle verantwoordelik vir hulle sonde—en tog is alles voorsien en voorgesien deur God!
Die voorordening van God belemmer in geen mate die verantwoordelikheid van die mens nie!
Ek is dikwels deur persone gevra om die twee Waarhede van God te versoen.
My enigste antwoord is—Hulle benodig geen versoening nie, want hulle het nooit uit mekaar geval nie.
Hoekom moet ek probeer om twee vriende te versoen?
Bewys vir my dat die twee Waarhede nie ooreenstem nie.
In daardie versoek het ek jou ‘n taak gegee wat net so moeilik is soos dié wat jy aan my voorstel!
Hierdie twee feite is parallelle lyne—ek kan hulle nie laat verenig nie—maar jy kan nie hulle laat kruis nie.
Laat my ook byvoeg dat ek lankal die idee opgegee het om al my oortuigings in ‘n stelsel te maak.
Ek glo, maar ek kan nie verduidelik nie.
Ek val voor die majesteit van Openbaring neer en aanbid die Oneindige Here.
Ek verstaan nie alles wat God openbaar nie, maar ek glo dit!
Hoe kan ek verwag om al die raaisels van Openbaring te verstaan, wanneer selfs die rekenkunde van die Skrif my begrip oortref, aangesien ek geleer word dat in die Godheid die Drie Een is, terwyl ek in die onverdeelde Een die Drie die duidelikste sien?
Inleiding
Moet ek die see meet? Is dit nie genoeg dat ek deur sy golwe opgeneem word nie?
Ek dank God vir waters diep genoeg vir my geloof om in te swem!
Verstaaning sou my dwing om by die vlakke te bly, maar geloof neem my na die groot oseaan.
Ek glo dit is meer tot die voordeel van my siel om te glo as om te verstaan, want geloof bring my nader aan God as wat rede ooit gedoen het!
Die geloof wat beperk word deur ons smal vermoëns is ‘n geloof wat onwaardig is aan ‘n kind van God, want as ‘n kind van God behoort hy te begin om met oneindige hoogtes om te gaan, soos dié waarin sy groot Vader tuis is.
Hierdie hoogtes kan net deur geloof omhels word.
Om terug te keer na my onderwerp—al moet die saak wees soos die Skrif voorspel het, was daar geen dwang of aansporing nie.
Maar, as vrye agente, het die soldate die presiese dinge verrig wat in die Profete oor Christus geskryf is.
Vervulling van Skrif
Liewe Vriende, laat my nog een waarneming maak oor hierdie vervulling van Skrif—dit was wonderbaarlik volledig.
Let daarop dat in hierdie transaksies ‘n seël geplak is op daardie deel van die Skrif wat die meeste blootgestel is aan skeptiese bespotting, want die seël is eerste op die tipes geplak.
Onheilige lesers van die Skrif het geweier om die tipes te aanvaar.
Hulle sê, “Hoe weet jy dat die Pasga ‘n tipe van Christus was?”
In ander gevalle maak meer ernstige persone beswaar teen gedetailleerde interpretasies en weier om ‘n betekenis in die kleiner besonderhede te sien.
Sulke persone sou nie geestelike belang aan die wet heg nie, “Nie ‘n been daarvan mag gebroke word nie,” maar sou dit afmaak as ‘n klein regulasie van ‘n verouderde godsdienstige ritueel.
Maar let op, Geliefdes, die Heilige Gees doen niks van die soort nie, want Hy fokus op ‘n minderjarige besonderheid van die tipe en verklaar dat dit vervul moet word.
Boonop interviseer die Voorzienigheid van God sodat dit uitgevoer sal word.
Daarom, moenie bang wees om die tipes te bestudeer deur die bespotting van die wêrelds verstandige nie.
Daar is ‘n algemene vrees wat oor die gedagtes van baie oor Heilige Skrif kom—‘n vrees waaraan ek, dank God, ‘n volslagen vreemde is!
Dit sou ‘n gelukkige omstandigheid wees as die kinderlike eerbied van die vroeë vaders terug na die Kerk herstel kan word en die huidige onheilige kritiek berou kan word en weggegooi kan word.
Ons kan onsself vermaak in die tipes soos in ‘n ware Paradys van Openbaring!
Hier sien ons die skoonheid van ons Beste geliefde spieël in 10,000 aangename maniere.
Daar is ‘n wêreld van heilige onderrig in die boeke van die Ou Testament en in hulle tipes en simbole!
