REGVERDIGING DEUR GLOOF—ILLUSTREERDE DEUR ABRAM SE REGVERDIGHEID - Charles Spurgeon
“And he believed in the Lord; and He counted it to him for righteousness.” Genesis 15:6.
U sal onthou dat ons laas Sondagoggend oor die roeping van Abram gepraat het, en die geloof waarmee hy in staat was om op daardie geskeide lewe in te gaan op die bevel van die Allerhoogste.
Ons sal vandag van die oorweging van sy roeping oorgaan na die oorweging van sy regverdigheid, wat die merkwaardig volgende in volgorde in sy geskiedenis is, soos dit ook in die teologie van die Nuwe Testament is—”whom He called, them He also justified.”
As ons na die hoofstuk voor ons kyk as ‘n voorwoord tot ons onderwerp, let op dat na Abram se roeping, sy geloof die mees praktiese soort was.
Hy is geroep om hom van sy familie en sy land te skei, en hy het nie daardoor ‘n kluizenaar geword nie, ‘n man van asettiese gewoontes, of ‘n sentimentele mens wat nie geskik was vir die gevegte van die gewone lewe nie.
Nee, maar in die nobelste styl van ware manlikheid het hy getoon dat hy in staat was om die huishoudelike probleme en die openbare beproewing te verduur wat hom gewag het.
Lot se herders het met Abram se diensknegte gestry, en Abram, met groot onselfsug, het sy jonger en verregaande minderwaardige familielid die keuse van weiding gegee; hy het die goedwatervlakte van Sodom opgegee, wat die beste van die land was.
‘n Rukkie later het die groot ou man wat op sy God vertrou het, getoon dat hy die soldaat kon speel, en regverdig teen vreeslike teenstand kon veg; hy het sy eie huishoudelike diensknegte bymekaar gemaak, die hulp van sy bure aanvaar, en die oorwinnende leërs van die geallieerde konings agtervolg, en hulle met ‘n swaar hand geslaan asof hy van sy jeug af ‘n militêre man was.
Broers en susters, hierdie alledaagse lewe geloof is die geloof van God se uitverkorenes!
Daar is mense wat dink dat reddende geloof ‘n onvrugbare oortuiging van die waarheid van sekere abstrakte stellings is, wat slegs lei tot ‘n stille besinning oor sekere aangename onderwerpe, of om ons van alle simpatie met ons medemens te skei—maar dit is nie so nie!
Geloof, wat slegs tot godsdienstige oefening beperk is, is nie Christelike geloof nie; dit moet hom in alles openbaar.
‘n Eenvoudig godsdienstige geloof mag die keuse wees van mans wie se koppe sagter is as hul harte, of meer geskik vir kloosters as markte, maar die manlike geloof wat God van ons wil hê, is ‘n groot praktiese beginsel wat aangepas is vir elke dag van die week—help ons om ons huishouding in die vrees van God te regeer, en om die ruwe konflik van die lewe in die pakhuis, op die plaas, of op die beurs aan te pak.
Ek noem dit aan die begin van hierdie toespraak, omdat soos dit die geloof is wat uit Abram se roeping voortkom, so skyn dit ook in sy regverdigheid, en is dit inderdaad wat God aan hom gereken het vir regverdigheid.
Die eerste vers wys egter dat selfs so ‘n gelowige as Abram troos nodig gehad het.
Die Here het vir hom gesê: “Vrees nie.”
Waarom het Abram gevrees?
Deels as gevolg van die reaksie wat altyd deur opwinding veroorsaak word wanneer dit verby is; hy het dapper geveg, en gloriously oorwin, en nou vrees hy.
Skrikdiewe bewe vantevore voor die geveg, en dappere mans na die oorwinning.
Elia het die priesters van Baäl sonder vrees geslag, maar nadat alles verby was, het sy gees gedaal, en hy het van die aangesig van Izebel gevlug.
Abram se vrees het ook ontstaan uit ‘n oorweldigende ontsag in die teenwoordigheid van God; die woord van Jehovah het met krag tot hom gekom, en hy het dieselfde buiging van gees gevoel wat die geliefde Johannes by die voete van sy Here in die eiland Patmos laat val het, en wat Daniel aan die oewer van die Hiddekel laat voel het, dat daar geen krag in hom was nie.
“Vrees nie,” het die Here vir die patriarg gesê, want sy gees was te diep gebuig; God wou Sy geliefde dienaar oplig tot die mag om heilige familiariteit uit te oefen!
Ah, broers en susters, dit is ‘n geseënde vrees; laat ons dit koester, want totdat dit deur volmaakte liefde, wat beter is, uitgedryf word, kan ons tevrede wees om hierdie goeie ding ons harte te laat regeer.
Moet ‘n man, wat homself van groot swakhede bewus is, nie laag in sy eie waardering sak nie, in verhouding tot hoe hy geëerd word met gemeenskap met die glorieryke Here?
Toe hy getroos was, het Abram ‘n openlike verklaring van sy regverdigheid ontvang.
Ek neem aan, geliefde vriende, dat ons teks nie bedoel om te leer dat Abram nie voor hierdie tyd geregverdig was nie; geloof regverdig altyd wanneer dit bestaan, en sodra dit uitgeoefen word, volg die resultaat onmiddellik.
Die oomblik wat ‘n man werklik op sy God vertrou, is hy geregverdig.
Tog is daar baie wat geregverdig is wat nie hul gelukkige toestand ken nie—baie aan wie, tot nog toe, die seën van regverdigheid nog nie in sy uitsonderlike en oorvloedige voorregte geopenbaar is nie.
Daar mag dalk sommige van julle hier vandag wees wat deur goddelike genade uit duisternis in die wonderlike lig van God geroep is; julle is gelei om na Jesus te kyk, en julle glo dat julle vergifnis van julle sonde ontvang het, en tog, weens gebrek aan kennis, weet julle min van die soete betekenis van sulke woorde soos hierdie: “Aanvaar in die Geliefde.” “Volmaak in Christus Jesus.” “Compleet in Hom.”
Julle is ongetwyfeld geregverdig, hoewel julle min verstaan van wat regverdigheid beteken, en julle is aanvaar, hoewel julle nie julle aanvaarding besef het nie; en julle is volledig in Jesus Christus, alhoewel julle vandag ‘n baie dieper gevoel van julle persoonlike onvolledigheid het as van die al-suffisiëntheid van Jesus.
‘n Mens mag regmatig eienaarskap van eiendom hê, hoewel hy nie die titelakte kan lees nie of nog nie daarvan gehoor het nie!
Die wet erken reg en feite, nie ons begrip nie, maar daar sal ‘n tyd kom, geliefde, wanneer julle wat geroep is duidelik julle regverdigheid sal besef en daarin sal jubel!
Dit sal intelligensie verstaanbaar wees vir julle, en sal ‘n saak van vervoerende blydskap word, wat julle na ‘n hoër platform van ervaring sal optel, en julle in staat sal stel om met ‘n sterker stap te loop, met ‘n vroliker stem te sing, en met ‘n vergrote hart te triomfeer!
