'n Waardevolle Drup Heuning – Charles Spurgeon
‘N Waardevolle Druppel Heuning
“Bevorder, Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Jesaja 49:16.
God se beloftes is nie uitputtend deur een vervulling nie. Hulle is veelsydige genadegawes, sodat nadat jy een vou oopgemaak het, en een betekenis ontdek het, kan jy dit steeds verder ontvou en nog een vind wat ewe waar is, en dan nog een, en nog een, en nog een, amper sonder einde!
Soos die serafim, het God se beloftes ‘n gesig vir elke kant van die aarde, en soos die wiele, is hulle vol oë vir elke beproewing van die uitverkorene volk. Die Here weet hoe om baiehandige beloftes te spreek; Sy woorde, soos die bome van die Nuwe Jerusalem, dra 12 soorte vrugte, en dra hulle vrug elke maand.
Geen twyfel dat die teks en die voorafgaande beloftes al na die saad van Abraham verwys; God sal hulle nie wegwerp nie; Hy vergeet hulle nie meer as wat ‘n vrou haar suigeling vergeet nie. Hulle sal na hulle eie land terugkeer en die Messias, die Prins wie hulle so lank verag het, aanneem.
Maar die saad van Abraham is die groot tipe van die Kerk; en daarom glo ons dat elke woord hier, in sy wydste en mees uitgebreide sin, aan die uitverkorenes van God behoort—hulle wat in die Lam se Boek van die Lewe geskryf is, en vir wie Jesus Sy bloed vergiet het. Ons voel oortuig dat die guns wat aan die hele liggaam gegee word, aan elke lid gegee word, en daarom mag enige ware gelowige wat, deur geloof, een van die geestelike saad van Abraham is, die beloftes vir homself neem en sê, “So sê die Here tot my siel; so en so spreek Hy vertroostend oor my.”
Ek glo, ek sê, dat die teks wat voor ons is, in die eerste plek aan die saad van Israel behoort; daarna, aan die hele Kerk as ‘n liggaam; en dan aan elke individuele lid. Verstaan dit so, en mag elkeen van julle, selfs al word julle onder die kleinste in Israel getel, goddelike genade hê om die merg en vetheid uit die onuitspreeklik ryk teks wat die Gees van God vandag aan ons aanbied, te trek!
Ek beplan, eerstens, om ons teks letterlik te oorweeg, dit woord vir woord uiteen te trek; dan, om dit as ‘n geheel te oorweeg; en dan, om julle deur dit as ‘n geheel aan te spoor om te oorweeg wat die gedrag wat van julle verlang word deur ‘n waarheid van God so soet is.
Eerste, dan,
is my teks een van daardie merkwaardige sinne waarin ELKEENEN WOORD BEKOORLIK IS. Ons sal begin met die eerste woord, “Bevorder.” “Bevorder, Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
“Bevorder,” is ‘n woord van wonder. Dit is bedoel om bewondering te wek. Waar jy dit in die Skrif sien uithang, is dit soos ‘n antieke bord, wat dui dat daar ryk waarhede binne is, of soos die hande wat soliede lesers in die kantlyn van die ou Puritaanse boeke waargeneem het, wat aandag trek na iets wat besonders waaragtig is. Hier het ons inderdaad ‘n tema om te verwonder!
Hemel en aarde mag verbaas wees dat God ooit die name van sondaar op Sy hande gegraveer het; dat rebelle so ‘n groot naderheid aan Sy hart kon bereik dat hulle op die palms van Sy hande geskryf is! Die engele mag wel wonder, en daardie helder geeste verlore wees in verwondering, want aan watter engel het Hy ooit gesê, “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer”?
Watter seraf het ooit hierdie waardigheid bereik, of aan watter seraf is hierdie eer toegeken? Maar aan die mens, wat maar ‘n wurm is; aan die seun van die mens wat maar stof en as is; aan die mens wat rebelleer het, wat al sy aanspraak op God se guns verloor het, en Sy heftigste toorn verdien—aan die mens word hierdie vertroosting gegee, “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
Praat van die sewe wonders van die wêreld, waarom, dit is ‘n wonder in die sewende hemel! Geen twyfel dat ‘n deel van die wonder wat in die woord “Bevorder” gekonsentreer is, opgewek word deur die ongelowige klaaglied van die voorafgaande sin. Sion het gesê, “Die Here het My verlaat, en my God het My vergeet.”
