BEKENNING MET DIE MOND - Charles Spurgeon

BEKENNING MET DIE MOND

“Met die hart glo die mens tot geregtigheid, en met die mond word daar bekenning gemaak tot redding.” – Romeine 10:10.

INLEIDING

Vanoggend, volgens my belofte, sal ek praat oor die tweede deel van hierdie vers—“Met die mond word daar bekenning gemaak tot redding.” Ek voel ‘n mate van spyt dat nie al my luisteraars vanoggend teenwoordig was nie, aangesien julle verkeerdelik mag dink dat ek die belangrikheid van uiterlike bekentenis oordrijf. As julle teenwoordig was toe ons die eerste sin oorweeg het, sou julle gesien het dat ek die “glo met die hart” grootgemaak het; ek het verklaar dat dit die allesbepalende, die essensiële ding is, sonder welke bekentenis met die mond ‘n sonde, ‘n leuen, en ‘n ernstige belediging aan die Allerhoogste sou wees.

DIE BELANGRIJKHEID VAN BEKENNING

Een omstandigheid verlig my vrees—julle kan albei preke op julle gemak lees, en so self sien hoe ernstig ek gewerk het om die twee pligte in hul regte plek te plaas, sonder om die een te hoog te verhef of die ander te min te waardeer. “Met die mond word daar bekenning gemaak tot redding.” Daar mag geen bekentenis met die mond wees waar daar nie ‘n glo met die hart is nie. Om ‘n geloof te professie wat jy nie het nie, is om jouself ‘n bedrieglike handelaar te maak wat voorgee om ‘n groot besigheid te voer, terwyl hy geen voorraad, geen kapitaal het nie, en slegs krediet verkry op valse voorwendsels, en so, is hy ‘n dief!

‘N VALSE BEKENNING

Om ‘n professie te maak, sonder om ‘n besit te hê, is om ‘n wolk sonder reën te wees—’n rivierbed verstik met droë klippe—volledig sonder water; dit is om ‘n blote akteur te wees, wat vir ‘n uur rondstap met die naam en klere van ‘n koning, om agter die skerms te ruil vir die kleding van armoede en die karakter van skaamte. Sonder om met die hart te glo, is bekentenis soos ‘n verrotte boom, groen aan die buitekant, maar van binne, soos John Bunyan pittig stel, “net geskik om as vir die duiwel se vuurmaakplek te dien.” Wees gewaarsku teen skynbare voorwendsels waar daar niks is om dit te ondersteun nie! Vermy boonop hipokrasie; hou jou afstand van alle blote voorwendsels. Professie nie om te wees wat jy nie is nie, sodat jy nie in daardie dag wanneer God kom om die geheimenisse van alle harte te ondersoek, as onwaardige silwer verdoem word nie, en soos skroot verbrand word!

WERKE VAN WAARHEID

Ware geloof, waar dit ook al bestaan, bring werke voort; en, onder die res, ‘n waaksaam, konstante, en konsekwente bekentenis van Christus! Daardie man het glad nie geloof wat nie gelei word om met sy mond tot redding te beken, in die sin bedoel in die teks nie. Geloof sonder werke is ‘n dooie wortel, wat geen knop voortbring en geen vrug dra nie; dit is ‘n put wat geen water lewer nie, maar vol dodelike damp is; dit is ‘n boom wat twee keer dood is, by die wortels uitgeruk—soos sommige van daardie woudmonsters wat die vaart van die Mississippi blokkeer, en gevaarlike takke vorm waarop baie ‘n goeie vaartuig vergaan het. Geloof, sonder werke, is een van die mees verdoemlike dinge buite die hel! Vlug daarvan, want onthou as jy professie het van ‘n geloof in Christus, en jou gedrag is nie heilig nie, dan bring jy skande op die Kerk van Christus! Jy kruisig die Heer van glorie weer!

