Daar Gaan Die Skepe - Charles Spurgeon

Inleiding: Die Oog Getuie
“Daar gaan die skepe.” Psalm 104:26. Ek het die ander dag langs die see geloop, en oor die Engelse Kanaal uitgestaar. Dit het gebeur dat daar ‘n slegte wind was vir die skepe wat afwaarts beweeg het in die kanaal, en hulle het in groot getalle tussen die kus en die Goodwin-eilande gely. Ek dink ek het meer as honderd getel, almal wat gewag het vir ‘n verandering in die wind. Skielik het die wind na ‘n gunstiger kant verander, en dit was interessant om te sien hoe vinnig die seile opgehang is en die skepe begin verdwyn het, soos voëls op die vlerk. Dit was ‘n aanskouing wat jy nie elke dag sien nie, maar dit was beslis ‘n reis werd van honderd myl om na te kyk, om hulle te sien vaar soos ‘n dapper skwadron en na die suide te verdwyn op hulle reise. “Daar gaan die skepe,” was die uitroep wat natuurlik op jou lippe opkom. Die psalmdigter het dit die moeite werd geag om die feit neer te pen wat hy ook opgemerk het, al is dit twyfelagtig of Dawid ooit iets gesien het wat in getal vergelyk kan word met die skepe wat ons kuslyn binnegaan. Beslis het hy geen gesien wat met hulle vergelyk kan word nie, wat betref die tonnemaat.

Die Bedoeling van die Aarde
Die eerste les wat ons uit die skepe en die see kan leer, is hierdie: Elke deel van die aarde is gemaak met ‘n sekere doel. Die land lewer natuurlik “gras vir die vee en kruie vir die diens van die mens,” maar wat van die wye wêreld van die see? Ons kan dit nie saai nie, of dit in weiding omskep nie. Die oesmaaiër vul nie sy arms van die soutgordels nie. Hulle lewer nie saad vir die saaiers nie, en nie brood vir die eters nie, en nie beeste bedek hulle soos die duisende heuwels van die aarde nie. Onverskillig sluk die oseaan alles wat op hom gegooi word op, die ondankbare oseaan lewer geen vrugte of blomme terug nie. Is die grootste deel van die wêreld nie aan wanorde oorlaat nie? “Nee,” sê Dawid, en ons sê dieselfde—”Daar gaan die skepe.” Die see bevoordeel die mens deur die geleentheid tot navigasie en lewer boonop ‘n enorme oes van visse van baie soorte. Boonop, soos die bloed nodig is vir die liggaam, is dit ook nodig vir hierdie wêreld dat daar op sy oppervlak ‘n groot massa water in deurlopende beweging is. Daardie grenslose samekoms van die waters is ‘n verstommende voorbeeld van die goddelike wysheid in sy bestaan, sy deurlopende eb en vloed, en selfs in sy vorm en hoeveelheid. In die oseaan is daar nie ‘n druppel water te veel of te min nie. Daar is nie ‘n enkele kilometer van die see wat meer is as wat dit behoort te wees nie, of minder as wat dit behoort te wees nie. ‘n Presiese balans en verhouding word gehandhaaf, en ons weet min oor hoe die blom van die klein blommetjie of die welige groei van die majestueuse seder sou wees as die balans versteur word. Tussen die klein druppel dou op elke graslem en die onmeetlike oseaan is daar ‘n verhouding en ‘n proporsie wat net ‘n eindige verstand kon opstel. Onthou ook dat die varsheid van die oseaan die lewe en gesondheid onder die seuns van mense bevorder. Dit is goed dat daar ‘n see is, of anders sou die land sy inwoners deur siektes verslind. God het niks verniet gemaak nie.

Die See as ‘n Eenheid
Onkunde staar na die stormagtige diepte en oordeel dit as ‘n groot wanorde, die moeder van verwarring en die verpleegster van storms. Maar beter kennis leer ons wat die Openbaring reeds voorspel het, naamlik, dat die Here alles in wysheid gemaak het. Maar skei die oseaan nie geliefdes en vriende nie? Baie ‘n vrou dink aan haar man wat ver op die Stille Oseaan is. Baie ‘n ma werp ‘n sorgevolle gedagtes na haar seun op die see. En albei is half geneig om te dink dat dit ‘n fout is om so ‘n groot deel van die aarde as ‘n wrede skeidingsgaping tussen geliefde harte te plaas. Ander het dit duidelik ook so gedink in jare wat verby is, want onder die figuurlike uitmuntendhede van die nuwe aarde word daar vir ons gesê dat daar geen see meer sal wees nie. Maar wat ‘n fout is dit om te dink dat die see ‘n skeier is—dit is die groot vereniger van die mense se nasies—want, “Daar gaan die skepe.” Dit is die snelweg van die nasies waardeur hulle mekaar veel makliker bereik as wat hulle ooit sou kon doen as daar geen see was nie, en aride woestyne of torende berge tussen hulle was. Dit is een voorbeeld van waar ons nie God se ontwerpe verstaan nie, want ons oordeel hulle op die oppervlak. Soos die see klaarblyklik skei, maar eintlik nasies verenig, so gebeur dit dikwels in die voorsiening, dinge lyk op een manier, maar gaan anders. Ons sê, “Al hierdie dinge is teen my,” wanneer alles saamwerk vir ons goed. Ons oordeel dit as ‘n vloek wat, in die diepste bedoeling van God, ‘n ryk seën is. En ons skryf dit neer as een van die booshede van die lewe wat, in God se oë, beskou word as een van sy kosbaarste genadegawes.