Hoe verbaas lyk die goddelike verstand oor hierdie bose ongeloof van die mens! Wat kan meer verstommend wees as die ongegronde twyfel en vrese van God se begenadigde volk? Hy blyk te sê, “Hoe kan Ek jou vergeet het, as Ek jou op die palms van My hande gegraveer het? Hoe kan dit wees? Hoe durf jy twyfel aan My voortdurende herinnering, as die gedenkteken op My eie vlees geplaas is?”
O ongeloof, hoe vreemd is jy! Ek weet nie wat ek meer moet verwonder oor nie, die getrouheid van God, of die ongeloof van Sy volk! Hy hou Sy belofte duisend keer, en tog maak die volgende beproewing ons twyfel aan Hom! Hy misluk nooit; Hy is nooit ‘n droë put; Hy is nooit soos ‘n sakende son, ‘n verbygaande meteor, of ‘n smeltende damp—en tog word ons steeds gekwelling met angs, gekwel met vermoedens, en versteur met vrese—soos of ons God onbetroubaar en onwaar is!
Hier volg die groot wonder—dat God getrou aan so ‘n ontrou volk behoort, en dat wanneer Hy kwaad is vir hulle twyfel, Hy tog waar bly. Beja! Beja! Ek sê, en is beskaamd en verward oor al jou wrede twyfel aan jou toegeeflike Here.
Ek het opgemerk dat die “Beja” in ons teks bedoel is om besondere aandag te trek. Daar is iets hier wat dit waard is om bestudeer te word. As jy ‘n maand oor ‘n teks soos hierdie sou deurbring, sou jy slegs begin om dit te verstaan. Dit is ‘n goudmyn; daar is klippies op die oppervlak, maar daar is ryk goud vir die man wat diep kan delf. Ek kan slegs die gouderade aandui—dit is vir jou daarna in jou meditasies om dit verder te volg.
Ek bid jou, wees baie versigtig met die teks—verloor geen druppel van die wyn van vertroosting wat in sy kosbare kristal bevat is nie—wees gebedsvol en bedrywig om elke atom van sy fyn meel uit hierdie koring te maal; laat geen meel in hierdie vat verouder nie; druk alle olie uit hierdie kruik, want waar God ‘n “Beja” stel, reken daarop, daar is iets wat nie vir jou is om mee te spot nie, of om met onverskilligheid oor te slaan!
Kom ons beweeg nou na die volgende woord,
“Bevorder, Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Die Goddelike Kunskenner, wat behaag het om Sy volk vir ‘n gedenkteken te graveer, is niemand anders as God Self nie!
Hier leer ons die les wat Christus later aan Sy dissipels geleer het—“Julle het My nie gekies nie, maar Ek het julle gekies.” Niemand kan op die hande van God skryf nie, behalwe God Self. Geen meriete, gebede, berou, of geloof kan ons name daar skryf nie, want hierdie in hulle goedheid strek nie na God uit om op Sy hande te skryf nie.
Ook het blinde toeval of bloot noodsaaklikheid nie ons name gegraveer nie; maar die lewende hand van ‘n lewende Vader, ongestimuleer deur iets behalwe die spontane en almagtige liefde van Sy eie hart, het die name van Sy volk op Sy eie hande geskryf. Hoe afhanklik is ons van God!
As my naam in die Lam se Boek van die Lewe is, hoe behoort ek die soewereiniteit van die goddelike genade wat dit daar geplaas het, te aanbid! As dit nie daar was nie, kon ek dit nie gegraveer het nie. As dit nie in die lys gevind was nie, kon geen aartsengel, deur enige moontlikheid, dit ingevoeg het—“Wat as my naam uitgelaat word Wanneer U vir hulle sal roep?” Dit is ‘n swart gedagte vir enige van ons, maar wanneer ek weet dat dit nie uitgelaat is nie, maar daar geskryf is tussen die helder geeste wat deur God gekies en waardevol is, hoe moet dit my vir bly maak!