EISEN VAN ‘N WAARHEIDSGELAAFAANDE

Jy draai die waarheid van God in ‘n leuen, en jy doen, sover dit in jou mag lê, God die medepanderer van jou wellus maak! Soos jy van professie sonder geloof moet vlug, so moet jy gelyk vlug van ‘n geloof wat nie ‘n goeie professie voortbring wat voor baie getuies gemanifesteer kan word nie! Ek glo dat die bekentenis wat in die teks genoem word, die hele Christelike lewe omhels. Ek dink nie dit beteken die blote uitspraak, “Ek is ‘n dissipel van Christus,” of onderwerping aan die God-ordained rite van doop nie. Die apostel sluit, onder die term, bekentenis met die mond, die hele lewe van die Christen in—wat, in werklikheid, die uitwerking is van dit wat God in die siel gewerk het!

DIE BETEKENIS VAN ‘N WAARHEIDSGELAAFAANDE

Ons sê, in ‘n algemene spreekwoord, dat, “Een swael nie ‘n somer maak nie.” So maak die blote bekentenis van Christus een keer met die mond nie die bekentenis hier bedoel nie. Een boom is nie ‘n woud nie, en een belofte van Christus is nie die bekentenis van Christus tot redding nie! Daar is iets meer bedoel as een daad, hoe duidelik of hoe uitstekend dit ook al in sy geheel beskou mag word.

DIE LEWE VAN BEKENNING

Ek sal probeer om vanoggend, as God my help, die betekenis van bekentenis met die mond tot redding te illustreer. En dan sal ek ‘n paar minute in beslag neem om hierdie bekentenis te beklemtoon—om diegene wat die Here liefhet, en met hulle hart geglo het, aan te moedig om te sorg dat hulle met hulle mond bekentenis maak.

BEKENNING IN HULLE LEWE

I. Om Christus met die mond te beken, het ek gesê, omhels die hele lewenswerk van die Christen. Ek dink julle sal dit sien voordat ek klaar is. Verskillende gevalle eis van mense verskillende vorme van bekentenis. Sommige mag die Here op een manier moet beken—ander op ‘n ander manier. Elke Christen word gevra om Hom met sy mond te beken volgens die manier wat sy eie toestand, vermoëns, en posisie in die voorsienigheid mag eis.

1. Eerstens, dan, een van die eenvoudigste en vroegste vorme van die bekentenis van Christus met die mond is te vind in die verenig van openbare aanbidding. Vroeg—so gou as die twee duidelike partye van die saad van die vrou en van die slang duidelik geword het, lees ons, “Toe het mense begin om die naam van die Here aan te roep.” Dié wat God nie gevrees het nie, het weg gegaan na hulle verskillende besighede—terwyl die regverdiges—op die sewende dag, hulself saamgevoeg het vir gebed en lofprysing, en offer; enigeen wat die geleenthede van die mans wat die naam van die Here aangeroep het, sou aansluit, sou onmiddellik deur daardie daad ontdek word as ‘n dienaar van die Allerhoogste.

OPENBARE AANBIDDING AS BEKENNING

Deur die hele stroom van die geskiedenis vind ons die regverdiges geïdentifiseer deur hul samekoms, verenig om hulle gebede en dankseggings na die Allerhoogste te stuur. Openbare aanbidding het ‘n aanvaarde vorm van bekentenis geword toe die saad van die slang in staat was om te vervolg. In die tye toe Jeroboam die kalwers by Bet-El opgestel het, toe enige Israeliet sy vermoeide pad na Jerusalem gegaan het onder vrees om deur sy koning vervolg te word, was die daad van staan saam met die menigte wat heilige dae rondom die tempel gehou het, onmiddellik ‘n duidelike bekentenis van sy trou aan Jehovah, en sy afskyding van alle afgodsdienste. In die apostoliese tye was diegene wat geglo het konstant in die leer van die apostels, in die breking van die brood, en in gebed. Waar twee of drie bymekaar was, en veral waar die groter getalle bymekaar gekom het om na die prediking van die Woord te luister, of met die doel om die brood te breek, het die toelating van enige persoon tot daardie vergadering ‘n bekentenis van sy geloof in die Here Jesus geword, in wie se naam hulle bymekaar was.