Ek bedoel nou, soos God my mag help, om eerstens die middele van Abram se regverdigheid aan te dui; dan tweedens die objek van die geloof wat hom geregverdig het; en dan derdens die metgeselle van sy regverdigheid.
I. Hoe was Abram geregverdig?
Ons sien in die teks die groot waarheid van God wat Paulus so duidelik in die vierde hoofstuk van sy epistel aan die Romeine uitbring, dat Abram nie deur sy werke geregverdig was nie.
Baie was die goeie werke van Abram; dit was ‘n goeie werk om sy land en sy vaderhuis op God se bevel te verlaat; dit was ‘n goeie werk om in so nobele gees van Lot te skei; dit was ‘n goeie werk om die roverskonings met onvermoeide moed te volg; dit was ‘n groot werk om te weier om die buit van Sodom te neem, en sy hand op te hef na God, dat hy nie ‘n draad, selfs nie ‘n skoenlus nie, sou neem!
Dit was ‘n heilige werk om aan Melchisedek tiendes van alles wat hy besit het te gee, en die Allerhoogste God te aanbid, tog word geen van hierdie in die teks genoem nie, en daar word geen aanduiding gegee van enige ander heilige pligte as die grond of oorsaak, of gedeeltelike oorsaak van sy regverdigheid voor God nie.
Nee, daar staan geskryf: “Hy het in die Here geglo, en Hy het dit aan hom gereken vir regverdigheid.”
Verseker, broers en susters, as Abram, na jare van heilig lewe, nie deur sy werke geregverdig word nie, maar voor God aanvaar word op grond van sy geloof, hoeveel te meer moet dit die geval wees met die goddelose sondaars wat, nadat hulle in ongerechtigheid geleef het, tog op Jesus glo en gered word!
As daar redding is vir die sterwende dief, en ander soos hy, kan dit nie van skuld wees nie, maar van genade, aangesien hulle geen goeie werke het nie!
As Abram, toe hy vol goeie werke was, nie deur hulle geregverdig is nie, maar deur sy geloof, hoeveel meer moet ons, vol onvolmaakthede, na die troon van die hemelse genade gaan, en vra dat ons deur geloof in Christus Jesus geregverdig mag word, en gered deur die vrye genade van God!
Verder, hierdie regverdigheid het na Abram gekom nie deur gehoorsaamheid aan die seremoniale wet nie, net soos nie deur ooreenstemming met die morele wet nie.
Soos die apostel so duidelik vir ons aangetoon het, is Abram geregverdig voordat hy besny is; die aanvanklike stap in die uiterlike en sigbare verbond, sover dit seremonieel was, was nog nie geneem nie, en tog was die man volmaak geregverdig!
Alles wat daarna kom, kan nie ‘n ding bydra wat reeds volmaak is nie!
Abram, wat reeds geregverdig was, kan nie sy regverdigheid aan sy daaropvolgende besnydenis skuld nie—dit is genoegsaam duidelik, en so, geliefde, op hierdie oomblik, as u en ek geregverdig wil word, is dit seker dat hierdie twee dinge waar is—dit kan nie deur die werke van die morele wet wees nie, en dit kan nie deur gehoorsaamheid aan enige seremoniale wet wees nie, wat dit ook al mag wees—of dit die heilige ritueel gegee aan Aäron, of die bygelowige ritueel wat beweer dat dit deur geleidelike tradisie in die Christelike kerk ingestel is.
As ons inderdaad die kinders van gelowige Abram is, en geregverdig moet word op Abram se manier, kan dit nie wees deur onderwerping aan rite of seremonië van enige soort nie!
Luister na hierdie versigtig, julle wat geregverdig wil word voor God—doop in sigself is ‘n uitstekende ordonnansie, maar dit kan nie ons regverdig maak of help om ons te regverdig nie!
Bevestiging is ‘n blote fabel van mense, en kan nie, selfs nie as dit deur God beveel word nie, in regverdigheid help nie!
En die Heilige Nagmaal, alhoewel dit ‘n goddelike instelling is, kan op geen manier ook jou aanvaarding of jou regverdigheid voor God bevorder nie!
Abram het geen seremonies waarin hy kon rus nie; hy was regverdig deur sy geloof, en regverdig slegs deur sy geloof, en so moet jy en ek wees as ons ooit as regverdig voor God moet staan.
Geloof, in Abram se geval, was die enigste en ongefundeerde oorsaak van sy geregverdigheid.
Let daarop, al het Abram se geloof in ander gevalle werke opgelewer, en al lewer geloof in elke geval waar dit eg is, goeie werke op, tog was die spesifieke geval van geloof wat in hierdie hoofstuk opgeteken is, ongebonde deur enige werke.
God het hom onder die sterligte hemel gebring, en hom beveel om op te kyk.
“So sal jou saad wees,” het die heilige stem gesê.
Abram het wat gedoen? Geloof die belofte—dit was alles; dit was voordat hy ‘n offer gebring het, voordat hy ‘n heilige woord gesê het of enige aksie van enige soort verrig het, dat die woorde onmiddellik en dadelik gegaan het: “Hy het in die Here geglo, en Hy het dit aan hom gereken vir regverdigheid.”
Bly altyd die waarheid van God onderskei, dat lewende geloof altyd werke voortbring; en die leuen, dat geloof en werke saamwerk om die siel te regverdig.
Ons word slegs regverdig deur ‘n daad van geloof in die werk van Jesus Christus; daardie geloof, indien eg, lewer altyd heiligheid van lewe op, maar ons regverdigheid voor God is nie omdat van ons heiligheid in die lewe in enige mate of opsig nie, maar eenvoudig as gevolg van ons geloof in die goddelike belofte.
So sê die geïnspireerde apostel: “Sy geloof is aan hom gereken vir regverdigheid; nou is dit nie geskrywe vir sy onthalwe alleen nie, dat dit aan hom gerekend is; maar ook vir ons, aan wie dit gerekend sal word, as ons op Hom glo wat Jesus ons Here uit die dood opgewek het; wat oor ons oortredings oorlewer is, en wat weer opgewek is vir ons regverdigheid.”
II. Die belofte waarop sy geloof berus het.
Ek wil hê u moet opmer dat die geloof wat Abram geregverdig het steeds ‘n onvolmaakte geloof was, alhoewel dit hom volmaak geregverdig het.
Dit was onvolmaak voordat hy gelieg het oor sy vrou, en Sarai gesê het: “Sê jy is my suster.”
Dit was onvolmaak nadat dit hom geregverdig het, want in die volgende hoofstuk vind ons hom wat Hagar, sy vrou se handmaid, neem om die goddelike doel te bereik, en so ‘n gebrek aan vertroue in die werking van die Here toon.
Dit is ‘n seën vir jou en vir my dat ons nie perfekte geloof nodig het om ons te red nie!