“Ek het jou gegraveer.” Dan, weer, as die Here dit gedoen het, is daar geen fout daaroor nie. As ‘n menslike hand die gedenkteken gesny het, mag die hiërogliewe verkeerd wees; maar aangesien volmaakte Wysheid saam met volmaakte liefde gekombineer het om ‘n gedenkteken van die heiliges te maak, mag geen fout moontlik wees.
Daar kan geen uitveërs wees nie, geen oorsteek van wat God geskryf het nie, geen uitveërs van wat die Ewige bepaal het. Fix, en fix vir ewig moet die inskripsie wat van goddelike outeurskap is! Die magte van die duisternis kan daardie ewige lyne nie uitvee nie. “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
Siel, dit is genoeg om jou te oorweldig met nederige aanbidding dat God so veel as om jou op te let! Wanneer jy die daaglikse tekens van Goddelike sorg ontvang, behoort jy nie met Dawid uit te roep—
Wanneer Ek U Sterre Oorweeg
Wanneer ek U sterre oorweeg, die werk van U vingers, die maan en die sterre wat U bepaal het, wat is die mens dat U aan hom dink, en die seun van die mens dat U hom besoek?
Maar hoe is dit, Heer, dat U verder kan gaan as dit, en U Self die name van hierdie onbeduidende sterflikes op U eie hande kan skryf? “Ek het jou gegraveer.” Dit is wonderbaar om te sien hoe God onmiddellik in kontak kom met Sy heiliges, en persoonlik op alle aktes van genade teenoor hulle verskyn.
In ander werke is dit Sy verreikende stem, maar in die wonderwerke van Sy genade is dit Sy teenwoordige hand. In die skepping van wêrelde staan Hy op afstand en spreek Sy wil; maar wanneer Hy heiliges skep en Sy volk verlos, kom Hy uit Sy kamers—Hy skeur die hemel en kom af—Hy openbaar Homself as ‘n God wat naby is; Hy staan oor Sy werk soos die pottebakker oor die klei op die draaiwiel.
Dit is geskryf dat toe Hy die hemel en die aarde gemaak het, “die oggendsterre saam gesing het, en al die seuns van God gebrul het van blydskap.” Maar ek hoor nooit dat God gesing het; daar is niks in die bloot materiële heelal om die Oneindige hart te roer nie; die werk is nie kosbaar genoeg vir Hom nie, noch so vol tevredenheid soos die groot werk van verlossende liefde.
Maar toe Hy Sy volk gered het—toe Hy Israel vir Homself geskep het, hoor ek gesê—“Hy sal rus in Sy liefde; Hy sal oor jou bly wees met sang.” O, onvergelykbare vers, waarin die Ewige Drie-eenheid uitbars in heilige lied!
Het jy nie die toon ook nou gehoor nie? “Ek het dit gedoen; Ek het Self uit die geheim van My tabernakel gekom waar ek My vir die oë van mense versteek het, en ‘Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.’ ”
Die Volgende Woord
Neem die volgende woord. Ons het hier baie putte waaruit ons water mag put. “Kyk, Ek het jou gegraveer.” Nie, “Ek sal,” sien jy. Ook nie, “Ek is besig om dit te doen.” Dit is ‘n ding van die verlede, en hoe ver terug in die verlede! O, die oudheid van hierdie inskripsie! Hulle neem ons na die Britse Museum en wys ons die mees geëerde geskrifte wat die herdenking is van daardie grys ou tye—wat die eerste gebore was van die jare oor die vloed, maar hier is ‘n inskripsie ouer as al die ander!