‘n Eerbetoon aan die Here

U teenwoordigheid hier vandag is ‘n duidelike belydenis met u mond van die Here Jesus! Maar dit is nie so met die meeste van julle nie; dit is nie so met 999 uit ‘n duisend nie!

Baie kom, omdat dit die gebruik is, en meer, hoop ek, omdat dit as Christen hulle vreugde is om altyd te kom; hulle erken nie enige duidelike professie van geloof in die blote daad om hier te wees nie. Want ons meng saam, heilig en sondaar, goddelik en ongodelik.

As dit die enigste professie van geloof was wat ons gemaak het, sou dit nie die bedoeling van my teks vervul nie. In tye van vervolging sou dit— in die donker, swart, bloederige dae sou dit— maar nie vandag nie, want nou is dit min of meer geen belydenis vir die meeste van ons om gerieflik in ons sitplekke te sit en na die prediker te luister, en dan die kliptrappe af te loop en ons pad te gaan.

Die Belydenis van Christus

Die belydenis van Christus wat hier bedoel word, moet nog beter uitgevoer word deur ‘n pligbewuste aandag aan daardie twee ordinansies wat deur Christus beoog word as die kenmerkende kenteken van gelowiges.

Onder die ou Mosaicus dispensie was ordinansies slegs vir Israeliete. Besnydenis en die paasfees was nie vir Filistyne of Egiptenaars nie—maar vir die saad van Abraham, en vir die saad van Abraham en proseliete alleen. Dit is selfs so onder die Christelike dispensie.

Ons het geen ordinansies vir vreemdelinge nie—ons het geen ordinansies vir vreemdelinge en buitelanders nie. Hulle is beide bedoel vir die gemeenskap van Israel.

U sal onthou hoe baie sorgvuldig die antieke gelowiges hierdie ordinansies onderhou het; u sal vind dat die Ethiopiese kamerheer al die pad van die koninkryk van Kandake gereis het om teenwoordig te wees by die tempeldiens—want dit was die kenmerkende aanbidding van die Jood, en van die proseliet tot die Joodse geloof. Hy sou nie wegwees nie.

U onthou hoe sorgvuldig en angstig die hoofde van die Joodse huishoudings gesorg het dat hulle en al hulle kinders teenwoordig was by die viering van die paasfees; geen een van hulle sou dit verwaarloos nie, wat kenmerkend was van hulself as ‘n afgesonderde volk.

Die Kenmerkende Merke van Gelowiges

Nou is doop die merk van onderskeid tussen die Kerk en die wêreld. Dit stel baie mooi die dood van die gedoopte persoon aan die wêreld voor.

Beskikbaar is hy nie meer van die wêreld nie; hy is begrawe daarvoor, en hy staan weer op tot ‘n nuwe lewe. Geen simbool kon meer betekenisvol wees nie!

In die onderdompeling van gelowiges sien ek ‘n wonderlike voorstelling van die begrafenis van die gelowige aan die hele wêreld in die begrafenis van Christus Jesus. Dit is die oorsteek van die Rubicon.

As Caesar die Rubicon oorsteek het, sou daar nooit weer vrede tussen hom en die senaat wees nie. Hy trek sy swaard en gooi sy skede weg.

So is die daad van doop vir die gelowige. Dit is die oorsteek van die Rubicon—dit is so veel as om te sê: “Ek kan nie weer na julle terugkom nie; ek is dood vir julle; en om te bewys ek is, is ek absoluut vir julle begrawe; ek het niks meer te doen met die wêreld nie; ek is Christus s’n en Christus s’n vir altyd.”

Die Here se Avondmaal

Dan, die Here se nagmaal—hoe mooi stel daardie ordinansie die onderskeid van die gelowige van die wêreld in sy lewe, en dit waardeur sy lewe gevoed word.