“Indien jy geloof het soos ‘n mosterdsaad, sal jy vir hierdie berg sê: Beweeg na daardie plek, en dit sal beweeg.”
As jy maar die geloof van ‘n klein kind het, sal dit jou red.
Alhoewel jou geloof nie altyd op dieselfde vlak as die patriarg s’n is nie, wanneer hy nie gestruikel het oor die belofte deur ongeloof nie, maar as dit eenvoudig en eg is, as dit alleen in die belofte van God vertrou—dit is ‘n ongelukkige ding dat dit nie sterker is nie, en jy moet daagliks bid: “Here, verhoog my geloof”—maar steeds sal dit jou deur Christus Jesus geregverdig!
‘n Trillende hand mag die beker gryp wat ‘n genesende drank na die lippe bring; die swakheid van die hand sal nie die krag van die medisyne verminder nie.
So ver is alles duidelik—Abram was nie geregverdig deur werke nie, of deur seremonië nie, of deels deur werke en deels deur geloof nie, of deur die volmaaktheid van sy geloof nie—hy word eenvoudig regverdig geag as gevolg van sy geloof in die goddelike belofte.
Ek moet bely dat ek, wanneer ek dit nader ondersoek, hierdie teks te diep vir my vind, en daarom weier ek om op hierdie oomblik die kontroversie in te gaan wat daaroor woed.
Maar een ding is vir my duidelik—as geloof, soos ons gesê word, aan ons gereken word vir regverdigheid; dit is nie omdat geloof in sigself verdienste het wat dit ‘n geskikte vervanging vir ‘n perfekte gehoorsaamheid aan die wet van God maak nie; noch kan dit as ‘n vervanging vir so ‘n gehoorsaamheid beskou word, want, broers en susters, alle goeie dade is ‘n plig—om God te vertrou is ons plig, en hy wat tot sy uiterste geglo het, het nie meer gedoen as wat dit sy plig was om te doen nie!
Hy wat sou glo sonder onvolmaaktheid, as dit moontlik was, sou dan ook slegs vir God ‘n deel van die gehoorsaamheid wat verskuldig is, gegee het; en as hy sou faal in liefde, of eerbied, of enigiets anders, sou sy geloof, as ‘n deug en ‘n werk, nie hou nie.
Geloof kan nie sy eie regverdigheid wees nie, want dit is van die aard van geloof om buite homself na Christus te kyk.
As enige man sou sê: “My geloof is my regverdigheid,” dan is dit duidelik dat hy in sy geloof vertrou, en dit is net die ding wat van alle ander onveilig sou wees, want ons moet heeltemal van onsself na Christus alleen kyk, of ons het glad nie waaragtige geloof nie.
Geloof moet na die versoening en werk van Jesus kyk, anders is dit nie die geloof van die Skrif nie.
Daarom om te sê dat geloof in en van sigself ons regverdigheid word, is, dit lyk vir my, om die hart van die evangelie uit te ruk, en om die geloof wat eens aan die heiliges oorgedra is te ontken.
Paulus verklaar, teenoor sekere sekte wat teen die toegerekende regverdigheid skel, dat ons geregverdig en regverdig gemaak word deur die regverdigheid van Christus.
Daarop is hy duidelik en positief; hy vertel ons (Rom 5:19) dat, “soos deur een man se ongehoorsaamheid baie sondaars gemaak is, so sal deur die gehoorsaamheid van een baie regverdig gemaak word.”
Die Ou Testament vers voor ons as ‘n teks hierdie oggend gee ons maar, soos dit was, die uiterlike aspek van regverdigheid—dit word aan ons gebring deur geloof en die feit dat ‘n mens geloof het, gee hom die reg om as ‘n regverdig man geag te word.
In hierdie sin reken God geloof aan ‘n mens as regverdigheid, maar die onderliggende en geheime waarheid van God wat die Ou Testament nie so duidelik aan ons gee nie, is te vind in die Nuwe Testament verklaring dat ons aanvaar is in die Geliefde, en geregverdig is as gevolg van die gehoorsaamheid van Christus.
Geloof regverdig, maar nie in en deur sigself nie, maar omdat dit die gehoorsaamheid van Christus vasgryp.
“Soos deur die oortreding van een, oordeel oor alle mense tot verdoemenis gekom het; so het die regverdigheid van een die gratis geskenk oor alle mense tot regverdigheid van die lewe gebring.”
Tot dieselfde effek is daardie vers in die tweede epistel van Petrus (eerste hoofstuk, eerste vers), wat in ons weergawe as volg verloop: “Simon Petrus, ‘n dienaar en ‘n apostel van Jesus Christus, aan hulle wat ‘n soortgelyke kostbare geloof met ons verkry het deur die regverdigheid van God en ons Verlosser Jesus Christus.”
Nou, almal wat ten minste bekend is met die oorspronklike weet dat die korrekte vertaling is, “deur die regverdigheid van ons God en Verlosser Jesus Christus.”
Die regverdigheid wat aan die Christen behoort, is die regverdigheid van ons God en Verlosser, wat “van God aan ons regverdigheid gemaak is,” en daarom die skoonheid van die ou profetiese titel van die Messias, “Die Here ons regverdigheid.”
Ek wil nie hierdie oggend in die kontroversie oor toegerekende regverdigheid betrokke raak nie.
Ons kan daardie leerstelling ‘n ander keer bespreek, maar ons voel vertroue dat hierdie teks nie kan beteken dat geloof in sigself, as ‘n goddelike genade of ‘n deug, die regverdigheid van enige man word nie.
Die feit is dat geloof aan ons gereken word vir regverdigheid omdat dit Christus in haar hand het—sy kom na God en rus op wat Christus gedoen het, en vertrou alleen op die versoening wat God opgestel het, en God skryf dus elke gelowige man neer as ‘n regverdige man, nie omdat van wat hy in sigself is nie, maar vir wat hy in Christus is.
Hy mag ‘n duisend sondes hê, maar hy sal regverdig wees as hy geloof het; hy mag pynlik oortree soos Simson; hy mag net so in die duister wees soos Jephta; hy mag val soos Dawid, hy mag gly soos Noag, maar al dit, as hy ‘n waaragtige en lewendige geloof het, word hy onder die geregverdigdes geskryf, en God aanvaar hom!
Terwyl daar sommige is wat oor die foute van gelowiges spot, spioene God die suiwer juweel van geloof wat op hul bors glinster; Hy neem hulle vir wat hulle wil wees, vir wat hulle in hart is, vir wat hulle sou wees as hulle kon—en bedek hul sondes met die versoenende bloed, en versier hul persone met die regverdigheid van die Geliefde, en Hy aanvaar hulle, aangesien Hy in hulle die geloof sien wat die merk van die regverdige man is, waar dit ook al mag wees.
III. Die belofte waarop sy geloof berus het
Kom ons gaan voort om die belofte te oorweeg waarop sy geloof berus het toe Abram geregverdig is.
Abram se geloof, soos ons s’n, het op ‘n belofte berus wat direk van God ontvang is.