Om hierdie erfenis van die heiliges prys te gee en kritiek in plaas daarvan te aanvaar, sou soos wees om jou geboortereg vir ‘n bak pap te verkoop!
Ek sien in ons Here se ongebroke bene ‘n seël van God op die tipes van Skrif!
Seël op Profesie
Kom ons gaan verder.
Ek sien, volgende, die seël van God wat op onvervulde profesie geplak is, want die passage in Sagaria is nog nie heeltemal vervul nie.
Dit lui so—“Hulle sal op My kyk wie hulle deurboor het.”
Jehovah is die spreker en Hy praat van “die huis van Dawid en die inwoners van Jerusalem.”
Hulle moet op Jehovah kyk wie hulle deurboor het en vir Hom treur.
Alhoewel hierdie profesie nog nie op die grootste skaal vervul is nie, is dit tog tot ‘n sekere mate gesertifiseer, want Jesus is deurboor—die res daarvan staan dus goed—en Israel sal een dag treur oor haar geïnsulteerde Koning.
Die profesie was gedeeltelik vervul toe Petrus opgestaan het en aan die elf gepreek het, toe ‘n groot aantal van die priesters geglo het en toe menigtes van die saad van Abraham predikers van Christus gekruisigde geword het.
Tog wag dit nog vir ‘n groter vervulling en ons kan heeltemal seker wees dat die dag sal kom wanneer al Israel gered sal word.
Soos die deurboor van hulle Here waar is, so sal die deurboor van hulle harte waar wees en hulle sal treur en intern met bitter verdriet bloei vir Hom wie hulle verag en verafsku het.
Die punt om hier te merk is dat ‘n seël in hierdie geval op ‘n profesie geplak is wat nog wag op sy grootste vervulling en, daarom, kan ons dit as ‘n patroon beskou—en kan ons klem lê op profesie, ons daarin verheug en dit sonder twyfel ontvang, wat ook al mag gebeur.
Ek het soveel gesê oor die vervulling van die Woord rakende ons Here.
Laat ons dus ‘n les van eerbied en vertroue ten opsigte van Heilige Skrif leer.
II. Identifisering van ons Here
Maar nou, tweedens, en kortliks, is die IDENTIFIKASIE VAN ONZE HERE AS DIE MESSIAS geweldig versterk deur wat met Sy liggaam na die dood gebeur het.
Dit was noodsaaklik dat Hy beslissend bewys moes word om die Christus te wees waarvan in die Ou Testament gepraat word.
Sekere tekens en merkwaardighede word gegee en daardie tekens en merkwaardighede moet in Hom gevind word—hulle is so gevind.
Die eerste teken was dit—God se Lam moet ‘n mate van bewaring hê.
As Christus is wat Hy beweer te wees, is Hy die Lam van God.
Nou kan God se lam slegs op God se manier hanteer word.
Daar is die lam.
Moet dit doodmaak, sy bloed besprinkel, dit met vuur rooster, maar moenie sy bene gebroke nie.
Dit is God se lam en nie joune nie, daarom sal jy tot hier kom, maar nie verder nie.
Nie ‘n been daarvan mag gebroke word nie.
Rooster dit, verdeel dit onder julleself en eet dit—maar breek geen been daarvan nie.
Die Here eis dit as Syne en dit is sy voorbehoud.
So, in werklikheid, sê die Here met betrekking tot die Here Jesus—“Daar is My Seun. Bind Hom, gesels met Hom, spoeg op Hom, kruisig Hom, maar Hy is die Lam van My Pasga en jy mag nie ‘n been van Hom breek nie.”
Die Here se reg op Hom word verklaar deur die voorbehoud wat met betrekking tot sy bene gemaak word.
Sien jy nie, hier, hoe Hy geïdentifiseer word as “die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem” nie?
Dit is ‘n merk van identiteit waarop geloof haar oë vestig—en sy bestudeer daardie merk totdat sy veel meer daarin sien as wat ons vandag kan sê, want ons het ander dinge om oor te peins.
Die volgende merk van identiteit moet wees dat Jehovah ons Here deur Israel deurboor moet word.
So het Sagaria gesê en so moet dit vervul word.
Nie net moet sy hande en voete genagel word nie, maar hy moet ook op die mees opvallende manier deurboor word.
“Hulle sal op My kyk wie hulle deurboor het, en hulle sal vir Hom treur.”
Deurboor moet Hy wees!
Sy wonde is die merke en tekens van sy werklike Christus-wees.