Hy eet die vlees van Christus, en drink sy bloed. Ek wonder oor sommige van julle wat my Here liefhet, dat julle van sy tafel wegbly. Dit is sy sterwende wil—“Dit doen julle ter herinnering aan My.”

Dit is so vriendelik van Hom om so ‘n ordinansie in te stel; om ons, wat soos honde was, toe te laat om aan die kindertafel te sit en brood te eet soos die engele nooit geken het nie!

Ek verstaan nie, my liewe broer, my liewe suster, watter soort liefde julle kan hê as julle hoor dat Jesus sê, “As julle My liefhet, hou My gebooie,” en tog verwaarloos julle sy ordinansies.

U sal sê hulle is nie noodsaaklik nie, en ek sal aan u antwoord gee, die meeste waar, hulle is nie noodsaaklik vir u redding nie, maar hulle is nie nie-noodsaaklik vir u troos nie.

Die Noodsaak om gehoorsaam te wees

Nie is hulle nie-noodsaaklik vir u gehoorsaamheid nie. Dit is vir ‘n kind om te doen wat sy ouer hom opdra. As, my geliefde vriend, my liewe Verlosser my gevra het om iets skadelik vir myself te doen, sou ek dit uit liefde vir Hom doen!

Hoeveel meer dan, wanneer Hy vir my sê: “Dit doen ter herinnering aan My”? Beide hierdie ordinansies bring ‘n kruis met hulle mee tot ‘n mate, veral die eerste.

Ek het opgemerk, toe ek gister die lewe van die goeie Andrew Fuller gelees het, dat nadat hy gedoop was, sommige van die jongmanne in die dorp hom gespot het, en gevra het hoe hy daarvan hou om gedoop te word—en sulke soort vrae wat vandag algemeen is.

Ek kon nie anders as om op te let dat die bespotting van ‘n honderd jaar gelede steeds die bespotting van vandag is! Maar, broers en susters, julle is nie bang nie, ek hoop, om as ‘n gedoopte gelowige aangewys te word, nie? Julle glo dat dit sy gebooie is.

Ek daag julle dus uit, voor God, en die uitverkore engele voor wie julle op die laaste groot dag geoordeel sal word—as julle met julle harte geglo het, moet julle met julle monde die belydenis maak wat hierdie ordinansies impliseer—en God sal beslis vir julle ‘n soet beloning gee daarin!

Die Assosiasie met die Here se Volk

Om Christus regtig met die mond te bely, moet daar ‘n assosiasie wees met die Here se volk. Dit was so in die ou tye. Moses is ‘n Israeliet, maar hy kan, as hy wil, in die hof van Farao leef, te midde van luuksheid en gemak.

Wat is sy keuse? Hy gaan na sy broers en susters toe, en hy kyk na hulle laste; hy omhels hulle saak, en ag die smake van Christus groter rykdom as al die skatte van Egipte!

Moses, die vermeende seun van Farao se dogter, assosieer met die arme veragteslawe wat bakstene vir die koning maak! Wat ‘n baie aangrypende prentjie het ons van die gevolg van die volk van God, in die geskiedenis van Ruth.

Iemand is betower om daardie goddelike vrou te hoor sê aan haar skoonmoeder, “Waar jy gaan, daar sal ek gaan; en waar jy bly, daar sal ek bly: jou volk sal my volk wees, en jou God my God.”

Daar was ‘n belydenis van die God van Israel, toe Ruth met heel haar hart by Naomi aangesluit het.

Nou, ons vind in die vroeë tye van die Christelike Kerk, dat sodra ‘n man ‘n Christen geword het, hy na sy eie geselskap gegaan het. Hy het met die heiliges geassosieer.

Wanneer jy vra, “Waar is die gelowiges?” was hulle saam. Jy mag ander wesens vind wat apart op die berge rond dwaal, maar skape hou daarvan om in troppe te wees.

