Die Diep Geskrewe Karakter van Sonde – Charles Spurgeon
Inleiding: Die Diep Geskrewe Karakter van Sonde
“Die sonde van Juda is geskrywe met ‘n pen van yster, en met die punt van ‘n diamant: dit is ingegraveer op die tablet van hulle hart, en op die horings van jou altare.” – Jeremia 17:1
Wanneer mens in die Ooste reis, kom dit dikwels voor dat inskripsies op rotse gevind word wat amper net so duidelik en geskerp is soos toe dit oorspronklik deur die graveerder gesny is. Sommige van hierdie inskripsies het hul onuitwisbare karakter te danke aan die hardheid van die rotse waarop dit ingegraveer is. Dit moet geskryf gewees het, om die uitdrukking voor ons te gebruik, “met ‘n pen van yster,” en ingegraveer as “met die punt van ‘n diamant.” Wanneer sulke inskrywings eenmaal gemaak is, kon diegene wat hulle behaal het, met Pilatus gesê het: “Wat ek geskryf het, het ek geskryf,” want dit staan daar, en daar sal dit bly. Die profeet verklaar dat die sonde van Juda net so onuitwisbaar in hulle natuur ingegraveer is soos die rotsinskripsies in die klip. Hul harte was so hard soos rots, en sonde was daar diep en duidelik ingegraveer, soosof dit met ‘n ysterinstrument geskryf is. Hul geeste was net so gevoelloos en verhard soos die rots self, en hul ongeregtigheid het gelyk asof dit met die punt van ‘n diamant ingegraveer was. Wat van Juda gesê is, kan met gelyke waarheid van die hele mensdom gesê word. Omstandighede verander niks hier nie. Plaas mense waar jy wil, of hulle aan Juda of aan die onbesneden nasies behoort, soos die gesig in water antwoord op gesig, so is die hart van die mens vir die mens – elke man is soos sy medemens – die hardheid van Juda se hart word herhaal in die volharding van die barbaar en die Romein, die Griek en die Scithiër; dit word inderdaad in ons gesien, want om onsself te hanteer, is ons hoofsaaklike taak hierdie oggend.
Ek wil begin deur die vraag te beantwoord: WAT IS SONDE? Ons hoor altyd daarvan. Dit word deurlopend in ons ore ingedryf deur die prediker; ons kan nie ‘n bladsy van die Heilige Skrif omdraai sonder om dit te ontmoet nie. Wat is sonde? Hoe min mense het ‘n regte idee van sonde! Hoeveel kleiner is die getal wat die idee duidelik uitdruk! As jy die Fariseër van ouds vra wat sonde is—“Wel,” sou hy sê, “dit is om te eet sonder om jou hande te was; dit is om wyn te drink sonder om eerstens die muskiete uit te sif, want daardie insekte is onrein, en as jy een van hulle insluk, sal jy onrein wees.” Sy berou het te make gehad met die feit dat hy ‘n heiden aangeraak het, of dat hy aan die windkant van ‘n belastinginvorder was. Baie van ons het dieselfde idee, maar met ‘n variasie. Ons het gelees van ‘n Spaanse bandiet wat, toe hy voor sy vader-beleider bely, kla dat een sonde ‘n spesiale gewig op sy siel rus, wat van besondere boosheid was. Hy het ‘n man op ‘n Vrydag gesteek, en ‘n paar druppels van die bloed van die wond het op sy lippe geval, waardeur hy die voorskrifte van die “Heilige Kerk” oortree het deur dierlike kos op ‘n vastedag te eet! Die moord het glad nie ‘n gevoel van berou in sy gewete gewek nie—nie een atom nie—hy sou dieselfde môre weer gedoen het, maar ‘n toevallige oortreding van die kanonne van “Moeder Kerk” het al sy vrese opgekrop! Ek het net gisteraand in die koerant gelees van ‘n besoek deur ‘n streng hoë kerkman aan ‘n klein samekoms van Plymouth Broeders, en ek was vermaak deur die skuld wat duidelik op die skrywer se gewete rus het omdat hy in so ‘n vergadering gevind is. Hy vertel ons in die eerste plek dat hy nie heeltemal gesond genoeg was om die gewone lang diens in die kerk uit te sit nie; en in die tweede plek dat hy ‘n “Eucharistie”-viering in die oggend bygewoon het, en daarom het hy gedink hy mag vir een keer sy nuuskierigheid toelaat; sy gedagtes was egter duidelik verduur deur die gewig van sy boosheid. Daar is mense in Engeland vir wie dit een van die hoogste misdade en oortredings sal wees om God te aanbid saam met die heiligste van Sy dienaars solank hulle nie binne mure wat superstitieus gewy is, bymekaarkom nie. Dit is inderdaad merkwaardig, die idees wat mense oor sonde het.