Wanneer hulle die teken van die Seun van die Mens in die laaste dae sien, dan sal al die stamme van die aarde treur—en is dit nie daardie teken nie, sy verskyning as ‘n Lam wat geslag is?
Die wond in sy sy was ‘n seker merk van sy identiteit aan sy eie dissipels, want Hy het vir Tomas gesê, “Steek jou hand hierheen en steek dit in my sy: en wees nie ongelooflik nie, maar glo.”
Dit sal die oortuigende teken vir al Israel wees—“Hulle sal op My kyk wie hulle deurboor het, en hulle sal vir Hom treur, soos een wat vir sy enigste seun treur.”
Vir ons is die geopende weg na sy hart in sy vlees, die teken dat hierdie die Incarnate God van Liefde is, wie se hart deur almal wat sy genade soek, bereik kan word.
Maar ek het hierdie identificering nie voltooi nie, want let daarop, dat wanneer daardie sy deurboor is, “en onmiddellik het bloed en water uitgekom.”
Julle wat julle Bybels het, het dit reeds geopen by Sagaria 12—sal julle vriendelik lees totdat julle by die eerste vers van die 13de Hoofstuk kom, wat nie van die 12de hoofstuk geskei moet word nie?
Wat vind julle daar? “In daardie dag sal daar ‘n fontein vir die huis van Dawid en die inwoners van Jerusalem geopen word vir sonde en vir onreinheid.”
Hulle het Hom deurboor en in daardie dag het hulle begin treur vir Hom!
Maar meer, in daardie dag was daar ‘n fontein geopen!
En wat was daardie fontein, behalwe hierdie gushing van water en bloed uit die geskeurde sy van ons verlossende Here?
Die profesieë volg vinnig, een na die ander—hulle verwys na dieselfde Persoon, na dieselfde dag—en ons is bly om te sien dat die feite ook vinnig op mekaar volg, want toe die soldaat met die spies die sy van Jesus deurboor het, “het bloed en water onmiddellik uitgekom.”
Jehovah is deurboor en die mense het berou en kyk die reinigende fontein binne ‘n kort tyd!
Die mense wat die heilige fontein geopen gesien het, het gejuig om daarin die bevestiging van die voltooide Offergawe en die teken van sy reinigende werking te sien.
Die identificering is meer volledig as ons nog een opmerking byvoeg.
Neem al die tipes van die Ou Testament saam en jy sal hierdie versameling kry, dat die reiniging van sonde tipies deur bloed en water voorgestel is.
Bloed was altyd opvallend.
Jy het geen vergifnis van sonde sonder dit nie.
Maar water was ook uiters prominent.
Die priesters moes, voordat hulle offer, was—en die dier self moes met water gewas word.
Onrein dinge moet met lopende water gewas word.
Behold hoe ons Here Jesus deur water en deur bloed gekom het—nie net deur water nie, maar deur water en bloed.
Johannes, wat die wonderbare stroom gesien het, het die gesig nooit vergeet nie, want hoewel hy sy Epistels, vermoedelik, ver in die lewe geskryf het, was die herinnering van daardie wonderlike toneel vars met hom.
Alhoewel ek vermoed dat hy nie sy Evangelie geskryf het totdat hy ‘n baie ou man was nie, wanneer hy by hierdie passage kom, het dit hom so baie beïndruk soos altyd en het hy bevestigings uitgespreek wat hy glad nie gewoond was om te gebruik nie!
“Hy wat gesien het, het getuig, en sy verslag is waar; en hy weet dat hy die waarheid vertel.”
In plechtige vorm het hy, dus, op ‘n manier, sy verklaring voor God se volk gegee dat hy werklik hierdie buitengewone gesig gesien het!
In Jesus sien ons Een wat gekom het om te versoen en te heilig.
Hy is die Hoë Priester wat die melaatsheid van sonde deur bloed en water reinig!
Dit is een deel van die seker identificering van die groot Reiniger van God se volk, dat Hy sowel deur water as deur bloed gekom het—en albei uit sy deurboorde sy uitgegiet is.
Ek laat hierdie identifikasies aan julle oor.
Hulle is treffend vir my eie gedagtes, maar dit is slegs deel van die wonderlike stelsel van merke en tekens waar deur dit gesien word dat God die Man Christus Jesus as werklik die ware Messias bevestig!
Onderwys vir ons
Ek moet afsluit deur derde te let op die ONDERWYS WAT VIR ONS BEDOEL IS in al hierdie dinge.
