1KORINTHIERS 14

IN 1KORINTIËRS SPREEK PAULUS ‘N AANTAL PASTORALE KWESSIES AAN WAAROOR DIE KORINTIËRS OËNSKYNLIK AAN HOM GESKRYF HET (7:1; 7:25; 8:1; 12:1; 16:1).
Die 3 hoofstukke, 12-14, is so ‘n antwoord. Die 3 hoofstukke is ‘n eenheid. Presies wat die Korintiërs se vraag was, weet ons nie, maar die apostel spreek hier ‘n probleem aan wat waarskynlik eie was aan hierdie gemeente. Oënskynlik het hulle ‘n ongesonde beheptheid gehad met die gawe van tale en dit as dié merkteken van geestelikheid beskou.

H.12: ENKELE PERSPEKTIEWE

H.13: DIE KWALIFIKASIE

H. 14: IN MEER BESONDERHEDE

VIER OPMERKINGS

  1. Ons het na hierdie hoofstuk op sigwaarde gekyk, asof ons in die eerste eeu leef. Dis my oortuiging  –  op grond van Bybelse argumente waarop ons nie nou kan insak nie  –  dat van die gawes wat in hierdie hoofstukke genoem word, sedertdien grootliks verander of bykans heeltemal verdwyn het.
  2. In die lig van hierdie hoofstukke (en ander Nuwe Testamentiese uitsprake) kan daar min twyfel wees dat wye gemeentelike betrokkenheid aan die orde was in die eerste gemeentes.
    Twee faktore speel hierop in. Eerstens was baie gemeentes destyds sonder ‘n vaste prediker en in die tye tussen apostoliese besoeke  –  wat lank kon wees  –  moes hulle self regkom, en het die amp van die gelowige uiteraard ‘n baie belangrike rol gespeel. Tweedens maak veral die pastorale briewe dit duidelik dat formele prediking en lering ‘n baie belangrike plek ingeneem het waar daar wel ‘n staande prediker was.
    As ons dus die volle Nuwe Testamentiese prentjie wil hê, moet ons beide hierdie sake vashou. In sommige byeenkomste sal daar baie ruimte wees vir liggaamsdeelname. In ander byeenkomste sal die gemeente se grootste rol wees om doodstil na die verkondiging van die Woord te sit en luister.
    Ek meen dat ons hier, met die oog op die welsyn van ‘n gemeente, ‘n sterk argument het vir sowel kleingroep-byeenkomste as gesamentlike dienste.
  3. ‘n Voorvereiste vir sinvolle liggaamsbetrokkenheid is dat elkeen sy verantwoordelikheid opneem. Paulus begin hoofstuk 14, en sluit dit dan weer af, met die oproep tot die gelowiges om hulle te "beywer" vir die beoefening van die gawes van die Gees (14:1, 39). In beide gevalle dui die werkwoord op ‘n voortgaande en ywerige ingesteldheid. Gemeentebetrokkenheid kan deur ‘n voorganger gedemp word, maar nie bewerkstellig word nie. Almal moet die wa help trek.
    Dit beteken ten minste 3 dinge.
    • Eerstens moet ek verstaan en glo dat die Here deur mý ‘n stukkie genade vir my broers en susters wil gee. Volgens 1Pt 4:10 ontneem ek hulle van God se seën as ek nie my kant bring nie. Nog erger, ek veroorsaak dat die vertoning van God se veelkleurige genade deur die gemeente nie is wat dit moet wees nie (vgl. E84).
    • Tweedens moet ek vrymoedigheid neem. Dikwels is mens lui of moeg of skaam, en wil net stil sit en luister. Goed en wel, maar eweneens móét ek dikwels doelbewus my kant bring.
    • Derdens moet ek voorbereid na elke byeenkoms toe kom. Soms beteken dit inhoudelike voorbereiding, soos in die geval van ‘n preek. Maar altyd moet ek sorg dat my ingesteldheid reg is. Ek moet as ‘t ware op die voorvoet byeenkoms toe kom  –  gereed en gretig om ‘n sinvolle bydrae te lewer.
  4. Laat ons onthou, ons praat nie hier oor ‘n opsionele en onbelangrike saak nie. Ons praat oor gawes wat die Drie-enige God vir ons voorberei en aan ons toevertrou het (12:4-6). Ons praat oor die opbou en welsyn van die liggaam van ons Here Jesus Christus (12:12-13, 27). Ons praat oor die verheerliking van die Here.
    Waarlik, die priesterskap van alle gelowiges het alles te doen met ons verhewe roeping hier en nou, en die verskil tussen valse en ware kerkwees.

 

Vir meer inligting oor die eienaar van der Walt, kliek hier

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

0:00
0:00