JOHANNES 16:12-15 : BOVERTREK-BELOFTES

Dis die aand voor die Here Jesus se kruisiging. Die dissipels besef Sy taak op aarde is bykans afgehandel. Geweldige gebeure is op hande. Hy gaan spoedig vertrek.

GEES-GEÏNSPIREERDE INSTRUMENTE

Sekerlik is een van die dissipels se grootste kwellinge in die bovertrek, behalwe hulle bekommernis oor hoe hulle sonder Jesus gaan regkom, hulle onvermoë om al die lering wat hulle van Hom ontvang het, te onthou. Wat gaan hulle doen as Hy nie meer daar is om te vra nie? Waarskynlik is bloedweinig op skrif.
Dis teen hierdie agtergrond dat ons die beloftes oor die komende Heilige Gees – die Voorspraak, die Trooster, die Helper – daar in die bovertrek moet verstaan (Jh 14:16-17; 14:25-26; 15:26-27; 16:7-15). Die Gees sal hulle probleem aanspreek. Hy sal hulle alles leer en herinner aan wat nodig is om te onthou. Só sal Hy hulle "in die hele waarheid lei" (Jh 14:26; 16:13).
Sonder twyfel word die inspirasie van die hele Nuwe Testament hier geïmpliseer.
Ons kan aanvaar dat die apostels nie net besondere herinneringshelderheid beleef het tydens hulle prediking en skryfwerk ná Pinkster nie, maar dat hulle ook 'n besondere diepte-insig in die Here Jesus se lering en optrede ontwikkel het. Algaande is die geheimenisse van die Koninkryk vir hulle oopgebreek. Hulle kry 'n wonderlike greep op die universeel-reikende omvang van God se verlossingswerk in Christus, op die geïntegreerde samehang daarvan, en op die uiteindelike en asemrowende afronding daarvan.
En so word die apostels instrumente deur wie God Sy besondere openbaring – Sy hele waarheid – aan die mens tot vervolmaking voer.

DIE UNIEKHEID VAN DIE APOSTELS

In Jh 14:26 word 'n uiters belangrike feit geïmpliseer: die Gees sou die dissipels "herinner" aan wat hulle by Jesus geleer het. Dis 'n belofte wat noodwendig nét op die apostels van toepassing kan wees. Hulle is oog- en oorgetuies van die Here se lewe, lering en werk. Mens kan tog nie herinner word aan iets wat jy nie geweet of beleef het nie. 1
Dit het egter meer as goeie geheues ingehou. Die unieke roeping van die apostels – om kanale te wees van Nuwe Testamentiese openbaring – het meegebring dat hulle sekere werkinge van die Gees ervaar het wat gelowiges daarná nooit weer beskore sou wees nie. Benewens die direkte openbaringe wat hulle ontvang het, het die Gees hulle in staat gestel om ook bevestigende "tekens en wonders en kragtige dade" te doen – "die dinge wat 'n apostel kenmerk" (2Kor 12:12). 2 Die apostels (en hulle onmiddellike medewerkerskring) 3 se wonderwerke het as doel gehad om die Goddelike gesag en betroubaarheid van hulle prediking en geskrifte te bekragtig. Dit was God se stempel van gesag op die Nuwe Testamentiese openbaring!
Dit is insiggewend dat wonderwerke in die Bybel konsekwent gepaard gaan met God se gee van openbaring. In die Ou Testament was daar twee seisoene van wonderwerke. Eerstens, tydens die uittog- en intoggebeure – wat ook 'n tyd van besondere openbaring was: die Wet en ander geskrifte deur Moses. Tweedens, in die tyd van Elia en Elisa – wat ook die aanvang was van die profetiese bediening, waardeur God Sy openbaring in die volgende eeue sou gee. Net so word die inspirasie van die Nuwe Testament deur allerlei bonatuurlike werkinge van die Here gekenmerk.
Sekere aspekte van die Gees se werk was dus beperk tot die apostels en hulle tyd. Vergeet dit nooit nie: daar is 'n sekere diskontinuïteit tussen die apostoliese en die na-apostoliese kerk.

DIE HART VAN DIE NUWE TESTAMENT

Ons moet nog een tree vorentoe gee – 'n lewensbelangrike tree. Hiersonder sou ons Skrifbeskouing bedenklik gebrekkig wees.
In Jh 16:14-15 sê die Here Jesus twee keer dat die Heilige Gees "dit sal neem uit wat aan My behoort, en aan julle verkondig" (OAV). Daarmee sê Hy dat Sy persoon, werk en woorde die onderwerp van die Gees se verkondiging sal wees. En inderdaad is Christus die saambindende tema van die Nuwe Testament en apostoliese prediking (vgl. bv. 1Kor 1:18, 23-24, 30-31; 2:2).

SAMEVATTING EN TOEPASSING

VOETNOTAS

1. Dit is betekenisvol dat saamwees met die Here Jesus van Sy doop af tot en met die hemelvaart, die kwalifikasie was waaraan 'n apostoliese opvolger vir Judas Iskariot moes voldoen (Hd 1:21-22).

2. Vgl. ook Mk 16:20; Hd 2:22; 14:3; 19:11-12; Rm 15:18-19; 1Kor 2:4-5; Hb 2:3-4.

3. Dele van die Nuwe Testament is deur die apostels se medewerkers geskryf, maar dit het geskied na aanleiding van hulle prediking en onder hulle leiding en toesig.
Paulus, skrywer van 'n groot deel van die Nuwe Testament, was iets van 'n uitsondering. Hy was 'n apostel in eie reg, maar tog nie 'n oog- en oorgetuie in die gewone sin van die woord nie. Hy beroep hom egter onder meer in Galasiërs en 2Kor 12 op bonatuurlike ervaringe en openbaringe wat hy gehad het. Dié het hy aan die beoordeling van die apostels onderwerp – waarna hulle hom as mede-apostel aanvaar het. (Gl 1:11-2:10). Hy sê dan ook dat hy "die dinge wat 'n apostel kenmerk … verrig: tekens en wonders en kragtige dade" (2Kor 12:12). In elk geval staan dit vas dat dit wat Paulus gepreek en geskryf het volkome in harmonie is met die openbaring wat deur die ander apostels gekom het. In 2Pt 3:15-16 bevestig die leier van die apostels dat hulle Paulus se lering as deel van die Skrif beskou.

 

Vir meer inligting oor die eienaar van der Walt, kliek hier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

0:00
0:00