Die eerste onderwys wat vir ons bedoel is, moet slegs geïntenteer word, soos al die res.
Sien wat Christus vir ons is.
Hy is die Pasga-lam, nie ‘n been waarvan gebroke is nie.
Jy glo dit.
Kom, dan, en handel op jou geloof deur op Christus te voed!
Hou die fees in jou eie siel vandag.
Die besprinkelde bloed van Hom het jou veiligheid gebring—die Vernietigingsengel kan jou of jou huis nie aanraak nie!
Die Lam self het jou kos geword.
Voed op Hom!
Verwyder jou geestelike honger deur Jesus in jou hart te ontvang.
Dit is die kos waarvan, as ‘n mens eet, hy vir altyd sal lewe!
Wees vol met al die volheid van God soos jy nou die Here Jesus as God en Mens ontvang.
“Jy is volkome in Hom.”
Jy is “volmaak in Jesus Christus.”
Kan jy van Hom sê—“Hy is al my verlossing en al my begeerte”?
“Christus is alles en in alles.”
Moet nie net hierdie les as ‘n leerstelling leer nie, maar geniet dit as ‘n persoonlike ervaring.
Jesus, ons Pasga, is geslag, laat Hom geëet word!
Laat ons op Hom feeste en dan gereed wees om deur die woestyn te reis in die krag van hierdie Goddelike kos, totdat ons by die beloofde rus kom.
Wat leer ons volgende uit hierdie les, maar dit?
Sien die mens se behandeling van Christus.
Hulle het op Hom gespoeg; hulle het geskreeu, “Kruisig Hom, kruisig Hom.”
Hulle het Hom aan die kruis genagel.
Hulle het sy angste bespot en Hy is dood—maar die mens se boosheid is nog nie versadig nie.
Die laaste daad van die mens teen Christus moet wees om Hom deur te boor!
Die wrede wond was die konsentrasie van die mens se slegte behandeling van Jesus.
Sy ervaring by die hande van ons ras word saamgevat in die feit dat hulle Hom tot in die hart deurboor het.
Dit is wat mense aan Christus gedoen het—hulle het Hom so veragtend en verwerp dat Hy sterf, deurboor tot in die hart!
Oh, die verdorwenheid van ons natuur!
Sommige twyfel of dit totale verdorwenheid is.
Dit verdien ‘n erger byvoeging as dit!
Daar is geen woord in die menslike taal wat die vergifnis van die vyandskap van die mens teen sy God en Verlosser kan uitdruk nie—hy sou Hom dodelik verwond as hy kon.
Moet nie verwag dat mense Christus of jou sal liefhê nie, as jy soos Hy is?
Moet nie verwag dat Jesus plek vir Homself in die herberg sal vind nie, veel minder dat Hy deur skuldige, onnuansde mense op die troon gesit sal word.
Oh, nee!
Selfs wanneer Hy dood is, moet hulle sy liggaam met ‘n spiessteek beledig.
Een soldaat het dit gedoen, maar hy het die gevoel van die tyd uitgedruk.
Dit is wat die wêreld van sonders vir Hom gedoen het wat in die wêreld gekom het om dit te red!
Nou, leer, in die volgende plek, wat Jesus vir mense gedoen het.
Geliefdes, dit was ‘n soet uitdrukking in ons lied net nou—“Selfs na die dood het sy hart Vir ons sy tribuut gestort.”
In sy lewe het Hy vir ons gebloed—drup vir drup het die bloederige sweet op die grond geval.
Toe het die wrede gesels die pers strome uit Hom getrek.
En soos ‘n klein voorraad van lewensbloed naby sy hart oor was, het Hy dit alles uitgegiet voordat Hy sy pad gegaan het.
Dit is ‘n materialistiese uitdrukking, maar daar is iets meer daarin as blote sentimente—dat daar onder die stof van hierdie aarde ‘n heilige oorblijfsel van die Here Jesus in die vorm van daardie bloed en water oor is.
Soos geen atoom van materie ooit vergaan nie, bly daardie materie nou nog op aarde.
Sy liggaam het na die Glorie gegaan, maar die bloed en water is agtergelaat.
Ek sien baie meer in hierdie feit as wat ek nou sal probeer om te vertel.
O wêreld, die Christus het jou met sy bloed gemerk en Hy bedoel om jou te hê!