Paulus was nie tevrede om gedoop te word nie, maar na sy doop het hy voortgegaan om hom by die Kerk aan te sluit; en ons vind dat waar daar mense van God was, hulle altyd in ‘n Kerk gevorm was—of dit by Filippus, of by Efese, of Pergamos, of Thyatira—of Rome self, Paulus het oral Kerke gevorm!

En soos hy van plek tot plek gegaan het, was dit op die Kerk waarop hy as die pilaar en grond van die waarheid van God gekyk het.

Die Belangrikheid van Kerkvereniging

Ek is baie verheug in die prediking in teaters. Julle weet hoe opreg ek bly is oor die prediking van Christus enige plek, maar daar is ‘n gebrek in al hierdie arbeid, wat ons nie moet verloor nie.

Die een ding wat ons moet omhels, is Kerkvereniging! Dit is nie ‘n sekondêre ding nie, maar ‘n primêre—dit is nie ‘n moontlikheid, nie; dit is die laaste wilsbeschikking van ons God en ons Koning.

Ek het opgemerk dat al die kwessies in die hedendaagse Kerk nie op die eerste plek is nie—en dis die rede waarom ons ‘n gemors van tweedigheid sien in die wêreld. Dit is om ons te herinner aan die opdrag van ons Here: “Maak dissipels van al die nasies.”

Ek wil nie hê dat die een of ander gedeelte van die Kerke moet verdwyn nie—nie die gereformeerde nie, nie die Methodisties, nie die Baptiste nie, maar elkeen het sy plek.

Daar moet ‘n stap wees waar ons die belydenis van ons geloof in ‘n ryk, heilige, liefdevolle toewyding aan God uitleef, sodat ons sustergevolge die rykdom van die genade van die Here kan geniet.

Die Goddelike Verbond

Daar is ‘n ander feit, en dit is dat ons belydenis en ons assosiasie met die Kerk die verbond met God en die geloofsbelydenis tot ons voete bring.

Dit het die volk van God die nodige moed gegee om die onskuldige bloed van die Heilige te aanvaar; dit het vir hulle ‘n verbond gegee, sodat elke man die Hulp van sy God kan veral.

In hierdie verbond het ons die genade van ons Here Jesus, wat die vyandige pad gegee het om saam met Hom te sit aan die tafel van die ewige en gelyke liefde.

Ek roep u dus op om nie net te luister nie, maar om u lewens in hierdie verbond aan die Koning van die Konings toe te wy—en terwyl u dit doen, word u ook die getuies van sy mag en genade.

Wie is aan die Here se kant?

“Wie is aan die Here se kant? Laat hom na my toe kom,” het Moses gesê toe hy van die berg afkom en die goue kalf gebroke het.

“En al die seuns van Levi het hulle bymekaargebind tot hom; en hy het aan hulle gesê, So sê die Here God van Israel, Sit elke man sy swaard aan sy sy, en gaan in en uit van poort tot poort deur die kamp en slaat elke man sy broer, en elke man sy metgesel, en elke man sy naaste.”

Soms sal ons nie in staat wees om Christus te bely nie, tensy ons iets doen wat hard en vreemd mag voorkom—maar wat gedoen moet word vir God en ter wille van die waarheid!

Natuurlik, God se Elia’s kan nie stilbly nie! Terwyl duisende van Baäl se priesters hulle vure aansteek en na Baäl roep, moet hulle naar vore kom.

“Is julle nie dienaars van Baäl nie, en ek die dienaar van die lewende God?”

Die Onversetbare Waarheid

Ons sal dit nodig vind om die etikette van etiket te oortree en die formaliteite wat die beskaafde samelewing wil instel, onder ons voete te vertrap; en soos die profeet wat na Bethel gekom het, sal ons moet skree teen altare waarby ander hul geloftes betaal.