“Dit sal nie jou erfgenaam wees nie; maar hy wat uit jou eie liggaam sal voortkom, sal jou erfgenaam wees; en Hy het hom na buite gebring, en gesê, Kyk nou na die hemel, en tel die sterre, as jy in staat is om dit te tel: en Hy het vir hom gesê, So sal jou nageslag wees.”
As hierdie belofte deur enige ander uitgespreek was, sou dit ‘n onderwerp van bespotting vir die patriarg gewees het, maar, dit as van die lippe van God neem, aanvaar hy dit, en vertrou daarop.
Nou, broers en susters, as julle en ek ware geloof het, aanvaar ons die belofte: “Hy wat glo en gedoop word, sal gered word” as heeltemal goddelik.
As so ‘n verklaring aan ons deur die priesters van Rome of deur enige mens op sy eie gesag gemaak sou word, sou ons dit nie as waar beskou nie; maar, omdat dit aan ons geskryf is in die heilige woord van God as wat deur Jesus Christus Self gespreek is, leun ons daarop as nie die woord van ‘n mens nie, maar die woord van God.
Geliefde, dit mag ‘n baie eenvoudige opmerking wees om te maak, maar na alles is dit nodig dat ons versigtig moet wees dat ons geloof in die waarheid van God vasgestel is op die feit dat God dit verklaar het as waar, en nie op die welsprekendheid of oortuiging van enige van ons mees geëerde ministers of mees gerespekteerde bekendes nie.
As jou geloof in die wysheid van die mens staan, is dit waarskynlik ‘n geloof in die mens; onthou, dit is slegs die geloof wat die belofte glo omdat God dit gespreek het, wat ware geloof in God is!
Let daarop, en toets jou geloof daarvolgens.
In die volgende plek, was Abram se geloof geloof in ‘n belofte oor die saad.
Aan hom is voorheen gesê dat hy ‘n saad sou hê waarin al die nasies van die aarde geseën sou word; hy het hierin die dieselfde belofte erken wat aan Eva by die poorte van die paradys gemaak is, “Ek sal vyandskap plaas tussen jou en die vrou, tussen jou saad en haar saad.”
“Abraham het my dag gesien,” sê ons Here, “hy het dit gesien en was bly.”
In hierdie belofte het Abram die een saad gesien, soos die apostel in Galasiërs 3:16 sê, “Hy sê nie, En aan saades, soos van baie; maar soos van een, en aan jou saad, wat Christus is.”
Hy het Christus met die oë van geloof gesien, en toe het hy die menigte gesien wat in Hom sou glo, die saad van die Vader van die gelowiges.
Die geloof wat die siel regverdig, handel met Christus en nie net met blote abstrakte waarhede nie; as jou geloof net hierdie dogma en daardie dogma glo, red dit jou nie, maar wanneer jou geloof glo dat God in Christus die wêreld met Hom versoen het, nie hul oortredings aan hulle toereken nie; wanneer jou geloof na God in menslike vlees draai, en in Hom met al sy volle vertroue rus, dan regverdig dit jou, want dit is die geloof van Abram!
Liewe hoorder, het jy so ‘n geloof soos dit? Is dit geloof in die beloftes van God? Is dit geloof wat met Christus handel en net na Hom kyk?
Abram het geloof in ‘n belofte gehad wat dit gelyk het asof dit nooit vervul kon word nie—’n kind moes uit sy eie lende gebore word, maar hy was amper 100 jaar oud, en Sarai, ook, was jare tevore as onvrugbaar beskou!
Sy eie liggaam was nou dood, as dit ware was, en Sarai, sover dit kinderdra aanbetref, was gelykstaande daaraan; die geboorte van ‘n seun kon nie gebeur nie tensy die wette van die natuur omgekeer word!
Maar hy het nie hierdie dinge oorweeg nie, hy het dit alles ter syde geskuif; hy het die dood op die skepping gesien, maar hy het die krag van die lewe in die Skepper aanvaar, en hy het sonder aarseling geglo.
Nou, geliefde, die geloof wat ons regverdig moet dieselfde soort wees!
Dit lyk onmoontlik dat ek ooit gered kan word; ek kan myself nie red nie; ek sien absolute dood op die beste hoop wat uit my heiligste voornemens voortkom—“In my, dit is, in my vlees, woon geen goeie ding nie.”
Ek kan niks doen nie! Ek is dood onder die wet! Ek is verderflik deur my natuurlike verdorwenheid!
Tog, vir al hierdie, glo ek dat ek deur die lewe van Jesus sal lewe en die beloofde seën sal erf!
Dit is klein geloof om te glo dat God jou sal red wanneer goddelike genade in jou hart floreer, en bewys van redding oorvloedig is; maar dit is ‘n groot geloof om op Jesus te vertrou teen al jou sondes, ondanks die beskuldigings van jou gewete—om in Hom te glo wat nie net die goddelikes nie, maar die goddeloses regverdig (Rom 4:5).
Om nie in die Verlosser van heiliges te glo nie, maar in die Verlosser van sondaars, en om te glo dat as enige man sondig, ons ‘n voorspreker by die Vader het, Jesus Christus, die regverdige—dit is kosbaar, en word aan ons gereken vir regverdigheid.
Hierdie regverdigende geloof was geloof wat met ‘n wonderlike belofte handel, groot en subliem.
Ek verbeel my die patriarg, wat onder die sterrehemel staan, en op daardie ontelbare liggame opkyk, besef dat hy dit nie kan tel nie!
Vir sy uiterlike oog, wat lank aan die land van die Chaldeërs gewoond was aan middernagtelike waarneming, het die sterre meer talryk gelyk as wat dit vir ‘n gewone waarnemer sou wees; hy het gekyk en weer gekyk met ‘n opheffing van sy blik, en die stem het gesê: “So sal jou saad wees.”
Hy het nie gesê: “Here, as ek die vader van ‘n clan kan wees, die voorouer van ‘n stam, sal ek tevrede wees; maar dit is nie geloofwaardig dat ontelbare skares ooit uit my onvrugbare liggaam kan kom nie.”
Nee, hy het die belofte geglo!
Hy het dit geglo soos dit gestaan het!
Ek hoor hom nie sê nie: “Dit is te goed om waar te wees.”
Nee, God het dit gesê—en niks is te goed vir God om te doen nie; hoe groter die genade van die belofte, hoe meer waarskynlik is dit dat dit van Hom af kom, want goeie en volmaakte gawes kom van die Vader van ligte.
Geliefde, neem jou geloof die belofte soos dit staan in sy wydheid, in sy hoogte, en diepte, en lengte, en breedte?
Kan jy glo dat jy, ‘n sondaar, tog ‘n kind, ‘n seun, ‘n erfgenaam, ‘n erfgenaam van God, ‘n mede-erfgenaam met Christus Jesus is?
“And he believed in the Lord; and He counted it to him for righteousness.” Genesis 15:6.