Die Bedoeling van die Skepe
Ons onderwerp is egter nie die gebruike van die see nie, maar hierdie een eenvoudige saak—”Daar gaan die skepe.” En eerste,
Die Skepe Gaan
“Daar gaan die skepe.” Die skepe is gemaak om te gaan. Die skip is nie gemaak om vir altyd op die skepe se romp te lê of in die dokke opgesluit te wees nie. Dit word algemeen beskou as ‘n ou wrak van min nut wanneer dit in die hawe moet lê en verrot in die rivier. Maar ‘n skip is gemaak om te gaan, en soos jy sien dat dit gaan, onthou dat jy ook gemaak is om te gaan. Aktiwiteit in Christelike werk is die gevolg en ontwerp van genade in die siel. Hoe ek wens ons kan sommige van julle te lanseer.

‘n Groot Dag

O, dit sal ‘n wonderlike dag wees wanneer ons almal aankom. Sal jy vir my ‘n groet gee wanneer jy die hawe binnegaan? Sal jy my herken? Ek sal op die uitkyk wees vir sommige van julle. Ek kan nie anders as om te glo dat ons mekaar sal herken nie. Ons was al 20 jaar saam in stormagtige waters, en ons het ook heelwat wonderlike weer gesien, het ons nie? Ons het die werke van die Here gesien en sy wonders in die diepte. Ek hoop ons sal saam bly totdat ons daardie geseënde hawe bereik waar ons gemeenskap ewig sal wees. Hoe sal ons Hom verheerlik wat ons daarheen bring, selfs Jesus, die Hoë Admiraal van die seë. Christus sal nooit die laaste daarvan hoor nie as ek die hemel bereik. Ek sal sing, ja, ek sal lofliedere sing tot sy naam.

Lof en Roem in die Hemel

Ek onthou een keer ek het gepreek, en toe ek klaar was, het die helfte van my gemeente met my gestry, omdat ek gesê het:
“Dan sal ek die hardste sing,
Terwyl die hemel se mansions weerklink,
Met jubels van sovereign genade.”

Toe ek die trappe afkom, ontmoet ek iemand wat gesê het: “Jy sal nie die hardste sing nie, want ek skuld meer aan genade as wat jy doen.” En ek het gesien dat al die Here se mense dieselfde gesê het. Wel, ons sal die saak uitklaar wanneer ons die hemel bereik—ons sal hierdie dispuut tussen die voëls van die paradys probeer en sien wie van ons die hardste kan sing tot die lof van verlossende genade. Tot dan, laat ons die Here Jesus vertrou en sy opdragte gehoorsaam, want Hy is ons Kaptein en dit is ons plig om sy wil te doen.

Die Afskeid van die Vuursee

Maar dit sou ‘n vreeslike veronderstelling wees—en tog, miskien is dit erger as ‘n veronderstelling—dat sommige van julle vir ewig anker sal moet gooi in die Doodsee, waarvan die golwe vuur is, waar elke skip ‘n tronke is, waar elke passasier ‘n hel ervaar. Wat moet dit wees om een uur in die hel te wees! Ek wens sommige van julle kan daaroor dink. Wat moet dit wees om vir een enkele dag in wanhoop opgesluit te wees! As jy ‘n tandpyn vir ‘n paar minute het, hoe ellendig is jy en hoe angstig wil jy daarvan ontslae raak, maar wat moet dit wees om in die hel te wees, selfs al was dit net vir ‘n kort tyd—selfs al was dit maar vir ‘n kort tyd? O, as dit tot ‘n einde gekom het, sal ek steeds sê, deur al die menslikhede wat in my siel is, ek beveel julle, broeders, moenie die toorn van God riskeer nie. Gaan nie na die kuil nie. Trek daardie swart vlag af, man, trek dit af en gooi jou ou eienaar oorboord. Vra Christus om jou Eienaar te wees. Maak die rooi vlag van die kruis op en gee jouself aan Jesus, want as jy nie, sal jou reis na die gaping van swart wanhoop lei, waar jy vir ewig die gevolge van jou sonde sal ly.

Die Keuse van Genade

Mag God genade aan ons bewys en mag ons nooit deur die Straat van Oordeel in die gaping van verdoemenis moet beweeg nie. Mag dit nooit gesê word nie, “Daar gaan een van die skepe wat die Tabernakel-piloot gemerk het. Dit is na vernietiging.” Mag daar eerder van ons almal gesê word, almal in volle seil saam, terwyl ons na die hemel vaar, “Daar gaan die skepe.” Nie een van hulle is op pad na die gaping van vernietiging nie. Glo in die Here Jesus Christus en alles sal wel met jou wees. Verwerp Hom, en alles sal verkeerd wees met jou. Mag Hy deur sy Woord jou in staat stel om vanaand die regte keuse te maak, ter wille van sy liefde. Amen.

Charles Spurgeon