Ek het bewonder—en hier neem ek my kruis op saam met ‘n goeie broer—ek het grootliks bewonder ‘n getuienis wat onlangs in die vergadering van die Vrye Kerk van Skotland deur my broer Candlish gelewer is, teen die inskripsie wat op die gedenkteken ter herinnering aan die uitstekende Prins Albert geplaas is.

Ek het hom bewonder vir sy moed om te sê wat hy gedink en gevoel het. Ek glo in plaas van ‘n gehuil van verontwaardiging, sou hy ‘n geskenk van eer moes ontvang.

Hy gee nie om of hy geprys of verdaag word nie, maar geregtigheid behoort aan sy moed en getrouheid gedoen te word.

Hy het die rooms-katolieke karakter van die inskripsie aangewys, waarvan ek durf sê dat die Prins self dit sou verafsku het, sou sy vredige gees die gedenkteken kon besoek.

As ek reg onthou, het mnr. Baptist Noel vir ons gesê dat die Prins op sy sterfbed uitgeroep het—“Niks in my hand bring ek, Slegs aan U kruis kleef ek.”

Hy het ‘n Christen gesterwe, nederig vasgeklou aan die kruis van Jesus.

Waarom moet sy monument deur ‘n inskripsie onteer word wat geskik is vir ‘n rooms-katolieke heilige, maar nie vir iemand wat die Here Jesus Christus liefgehad het nie?

Ons Reg op Opinie

Daar is geen ontrouheid in ons om ons mening eerlik uit te spreek—nog bedoel ons om in te meng in die vryheid van ander nie.

‘n Groot mate van vryheid moet aan liefde gegee word, en hartseer moet sy eie keuse van woorde hê, maar dit is ‘n fout, indien nie ‘n sonde nie, om ‘n rooms-katolieke lofrede te gebruik waar ‘n Christelike grafskrif veel meer in ooreenstemming sou wees!

Ek neem my kruis op saam met Candlish; en ek sou nie waaragtig aan God wees as ek dit nie doen nie, want ek glo dat hy wat Christus bely soms teen die algemene stroom en die algemene neiging, die enigste man is wat kan verwag om ‘n beloning van sy Meester te ontvang vir die getroue optrede in alle dinge.

Soms sal jy dit moet doen, maar nie altyd— miskien nie dikwels nie; gaan nie uit jou pad om te getuig nie, maar wanneer die las van die Here op jou is, getuig—en laat niemand jou bang maak nie!

Ons Positie as ‘n Belydenis

Weer eens, om Christus met die mond te bely, is nie moontlik nie tensy ons bereid is om ons posisie as ‘n metode van belydenis te gebruik.

Josua is die hoof van ‘n huishouding. Hy gebruik daardie posisie—“Wat my en my huis betref, ons sal die Here dien.”

Ek wil nie in jou geloof glo as jy nie sorg dat in jou huishouding God erken word nie! Laat die familie-altaar opgerig word; laat die offer daarop rook.

As dit nie twee keer kan wees nie, laat dit een keer in die dag wees, maar sorg dat jy jou geloftes aan die Allerhoogste in daardie posisie betaal, anders het jy nie ‘n belydenis tot redding gemaak nie.

Of miskien het jy invloed waar jy Christus se Kerk kan help.

Hou in gedagte om dit te doen!

Esther is die koningin van Ahasuerus; as sy weier om haarself as ‘n Jodin te verklaar—as sy nie die stryd van Israel teen Haman haar eie stryd maak nie—dan sal sy veilig wees.

Sy het vir so ‘n tyd in die koninkryk gekom.

Gebruik jou Invloed

Sommige van julle is groot werkgewers, of julle is dalk lede van die Parlement, of julle is in sfere waar julle baie invloed het om die gedagtes van ander mans te beïnvloed.

Sorg dat julle dit vir God doen; want al daardie invloed is so veel geld wat aan jou gegee is om vir jou Here en Meester uit te sit, en as jy dit in ‘n servet begrawe, of net vir jouself gebruik, sal Hy in die laaste groot dag vir jou sê: “Jy slegte en lui dienaar, jy sal na die martelaars gestuur word.”