God se Oorsig oor Sonde
Maar so is dit nie God se siening van sonde nie. Die helfte van daardie dinge wat bloot kerklike mense veroordeel, is glad nie sonde nie. Om die gebooie van mense te verbreek kan deugsaam wees; om teen die konvensionele dinge van ‘n mensgemaakte kerk te veg, kan ‘n teken van verligting wees; om nie hulde aan ‘n trots hierargie te bring nie, kan ‘n plig wees. Die kettings van gewoontes, die boeie van mode, die manakels van priesterkuns, is om verag te word deur almal wat die reg het om mens te wees; om hulle in stukke te breek is geen sonde nie! Sonde is ‘n gebrek aan ooreenstemming met die wil van God; sonde is ongehoorsaamheid aan God se gebod; sonde is ‘n vergeetlikheid van die verpligtinge wat bestaan tussen die skepsel en die Skepper. Dit is die essensie van sonde. Onreg teenoor my medemens is regtig sonde, maar die essensie lê in die feit dat dit sonde teen God is wat die verhouding wat ek oortree het, gestig het. Dit is verstommend hoe dikwels ons met mense gesels wat beweer dat hulle hulle sonde verlaat het, en hoe seldsaam hulle ‘n duidelike geestelike definisie van sonde sal gee. Ek glo hulle verstaan dit in hul harte, maar hul verstand kom kort van die verlangde punt.
Sonde as ‘n Gebrek aan God se Wil
Vra hulle die vraag, “Watter sonde het jou die meeste getrou?” Of, “Wat in jou sonde het jou die meeste ontstel?” Jy sal verbaas wees oor hulle antwoord. Baie min sal hulle antwoord gee dat sonde vir hulle afkeurenswaardig is omdat dit ‘n oortreding teen God is—liewer sal hulle ‘n spesifieke oortreding uitlig en aanwys as die gewig wat hulle die swaarste dra. Een baie opregte jong man het vir my vertel dat niks hom voorheen sy gewete gesteek het nie totdat hy ‘n oliekannetjie in die pakhuis waar hy gewerk het omgegooi het, en in dom vrees vir sy baas ontken het dat hy dit gedoen het. Hy het gevoel dat hy ‘n leuen vertel het, en was so oorweldig met die gevoel van sy geringheid, dat hy homself volkomen gedegradeer gevoel het, en daardeur na sy hart begin soek het en die korruptie van sy natuur ontdek het. Dit het nie gelyk of dit hom op daardie oomblik ooit gebeur het dat hy verkeerd gelewe het deur sonder God te leef nie, of dat hy gemeen opgetree het in sy onwaardige verwaarlosing van sy Skepper aan wie hy sy hartlike diens verskuldig was. Sonde, deur al daardie jare, het net gemeen dinge teenoor sy medemens beteken. Deur God se genade weet hy nou hoe boos dit is om teen sy God te rebelleer.
Die Gevaar van ‘n Vergete God
Sonde is ‘n gebrek aan ooreenstemming met die wil van God! Dit is ‘n oortreding in verbeelding, of begeerte, of woord, of aksie van die goddelike wet! Dit is, om die woorde wat ek vroeër gebruik het, te herhaal, ‘n vergeetlikheid van die ware verhouding wat tussen ‘n skepsel en die Skepper bestaan! Dit is net reg dat Hy wat ons gemaak het, ons diens moet hê; dit is ‘n groot en onverdraagsame onreg dat, aangesien ons deur God geskape is, ons Sy wil nog steeds nie aanneem nie. Dit is net reg dat Hy wat so goed vir ons is, ons liefde moet hê—dit is sonde dat, leef op God se goedheid, ons nie ons hart se liefde aan Hom teruggee nie. Dit is net reg dat, elke dag deur Sy goddelike weldaad onderhou, ons Hom konstante dankbaarheid moet gee, maar, aangesien ons so onderhou word, gee ons Hom nie dank nie, en hierin lê die siel van sonde. Laat dit onthou word dat tienduisende mense in hierdie sogenaamde Christelike land in totale verwaarlosing van God leef.