U sal onthou dat ons laas Sondagoggend gepraat het oor die roeping van Abram, en die geloof waardeur hy in staat was om op daardie geskeide lewe in te gaan op die bevel van die Allerhoogste. Vandag sal ons oorgaan van die oorweging van sy roeping na die van sy regverdigheid, wat merkwaardig die volgende stap in sy geskiedenis is, soos dit ook in die teologie van die Nuwe Testament is—“wie Hy geroep het, hulle het Hy ook geregverdig.”
Verwysend na die hoofstuk voor ons as ‘n voorwoord tot ons onderwerp, let op dat na Abram se roeping, sy geloof die mees praktiese soort was, want, toe hy geroep is om hom van sy familie en van sy land te skei, het hy nie ‘n kluizenaar geword nie, ‘n man met ascetiese gewoontes, of ‘n sentimentele persoon wat ongeskik was vir die stryd van die alledaagse lewe nie.
Nee, maar in die nobelste styl van ware manlikheid het hy hom in staat gestel om die gesinsprobleme en die openbare beproewing wat hom gewag het te verduur. Lot se herders het met Abram se dienaars gebaklei, en Abram het, met groot onselfsugtigheid, sy jonger en verreweg minderwaardige familielid die keuse van weiding gegee; hy het die goedwaterde vlakte van Sodom, wat die beste van die land was, opgegee.
‘n Klein tydjie later het die groot ou man wat in sy God vertrou het, getoon dat hy die soldaat kon speel, en reg gloriously kon veg teen vreeslike teëspoed; hy het sy eie huisdienaars bymekaargemaak en die hulp van sy buurman aanvaar, en die oorwinnende leërs van die geallieerde konings agternagesit, en hulle met ‘n swaar hand geslaan soosof hy van sy jeug af ‘n militêre man was.
Broers en susters, hierdie alledaagse lewensgeloof is die geloof van God se uitverkorenes! Daar is mense wat veronderstel dat reddende geloof ‘n barren oortuiging is van die waarheid van sekere abstrakte voorstelle, wat slegs lei tot ‘n stille besinning oor sekere aangename onderwerpe, of om ons te skei van alle simpatie met ons medemens—maar dit is nie so nie!
Geloof, wat bloot beperk is tot godsdienstige oefening, is nie Christelike geloof nie; dit moet homself in alles toon. ‘n Bloot godsdienstige geloof mag die keuse wees van mense wie se koppe sagter is as hul harte, of meer geskik vir klosters as vir markte, maar die manlike geloof wat God wil hê ons moet kultiveer, is ‘n groot praktiese beginsel wat vir elke dag van die week aangepas is—wat ons help om ons huis te regeer in die vrees van God, en om die ruwe konflikte van die lewe aan te pak in die pakhuis, die plaas, of die beurs.
Ek noem dit aan die begin van hierdie toespraak, omdat soos dit die geloof is wat voortvloei uit Abram se roeping, so skyn dit ook in sy regverdigheid, en is dit inderdaad dit wat God aan hom gereken het vir regverdigheid.
Toch wys die eerste vers ons dat selfs so ‘n gelowige soos Abram troos nodig gehad het. Die Here het vir hom gesê: “Vrees nie.” Waarom het Abram gevrees? Deeltjies van sy vrees het ontstaan uit die reaksie wat altyd deur opwinding veroorsaak word wanneer dit verby is; hy het dapper geveg, en gloriously oorwin, en nou vrees hy.
Lafhartiges bewe vir die stryd en dapper mans ná die oorwinning. Elia het die priesters van Baäl sonder vrees geslaan, maar toe alles verby was, het sy gees gedaal, en hy het van die gesig van Isebel gevlug. Abram se vrees het ook ontstaan uit ‘n oorweldigende ontsag in die teenwoordigheid van God; die woord van Jehovah het met krag na hom gekom, en hy het dieselfde geestelike neerslag gevoel wat die geliefde Johannes by die voete van sy Here in die Isle van Patmos laat val het, en wat Daniel op die oewer van die Hiddekel laat voel het, dat daar geen krag in hom was nie.
“Vrees nie,” het die Here vir die aartsvader gesê, want sy gees was te diep gebuk; God sou Sy geliefde dienaar optrek tot die krag om heilige vertroudheid uit te oefen! Ah, broers en susters, dit is ‘n geseënde vrees; laat ons dit kweek, want totdat dit deur volmaakte liefde, wat nog beter is, verdryf word, mag ons tevrede wees om hierdie goeie ding ons harte te laat regeer.
Moet ‘n man, wat bewus is van groot swakhede, nie laag in sy eie aansien sak nie, in die mate waarin hy geëer word met gemeenskap met die glorieryke Here?
Toe hy getroos was, het Abram ‘n openlike verklaring van sy regverdigheid ontvang.
Ek neem aan, geliefde vriende, dat ons teks nie bedoel om te leer dat Abram nie voor hierdie tyd geregverdig was nie; geloof regverdig altyd wanneer dit bestaan, en soos dit onmiddellik geoefen word, volg die resultaat onmiddellik.
Die oomblik dat ‘n man werklik sy God vertrou, is hy geregverdig.
Tog is daar baie wat geregverdig is wat nie hul gelukkige toestand weet nie—baie vir wie, tot dusver, die seën van regverdigheid nie in sy eksellensie en oorvloed van voorregte geopenbaar is nie.
Daar mag dalk van julle hier vandag wees wat deur goddelike genade uit die duisternis in die wonderlike lig van God geroep is; julle is gelei om na Jesus te kyk, en julle glo dat julle vergifnis van julle sonde ontvang het, en tog, weens gebrek aan kennis, weet julle min van die soet betekenis van sulke woorde soos hierdie: “Aanvaarde in die Geliefde.” “Volmaak in Christus Jesus.” “Compleet in Hom.”
Julle is beslis geregverdig, al verstaan julle nie wat regverdigheid beteken nie, en julle is aanvaard, al het julle nie julle aanvaarding besef nie; en julle is compleet in Jesus Christus, al het julle vandag ‘n baie dieper gevoel van julle persoonlike onvolmaaktheid as van die al-sufficientheid van Jesus.
‘n Mens mag die reg tot eiendom hê al kan hy nie die titelakte lees of het nie, tot dusver, van hul bestaan gehoor nie! Die wet erken reg en feit, nie ons begrip nie, maar daar sal ‘n tyd kom, geliefde, wanneer julle wat geroep is duidelik julle regverdigheid sal besef en daarin sal bly wees!
Dit sal intelligensie wees wat deur julle verstaan word, en sal ‘n saak van oorweldigende vreugde word, wat julle sal verhef tot ‘n hoër platform van ervaring, en julle in staat stel om met ‘n firmer stap te loop, met ‘n vroliker stem te sing, en met ‘n vergrote hart te triomfeer!
Ek beplan nou, soos God my mag help, eerstens die middele van Abram se regverdigheid te noem; dan tweedens die voorwerp van die geloof wat hom geregverdig het; en dan derdens die metgeselle van sy regverdigheid.