Bloed en water uit die hart van God se eie Seun het op hierdie donker en besmeurde planeet neergedaal—en so het Jesus dit as sy eie verseël en, as so, moet dit getransformeer word in ‘n nuwe Hemel en ‘n nuwe aarde waarin geregtigheid woon!
Ons dierbare Here, toe Hy ons alles gegee het wat Hy gehad het, en selfs sy lewe ter wille van ons opoffer, het toe ‘n onskatbare stroom uit die fontein van sy hart gegee—“en onmiddellik het bloed en water uitgekom.”
Oh, die goedheid van die hart van Christus, wat nie net, vir ‘n klap, ‘n soen teruggegee het nie, maar vir ‘n spiessteek strome van lewe en genesing teruggegee het!
Maar ek moet haastig voortgaan.
Ek kan ook in hierdie passage die veiligheid van die heiliges sien.
Dit is wonderbaar hoe vol oë die dinge van Jesus is, want sy ongebroke bene kyk terug na die Pasga-lam, maar hulle kyk ook vorentoe deur die hele geskiedenis van die Kerk na daardie dag wanneer Hy al sy heiliges in een liggaam sal bymekaarbring en niemand sal ontbreek nie.
Nie ‘n been van sy mistiese liggaam sal gebroke word nie!
Daar is ‘n teks in die Psalms wat van die regverdige man sê—en alle regverdige mense is volgens die beeld van Christus gevorm—“Hy hou al sy bene: nie een van hulle is gebroke nie.”
Ek juig in die veiligheid van Christus se uitverkorenes!
Hy sal nie toelaat dat ‘n been van sy verlossende liggaam gebroke word nie—
“Want al die uitverkoren saad
Sal rondom die Troon bymekaarkom,
Sal die gedrag van sy Genade seën,
En sy glories bekend maak.”
‘n Volmaakte Christus sal daar wees op die dag van sy verskyning, wanneer al die lede van sy liggaam aan hul glorieryke Hoof bygevoeg sal word, wat vir ewig gekroon sal word!
Nie een lewende lid van Christus sal afwesig wees nie—“Nie ‘n been van Hom sal gebroke word nie.”
Daar sal geen kreupel, verminkte Christus wees nie, geen half-voltooide verlossing!
Die doel waarvoor Hy gekom het om te volbring, sal volmaak bereik word tot die glorie van sy naam!
Ek het nie heeltemal klaar nie, want ek moet nog ‘n les byvoeg.
Hier sien ons die verlossing van sonders.
Jesus Christus se sy is deurboor om aan sonders die dubbele kuur van sonde te gee—die wegneming van sy skuld en mag en, beter as dit—sonders moet hul harte gebroke hê deur ‘n aanskouing van die Gekruisigde.
Op hierdie manier moet hulle ook geloof verkry.
“Hulle sal op My kyk wie hulle deurboor het, en hulle sal vir Hom treur.”
Geliefdes, ons Here Jesus het nie net gekom om sonders te red nie, maar om hulle te soek!
Sy dood red nie net dié wat geloof het nie, maar dit skep geloof in dié wat dit nie het nie!
Die Kruis produseer die geloof en berou wat dit eis.
As jy nie met geloof en berou na Christus kan kom nie, kom na Christus vir geloof en berou, want Hy kan dit aan jou gee!
Hy is deurboor met die doel dat jy na die hart kan kyk.
Sy bloed, wat vryelik vloei, word vir baie gestort vir die vergifnis van sonde.
Wat jy moet doen, is net kyk en, soos jy kyk, sal daardie geseënde gevoelens wat die merke van bekering en wedergeboorte is, in jou georkestreer word deur ‘n aanskouing van Hom!
Oh, geseënde les!
Pas dit vanoggend toe!
Oh, dat in hierdie groot huis baie nou met self kan klaarkom en na die gekruisigde Verlosser kan kyk en ewige lewe in Hom vind!
Want dit is die hoofdoel van Johannes se skrywe van hierdie verslag.
En dit is die hooftoel van ons prediking daarop—ons verlang dat julle kan glo!
Kom, julle skuldige!
Kom en vertrou die Seun van God wat vir julle gesterf het!
Kom, julle vuil en besmette!
Kom en was in hierdie heilige stroom wat vir julle uitgegiet is!
Daar is lewe in ‘n blik na die Gekruisigde!
Daar is lewe op hierdie oomblik vir elkeen van julle wat na Hom sal kyk!
God grant julle mag kyk en lewe, ter wille van Jesus Christus!
Amen.
Charles Spurgeon