Die Antwoord op die Diep Geskrewe Karakter van Sonde
Inleiding: Die Realiteit van die Verval
Die antwoord is, eerstens, ons moet nooit die val vergeet nie. Bepaalde teoloë ignoreer die val—maar ten spyte daarvan, bly dit die hartseergste en die tweede grootste gebeurtenis in die menslike geskiedenis. Ons is geval. Geen van ons is vandag soos God ons gemaak het nie. “God het die mens reg geskep, maar hy het baie uitvindinge gesoek.” Ons eerste ouer was die perfekte mens, maar hy het die fontein van die lewe besoedel, en “Kyk,” soos Dawid gesê het, “ons is gebore in sonde en geskaaf in ongeregtigheid”; in sonde het ons moeders ons saamgebring. Die menslike oordeel is uit balans—dit gebruik valse gewigte en valse maatstawwe. “Dit stel duisternis vir lig, en lig vir duisternis.” Die menslike wil is nie meer buigsaam nie, soos dit behoort te wees teenoor die wil van die God nie; ons nek is natuurlik soos ‘n ijzeren pees, en wil nie buig voor die goue septer van Jehovah nie. Ons affeksies is ook verdraai van hul regte koers; waar ons Jesus moes soek, en die tendrils van ons affeksies na Hom uitgooi, hou ons aan alles vas behalwe die regte, en klim ons op alles behalwe die ware. “Die hele kop is siek, en die hele hart is flou.” Menslike natuur is soos ‘n pragtige tempel, heeltemal in puin. Waar daar heilige vreugde en onophoudelike lofliedere van ewige prys behoort te wees, hoor jy die gehuil van die draak, en die gekraai van die uil. Magnifiekheid is daar, maar tog is die puin totaal. Dit verklaar die diepte en vasheid van sonde in ons—dat dit ‘n aangeleenthede van geboorte is. Oorspronklike sonde, al word dit ontken en verduidelik soos dit mag, bly ‘n groot waarheid van God, en daar is probleme in die menslike geskiedenis wat nooit verklaar kan word sonder die geloof daarin nie. Trouens, elke man is in homself so ‘n probleem, dat as jy sy oorspronklike verdorwenheid ontken, jy die sleutel na sy lewe mis; maar as jy daardie leerstelling glo, kan jy dan verstaan wat menswees is; en jy is op die regte pad om uit te vind hoe menswees beter en heiliger gemaak kan word.
Die Gewoontes van Sonde in die Mens
In die tweede plek kom ons gewoontes van sonde. Dit is heel reg dat sonde diep ingegraveer mag wees in die man wat vir 20, 40, 50, of miskien 70 jaar voortgegaan het in sy ongeregtigheid. Sit die wol in die skarlaken kleurstof, en as dit net ‘n week daar lê, sal die kleur so in die stof ingegraveer wees dat jy dit nie kan uitkry nie; maar as jy dit daar vir so baie jare hou, hoe sal jy dit ooit kan bleik? Die mens het voortgegaan in sonde; daarom sê die profeet: “Kan die Etiopiër sy vel verander, of die luiperd sy kolle? As dit so is, dan kan hy wat daaraan gewoond is om boos te doen, leer om goed te doen.” Gebruik is tweede natuur. Die natuur is oorspronklik boos, maar die gebruik kom in as ‘n tweede kwaad, en maak ons twee keer so geneig tot boosheid.
Die Vasheid en Gevaar van Sonde
Onthou verder dat sonde ‘n baie klewerige en besmettende ding is. Wie weet nie dat as ‘n man eers een keer gesondig het, dit baie makliker is om die volgende keer dieselfde sonde te begaan nie? Nee, dat hy veel meer geneig is tot die sonde? Dit is duidelik in sekere sondes van die vlees wat ons almal verwerp; laat enige persoon een keer toegegee het, en dit word ‘n vreeslike stryd—a stryd waarin die meeste heeltemal verslaan word wanneer hulle dit probeer—om los te breek van die bande van wellus. Ek noem daardie sonde omdat sy mag om op ons terug te keer so duidelik is, maar dit is ‘n illustrasie van dieselfde ding in elke ander sonde. As jy in gierigheid val, sal jy dit baie moeilik vind om vrygewig te wees. En as jy aanhou om te maal en te gryp, sal vrygewigheid onmoontlik word. Die spiere van die arm, as jy dit nooit anders as in een manier gebruik nie, sal vasstaan sodat jy dit nie kan beweeg nie—soos die Indiër Fakir wat sy arm so lank opgelig het dat hy dit nie weer kon afhaal nie. Die mens, wat in sonde aanhou, word vasgeanker in sy gewoonte.