I. Hoe is Abram geregverdig?
Broers en susters, ons sien in die teks die groot waarheid van God wat Paulus so duidelik uitbring in die vierde hoofstuk van sy epistel aan die Romeine, dat Abram nie deur sy werke geregverdig is nie.
Baie was die goeie werke van Abram; dit was ‘n goeie werk om sy land en sy vaderhuis te verlaat op God se bevel; dit was ‘n goeie werk om van Lot in so edele gees te skei; dit was ‘n goeie werk om die roberkonings met onverskrokke moed na te volg; dit was ‘n groot werk om te weier om die buit van Sodom te neem, en sy hand na God op te hef, dat hy nie ‘n draad nie, selfs nie ‘n skoenveter nie, sou neem!
Dit was ‘n heilige werk om aan Melgisedek tiendes van alles wat hy besit het, te gee, en om die Allerhoogste God te aanbid, maar geen van hierdie dinge word in die teks genoem nie, en daar is geen aanduiding van enige ander heilige pligte as die grond of oorsaak, of gedeeltelike oorsaak van sy regverdigheid voor God nie.
Nee, daar staan geskryf: “Hy het in die Here geglo, en Hy het dit aan hom gereken vir regverdigheid.”
Verseker, broers en susters, as Abram, na jare van heilige lewe, nie deur sy werke geregverdig word nie, maar voor God aanvaar word op grond van sy geloof, hoeveel te meer moet dit die geval wees met die goddelose sondaar wat, alhoewel hy in onregverdigheid geleef het, steeds op Jesus glo en gered word!
As daar redding is vir die sterwende misdadiger en ander soos hy, kan dit nie uit skuld wees nie, maar uit genade, aangesien hulle geen goeie werke het nie!
As Abram, toe hy vol goeie werke was, nie deur hulle geregverdig is nie, maar deur sy geloof, hoeveel te meer moet ons, wat vol onvolkomendhede is, na die troon van die hemelse genade gaan, en vra dat ons geregverdig mag word deur die geloof wat in Christus Jesus is, en gered deur die vrye genade van God!
Verder het hierdie regverdigheid tot Abram gekom nie deur gehoorsaamheid aan die seremoniele wet nie, net soos nie deur nakoming van die morele wet nie.
Soos die apostel ons so duidelik gewys het, was Abram geregverdig voordat hy besny was; die eerste stap in die uiterlike en sigbare verbond, sover dit seremonieel was, was nog nie gedoen nie, en tog was die man perfek geregverdig!
Alles wat daarna kom kan nie bydra tot ‘n ding wat reeds volmaak is nie!
Abram, wat reeds geregverdig was, kan nie daardie regverdigheid aan sy daaropvolgende besnydenis skuld nie—dit is duidelik genoeg, en so, geliefde, op hierdie oomblik, as julle en ek geregverdig moet word, is dit seker dat dit nie kan wees deur die werke van die morele wet nie, en dit kan nie wees deur gehoorsaamheid aan enige seremoniele wet nie, wat dit ook al mag wees—of dit nou die heilige ritueel gegee aan Aäron is, of die superstitieuse ritueel wat beweer dat dit geleidelik in die Christelike kerk ingestel is.
As ons werklik die kinders van die gelowige Abraham is, en geregverdig moet word op Abraham se manier, kan dit nie wees deur onderwerping aan rituele of seremonies van enige soort nie!
Luister mooi na dit, julle wat geregverdig wil word voor God—doop in sigself is ‘n uitstekende ordonnansie, maar dit kan ons nie geregverdig nie, of help om ons te geregverdig!
Bevestiging is ‘n blote fantasie van mense, en kan nie, selfs al was dit deur God beveel, bydra tot regverdigheid nie!
En die Heilige Avondmaal, alhoewel dit ‘n goddelike instelling is, kan in geen opsig bydra tot jou aanvaarding of tot jou regverdigheid voor God nie!
Abram het geen rituele gehad waarop hy kon steun nie; hy was regverdig deur sy geloof, en regverdig slegs deur sy geloof, en so moet julle en ek ook wees as ons ooit voor God as regverdig wil staan.
Geloof, in Abram se geval, was die enigste en onondersteunde oorsaak van sy regverdigheid.
Let daarop, al het Abram se geloof in ander gevalle werke voortgebring, en al lei regte geloof altyd tot goeie werke, was die spesifieke geval van geloof wat in hierdie hoofstuk aangeteken is, nie vergesel van enige werke nie.
God het hom buite onder die sterrehelder hemel gebring, en hom beveel om op te kyk. “So sal jou saad wees,” het die heilige stem gesê.
Abram het wat gedoen? Geloof die belofte—dit was alles; dit was voordat hy ‘n offer gebring het, voordat hy ‘n heilige woord gesê het of ‘n enkele aksie van enige aard uitgevoer het, dat die woorde onmiddellik en dadelik uitgegaan het: “Hy het in die Here geglo, en Hy het dit aan hom gereken vir regverdigheid.”
Bly altyd onderskei tussen die waarheid van God, dat lewende geloof altyd werke voortbring; en die leuen, dat geloof en werke saamwerk om die siel te regverdig.
Ons word slegs regverdig deur ‘n daad van geloof in die werk van Jesus Christus; daardie geloof, as dit waar is, bring altyd heiligheid van lewe voort, maar ons regverdigheid voor God is nie as gevolg van ons heiligheid in die lewe in enige mate of opsig nie, maar eenvoudig as gevolg van ons geloof in die goddelike belofte.
So sê die geïnspireerde apostel: “Sy geloof is aan hom gerek vir regverdigheid; dit is nie net vir sy onthalwe geskryf dat dit aan hom gereken is nie; maar vir ons ook, aan wie dit gerek word, as ons glo op Hom wat Jesus ons Here uit die dood opgewek het; wat oor ons oortredinge oorgegee is, en wat weer opgestaan het ter wille van ons regverdigheid.”
II. Die Belofte Waarop Sy Geloof Gesteun Het
Ek wil hê julle moet let daarop dat die geloof wat Abram geregverdig het, steeds ‘n onvolmaakte geloof was, alhoewel dit hom perfek geregverdig het.
Dit was onvolmaak voordat hy gelieg het oor sy vrou, en Sarai beveel het om te sê: “Jy is my suster.”
Dit was onvolmaak nadat dit hom geregverdig het, want in die volgende hoofstuk vind ons hom wat Hagar, sy vrou se handmaid, neem om die goddelike doel te bewerkstellig, en so ‘n gebrek aan vertroue in die werking van die Here toon.
Dit is ‘n seën vir jou en vir my dat ons nie ‘n volmaakte geloof nodig het om ons te red nie!
“As jy geloof het soos ‘n mosterdsaad, sal jy vir hierdie berg sê, Beweeg na daardie plek, en dit sal beweeg.”
As jy net die geloof van ‘n kind het, sal dit jou red.