Die Plicht om te Bely

Een keer meer. Daar is sommige mans wat nooit die Here Jesus met hul monde sal bely soos hulle behoort nie, tensy hulle predikers word.

David het gesê dat hy die Woord voor die groot gemeente gepreek het, en hy maak dit sy spoggerigheid dat hy nie geskrik het om dit voor konings te verklaar nie.

Nou is daar sommige van julle wat die vermoë het om te praat, maar julle doen dit nooit.

Die hele lengte van Londen se strate wag op julle as ‘n kansel! Die hele bevolking van Londen is gereed om julle gehoor te wees—waarom begin julle nie om te praat nie?

Julle kan oor politiek praat; die ander aand, by die literêre instituut, verstaan ek julle het ‘n pragtige stuk oor ‘n astronomie-onderwerp gelees.

As jy die Here Jesus liefhet, gaan jy al jou aandag aan hierdie minderwaardige temas gee?

Nee, ten minste soms moet jy dit aan Hom wat jou met sy bloed gekoop het, gee!

“Julle is nie julle eie nie, want julle is met ‘n prys gekoop.”

Praat vir die Here

Hou in gedagte, dan moet jou spraak net so veel Christus s’n wees as enige ander ding wat jy besit; praat vir jou Here en Meester.

Julle vertel my julle is senuweeagtig; moenie omgee vir julle senuwees nie.

Probeer een keer. As jy ‘n half dosyn keer faal, probeer weer; jy sal vind jou talente toeneem.

Dit is verbasend hoe daardie misluktings meer goed doen as ons aanhou.

Lewe jou siel vry van wat daarin is.

Kry jou hart rooiwarm, en dan soos ‘n vulkaan wat in sy innerlike hart beweeg, laat die warm lawa van jou spraak stroomend afloop.

Julle hoef nie te omgee vir die genade van welsprekendheid, of vir die verfyning van eloquentie nie, maar praat wat julle weet!

Wys hulle jou Verlosser se wonde—laat sy hartseer tot hulle spreek—en dit sal wonderlik wees hoe jou stammelende tong al die beter ‘n instrument sal wees omdat dit stammer!

Want God “het die swak dinge van die wêreld gekies om die dinge wat sterk is te oorwin; en die basiese dinge van die wêreld, en die dinge wat verag word, het God gekies, ja, en die dinge wat nie is nie, om die dinge wat is tot niet te bring.”

‘n Leefstyl van Belydenis

Julle sien, broeders en susters, hierdie belydenis van Christus met die mond is ‘n lewenswerk.

Die Christen is iets soos ‘n geneesheer.

Julle weet ons noem ‘n geneesheer ‘n professionele persoon. Wel, hoe professieer hy?

Daar is ‘n groot bronsplaat op sy deur, en ‘n groot klok, en almal weet wat die bronsplaat en die klok beteken!

Dit is deel van sy professie.

Wat anders? Hoe professieer hy om ‘n geneesheer te wees?

Hy gaan in geselskap en sy klere is wit; en sy gesig is ‘n gesig van vriendelikheid, hy kom aan ons deur en sê: “Ek kom u te help.”

Wel, wat is jou belydenis?

Jy kan dit nie net aan mense bely nie.

Wanneer jy weg is, het jy met die wêreld gebly, jy het jou geestelike gesindheid verlaat en is in ‘n vleselike atmosfeer.

As ek in die skeep en jy gesels met die vleselike mense, jy word wat hulle is, maar dit moet jou belydenis wees—“Ek is nie aan myself nie.”

Die sogenaamde geselskap van mense wat op die onderste vlak van die lewe is, wil jou nie dat jy jou siel met die Here moet besmet nie; maar jy is nie vir hulle nie—jy is aan die Here Jesus se kant.

Charles Spurgeon