Die Opeenvolging van Sonde en Gewoontes
Net die ander dag het ons gelees van ‘n groot miljoenêr in New York wat eers so swak was om ‘n bedelaar ‘n sent te gee. Hy was oud geword in gierigheid, en hy het homself gestop net toe hy besig was om die geskenk te gee, en gesê: “Ek sal jou graag die sent gee, maar jy sien, ek sou die rente daarvan vir ewig verloor, en ek kan nie dit bekostig nie.” Gewoonte groei op ‘n man. Elke mens weet dat wanneer hy geld maak, as hy sy geneigdheid om te verkry toelaat, dit ‘n tyranniese meester sal word wat sy hele wese regeer. Daarom is die rede waarom sonde in die natuur is, en tweedens, aan ons kom in die gebruik en die gewoonte, en derderens, omdat dit in sig self ‘n ding is wat vanself aan ons kleef en ‘n dominansie oor ons kry, dit binne ons geskryf is soos met die punt van ‘n diamant.
Die Mag van Satan oor Sonde
Ek kan byvoeg dat die prins van die mag van die lug, die bose gees, sorg, sover hy kan, om alles wat hiermee verband hou, te versterk. Hy stem saam met elke voorstel van die val natuur. As ons “Een” sê, is hy altyd gereed om “Twee” te sê. As ons ‘n leuen wil hê om ons in enige van ons planne te help, sal hy dadelik by ons roep wees. Hy weet wanneer om die blaasbalg te gebruik as hy sien dat die vuur begin brand; hy sal nooit die toe geselskap laat rus nie, of die grond laat verwilder vir die gebrek aan die sade van dorings en distels nie. Hy het ‘n vermoë om met die menslike natuur vir sy eie doelwitte om te gaan, en is dus nooit ver weg nie wanneer ‘n sonde gedoen moet word. As ons begin om ‘n nael in te slaan, is hy gereed om dit huis toe te dryf en dit te sluit sodat die sonde van Juda geskryf mag wees soos met ‘n ysterpen, en ingegraveer soos met die punt van ‘n diamant.
Die Geneesmiddel vir Sonde
Nou, tot hiertoe, het ek met ‘n baie dreigende uitspraak moes uitbrei. Wat ek gesê het, glo ek is waar, maar ek voel geen bevrediging om dit te sê nie. Ek het verklaar wat ek glo die waarheid van God is, soos dit in Jesus is, maar dit is ‘n las om hierdie dinge uit te spreek. Moet nie dink dat ons die uitvinders van hierdie droewige leerstellings is nie. As dit nie waar is nie, is dit beslis een van die mees ellendige menslike konsepte, maar as dit wel waar is, is dit een van die eerlikste dinge wat ‘n mens kan doen om mense duidelik hiervan te vertel, sodat hulle teen dit voorbereid mag wees.
Die Geneesmiddel: Jesus Christus
Maar ons sal nie so eindig nie—ons sal beweeg na ‘n meer bemoedigende onderwerp! Die vierde punt is: WAT IS DIE GENEESMIDDEL VIR AL DIESE? Sonde dus, wat in ons ingegraveer is, wat so in ons natuur ingrond is, kan dit ooit verwyder word? Dit moet wees, of ons kan nie die hemel binnegaan nie, want daar sal absoluut geen dinge wat verontreinig nie, binne daardie perel poorte inkom nie. Niemand anders as die perfekte kan die land van die perfekte binnegaan nie, waar die driemalige heilige God die sentrum is van ‘n perfek heilige gemeenskap. Ons moet gereinig en gesuiwer word, maar hoe kan dit gedoen word? Dit kan slegs gedoen word deur ‘n bonatuurlike proses.
Charles Spurgeon