Alhoewel jou geloof nie altyd op dieselfde vlak as die patriarg s’n is nie, wanneer hy nie gesukkel het met die belofte nie, deur ongeloof, nie, maar as dit eenvoudig en waar is, as dit slegs in die belofte van God vertrou—dit is ‘n ongelukkige ding dat dit nie sterker is nie, en jy behoort daagliks te bid: “Here, vermeerder my geloof”—maar tog sal dit jou regverdig deur Christus Jesus!
‘n Bevendde hand mag die beker wat ‘n genesende drank na die lippe bring, vasgryp; die swakheid van die hand sal nie die krag van die medisyn verminder nie.
So ver is alles duidelik—Abram is nie geregverdig deur werke nie, of deur seremonies nie, of gedeeltelik deur werke en gedeeltelik deur geloof nie, of deur die volmaaktheid van sy geloof nie—hy word as regverdig gereken eenvoudig weens sy geloof in die goddelike belofte.
Ek moet erken dat ek, wanneer ek dit meer noukeurig bekyk, hierdie teks te diep vir my is, en daarom weier ek om op hierdie oomblik in die kontroversie wat daaroor woed, in te gaan.
Maar een ding is duidelik vir my—as geloof, soos ons gesê word, aan ons gereken word vir regverdigheid; dit is nie omdat geloof in sigself ‘n verdienste het wat dit ‘n geskikte plaasvervanger vir ‘n volmaakte gehoorsaamheid aan die wet van God kan maak nie; en dit kan ook nie as ‘n plaasvervanger vir sodanige gehoorsaamheid beskou word nie, want, broers en susters, alle goeie dade is ‘n plig—om God te vertrou is ons plig, en hy wat tot die uiterste geglo het, het nie meer gedoen as wat sy plig was nie!
Hy wat sou glo sonder onvolmaaktheid, indien dit moontlik was, sou dan nog net ‘n deel van die gehoorsaamheid wat verskuldig was, aan God gegee het; en as hy in liefde, of eerbied, of enigiets anders misluk het, kon sy geloof, as ‘n deug en ‘n werk, nie staan nie.
Geloof kan nie sy eie regverdigheid wees nie, want dit is van die essensie van geloof om uit homself na Christus te kyk.
As enige man sou sê: “My geloof is my regverdigheid,” dan is dit duidelik dat hy in sy geloof vertrou, en dit is net die ding van alle dinge wat onveilig sou wees om te doen, want ons moet heeltemal weg van onsself na Christus alleen kyk, of ons het glad nie waaragtige geloof nie.
Geloof moet na die versoening en werk van Jesus kyk, of anders is dit nie die geloof van die Skrif nie.
Daarom om te sê dat geloof in en van sigself ons regverdigheid word, is, dit lyk vir my, om die hart van die evangelie uit te ruk, en om die geloof wat eens aan die heiliges oorgelewer is, te ontken.
Paulus verklaar, teen die sekte wat teen toegereikte regverdigheid baklei, dat ons geregverdig en regverdig gemaak word deur die regverdigheid van Christus.
Hieroor is hy duidelik en positief; hy vertel ons (Rom 5:19) dat, “soos deur een man se ongehoorsaamheid baie tot sondaren gemaak is, so sal deur die gehoorsaamheid van een baie regverdig gemaak word.”
Die Ou Testament vers wat voor ons as ‘n teks hierdie oggend gegee word, gee ons maar, soos dit was, die uiterlike aspek van regverdigheid—dit word aan ons gebring deur geloof en die feit dat ‘n mens geloof het, gee hom die reg om as ‘n regverdige man beskou te word.
In hierdie sin reken God geloof aan ‘n man toe as regverdigheid, maar die onderliggende en geheime waarheid van God wat die Ou Testament nie so duidelik aan ons gee nie, word in die Nuwe Testament se verklaring gevind dat ons in die Geliefde aanvaard word, en geregverdig word as gevolg van die gehoorsaamheid van Christus.
Geloof regverdig, maar nie in en deur sigself nie, maar omdat dit die gehoorsaamheid van Christus vasgryp.
“As deur die oortreding van een, het oordeel oor alle mense tot verdoemenis gekom; so ook deur die regverdigheid van een, het die vrye gawe oor alle mense tot regverdigheid van die lewe gekom.”
Dieselfde geld vir die vers in die tweede epistel van Petrus (eerste hoofstuk, eerste vers), wat in ons weergawe soos volg lees: “Simon Petrus, ‘n dienaar en ‘n apostel van Jesus Christus, aan hulle wat ‘n ewige, ewe waardevolle geloof met ons ontvang het deur die regverdigheid van God, en ons Verlosser Jesus Christus.”
Nou weet almal wat ten minste bekend is met die oorspronklike dat die korrekte vertaling is: “deur die regverdigheid van ons God en Verlosser Jesus Christus.”
Die regverdigheid wat aan die Christen behoort, is die regverdigheid van ons God en Verlosser, wat “van God aan ons regverdigheid gemaak is,” en daarom die skoonheid van die ou profetiese titel van die Messias, “Die Here ons regverdigheid.”
Ek wil nie hierdie oggend in die kontroversie oor toegereikte regverdigheid ingaan nie.
Ons kan daardie leerstelling ‘n ander tyd bespreek, maar ons is vol vertroue dat hierdie teks nie kan beteken dat geloof in sigself, as ‘n goddelike genade of ‘n deug, die regverdigheid van enige man word nie.
Die feit is dat geloof aan ons gereken word vir regverdigheid omdat dit Christus in haar hand het—sy kom na God ter ondersteuning van wat Christus gedoen het, wat slegs op die versoening steun wat God gestel het, en God, daarom, skryf elke gelowige man neer as ‘n regverdige man, nie omdat van wat hy in homself is nie, maar vir wat hy in Christus is.
Hy mag ‘n duisend sondes hê, en tog sal hy regverdig wees as hy geloof het; hy mag pynlik oortree soos Simson; hy mag so veel in die duisternis wees soos Jephta; hy mag val soos Dawid, hy mag gly soos Noag, maar tog, as hy ‘n waaragtige en lewende geloof het, is hy neergeskryf onder die geregverdigdes, en God aanvaar hom!
Terwyl daar sommige is wat oor die foute van gelowiges jakkals, speur God die suiwer edelsteen van geloof op wat op hul bors skitter; Hy neem hulle vir wat hulle wil wees, vir wat hulle in hart is, vir wat hulle sou wees as hulle kon—en bedek hul sondes met die versoenbloed, en versier hul persone met die regverdigheid van die Geliefde, Hy aanvaar hulle, aangesien Hy in hulle die geloof waarneem wat die merk van die regverdige man is, waar dit ook al mag wees.
III. Die Belofte Waarop Sy Geloof Gesteun Het
Laat ons aan die volgende punt van die ontes te oorweeg: die belofte waarop sy geloof gesteun het toe Abram geregverdig was.
Abram se geloof, soos ons s’n, het op ‘n belofte gesteun wat direk van God ontvang is. “Dit sal nie jou erfgenaam wees nie; maar hy wat uit jou eie liggaam voortkom, sal jou erfgenaam wees; en Hy het hom buite gebring en gesê: Kyk nou na die hemel en tel die sterre, as jy in staat is om hulle te tel; en Hy het vir hom gesê: So sal jou nageslag wees.”
As hierdie belofte deur enige ander uitgespreek was, sou dit ‘n onderwerp van bespotting vir die aartsvader gewees het, maar, as hy dit as afkomstig van die lippe van God neem, aanvaar hy dit, en steun daarop.
Nou, broers en susters, as julle en ek ware geloof het, aanvaar ons die belofte: “Hy wat glo en gedoop word, sal gered word” as heeltemal goddelik.
As so ‘n verklaring aan ons gemaak sou word deur die priesters van Rome, of deur enige mens op sy eie gesag, sou ons nie dink dit is waar nie; maar, in die mate dat dit aan ons geskryf is in die heilige woord van God, as deur Jesus Christus self uitgespreek, leun ons daarop as nie die woord van die mens nie, maar die woord van God.
Geliefdes, dit mag ‘n baie eenvoudige opmerking wees om te maak, maar tog is dit noodsaaklik dat ons versigtig moet wees dat ons geloof in die waarheid van God gegrond is op die feit dat God verklaar het dat dit waar is, en nie op die welsprekendheid of oortuiging van enige van ons mees geëerde ministers of mees gerespekteerde kennisse nie.
As jou geloof in die wysheid van die mens staan, is dit waarskynlik ‘n geloof in die mens; onthou dit is slegs die geloof wat die belofte glo omdat God dit gespreek het, wat ware geloof in God is!
Let daarop, en toets jou geloof daarmee.
In die volgende plek was Abram se geloof ‘n geloof in ‘n belofte aangaande die saad.
Daar was aan hom voorheen gesê dat hy ‘n saad sou hê waardeur al die nasies van die aarde geseën sou word; hy het hierin die dieselfde belofte erken wat aan Eva by die poorte van die paradys gemaak is: “Ek sal vyandskap plaas tussen jou en die vrou, tussen jou saad en haar saad.”
“Abraham het My dag gesien,” sê ons Here, “hy het dit gesien en was bly.”
In hierdie belofte het Abram die een saad gesien, soos die apostel in Galasiërs 3:16 sê: “Hy sê nie, En aan sade, soos van baie; maar soos van een, en aan jou saad, wat Christus is.”
Hy het Christus deur die oë van geloof gesien, en toe het hy die menigte gesien wat in Hom sou glo, die saad van die Vader van die gelowiges.
Die geloof wat die siel regverdig, handel met Christus en nie met blote abstrakte waarhede nie; as jou geloof bloot hierdie dogma, en dit, glo, red dit jou nie, maar wanneer jou geloof glo dat God in Christus die wêreld met Hom versoen het, nie hul oortredinge aan hulle toereken nie; wanneer jou geloof na God in menslike vlees draai, en in Hom met sy hele vertroue rus, dan regverdig dit jou, want dit is die geloof van Abram!
Liewe hoor, het jy so ‘n geloof soos dit? Is dit ‘n geloof in die beloftes van God? Is dit ‘n geloof wat met Christus handel, en alleen na Hom kyk?
Abram het geloof gehad in ‘n belofte wat onmoontlik gelyk het om ooit vervul te word—’n kind sou gebore word uit sy eie liggaam, maar hy was byna 100 jaar oud, en Sarai is ook gesê om jare gelede onvrugbaar te wees!
Sy eie liggaam was nou dood, so te sê, en Sarai, wat betref die geboorte van ‘n kind, was gelykstaande daaraan; die geboorte van ‘n seun kon nie gebeur tensy die wette van die natuur omgekeer word nie!
Maar hy het nie oor hierdie dinge besin nie; hy het dit alles op die kant geskuif; hy het die dood op die skepsel gesien, maar hy het die krag van die lewe in die Skepper aanvaar, en hy het sonder huiwering geglo.
Nou, geliefde, die geloof wat ons regverdig, moet van dieselfde soort wees!
Dit lyk onmoontlik dat ek ooit gered sal word; ek kan myself nie red nie; ek sien absolute dood geskryf op die beste hoop wat uit my heiligste voornemens spruit—“In my, dit is, in my vlees, woon daar geen goed nie.”
Ek kan niks doen nie! Ek is onder die wet geslaan! Ek is verrot deur my natuurlike verdorvenheid!
En tog glo ek, ten spyte hiervan, dat ek deur die lewe van Jesus sal leef en die beloofde seën sal ontvang!
Dit is ‘n klein geloof om te glo dat God jou sal red wanneer goddelike genade in jou hart floreer, en bewys van redding oorvloedig is; maar dit is ‘n groot geloof om in Jesus te vertrou in die aangesig van al jou sondes, ten spyte van die aanklagte van jou gewete—om in Hom te glo wat nie slegs die goddelike nie, maar ook die goddelose regverdig (Rom 4:5).
Om nie in die Verlosser van heiliges te glo nie, maar in die Verlosser van sondares, en om te glo dat as enige man sondig, ons ‘n voorspraak by die Vader het, Jesus Christus, die regverdige—dit is kosbaar, en word aan ons gereken vir regverdigheid.
Hierdie regverdigende geloof was ‘n geloof wat met ‘n wonderlike belofte handel, groot en verhewe.
Ek stel my voor dat die aartsvader, wat onder die sterrehemel staan, opkyk na daardie ontelbare orbs, besef dat hy dit nie kan tel nie!
Vir sy uiterlike oog, wat lank in die land van die Chaldeërs aan middernag waarnemings gewoond was, het die sterre meer talryk gelyk as wat dit vir ‘n gewone waarnemer sou lyk; hy het gekyk en weer gekyk met ‘n opgetilde blik, en die stem het gesê: “So sal jou saad wees.”
Nou het hy nie gesê: “Here, as ek die vader van ‘n clan kan wees, die voorvader van ‘n stam, sal ek tevrede wees; maar dit is nie geloofwaardig dat ontelbare leërs ooit uit my onvrugbare liggaam kan voortkom nie.”
Nee, hy het die belofte geglo!
Hy het dit geglo soos dit staan!
Ek hoor hom nie sê: “Dit is te goed om waar te wees.”
Nee, God het dit gesê—en niks is te goed vir God om te doen nie; hoe groter die genade van die belofte, hoe meer waarskynlik is dit dat dit van Hom afkomstig is, want goeie en volmaakte gawes kom van die Vader van ligte.
Geliefde, neem jou geloof die belofte soos dit staan in sy omvang, in sy hoogte, en diepte, en lengte, en breedte?
Kan jy glo dat jy, ‘n sondaar, tog ‘n kind, ‘n seun, ‘n erfgenaam, ‘n erfgenaam van God, ‘n mede-erfgenaam met Christus Jesus is?
Charles Spurgeon