In vergelyking hiermee is Assiriese oudhede en Egiptiese rekords dinge van gister. Voordat die jong aarde haar swaddlingbande van mis verdryf het, ja, voordat die aarde gebore was, of die son sy jeugige pyle geskiet het, of die sterre hul oë oopgemaak het, het die Ewige sy oë van liefde op Sy gunstelinge gevestig! Vlieg terug so ver as wat jy wil, totdat hierdie huidige wêreld en alle wêrelde in die heelal slaap in die gedagtes van God, soos ongeboren woude in ‘n eikebeker, en selfs dan het jy nie die tyd bereik, voordat alle tyd, wanneer dit eerste gesê is—“Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
Van Ewigheid tot Ewigheid
“Van ewigheid tot ewigheid is U God;” van ewigheid tot ewigheid is U dieselfde, en U volk se name is op U hande geskryf! Tog, ek dink daar mag ‘n profetiese verwysing hier wees na ‘n latere skrywing van die name, wanneer Jesus Christus Sy uitgestrekte palms aan daardie wrede graveergereedskap, die spykers, oorgegee het.
Toe was dit seker, toe die beul met die hamer die teer hande van die liefdevolle Jesus geslaan het, dat Hy ons name op die palms van Sy hande gegraveer het, en vandag, wanneer Hy na daardie wonde wys, wanneer Hy deur geloof toelaat dat ons ons vingers in die merke van die spykers plaas, mag Hy steeds aan ons sê— “Diep op die palms van beide My hande het Ek jou naam gegraveer.”
Troos in Dieptes
Wel, Christen, bied hierdie diepe dinge jou nie troos nie? Het jy geen konsolasie in die antieke dinge van die ewige berge nie? Verheug nie ewige liefde jou nie? God is nie vir jou ‘n vreemdeling nie; Hy het jou geken lank voordat jy jouself geken het—ja, lank voordat jy met nuuskierige arbeid in die laagste dele van die aarde gewerk is—in Sy boek was al jou lede geskryf, wat in die voortsetting gevorm is toe daar nog geen van hulle was nie!
Bekend aan God van die grondlegging van die aarde was jy; Hy was altyd aan jou gedink; daar was nooit ‘n tyd wanneer jy nie in Sy gedagtes en op Sy hart was nie. “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
Die Volgende Woord
Maar die volgende woord is “gegraveer.” My dierbare vriend, die Eerwaarde John Anderson, van Helensburgh, aan wie ek bly is om vandag hier te verwelkom, het my vanoggend vertel dat terwyl hy in die Ooste gereis het, hy dikwels mense gesien het met portrette van hul vriende op hul hande, so dat waar hulle ook al gaan, soos iemand in hierdie land ‘n portret van ‘n vriend in ‘n brooch of ‘n horlosie sal dra, hulle hierdie beelde gedruk op hul palms dra.
Ek het vir hom gesê, “Sekerlik sou dit uitwas?” Hulle mag dit met verloop van tyd doen, het hy gesê, maar hulle het dikwels met sterk onuitwisbare ink daarin geprik, so dat, terwyl die palm duur, daar die herdenking van die vriend bly.
Sekerlik verwys dit na wat die teks bedoel. Ek het jou gegraveer; ek het jou nie net gedruk, op die oppervlak gebrandmerk nie, maar ek het jou permanent in my hand gesny met merke wat nooit verwyder kan word nie!
Daardie woord “gegraveer” dui die ewigheid van die inskripsie aan. Nie op die hand van die mens nie, maar op die hand van God is dit gegraveer. O, misterieuse gedagte! Op daardie hand wat onsterflik en ewige is, is dit gegrafeer, ingegraveer!
Die Diepste Ontknoping
Ons graveerders druk op hulle gereedskap; hulle vertel ons hoe streng die arbeid is wanneer hulle die harde metaal sny om elke lyn te merk, en God het so gegraveer—with die hele sterkte van almag het Hy op die gereedskap geleun om ons name in Sy vlees in te sny! Was daar nie so ‘n graveerwerk op Golgota nie? Is dit nie geskryf, “Dit het die Vader behaag om Hom te verbreek; Hy het Hom in smart laat verkeer nie”? Dit is asof ewige krag, sê ek, op daardie graveergereedskap geleun het om die herdenking van Sy gekose volk in die hande van Jesus te skryf! “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
Troos en Erkenning
Ons hoef nie die donker voorskot te toelaat dat ons verlore sal wees nie, maar ons mag sing met Hammond—
“Indien Jesus ons is, het ons ‘n ware vriend, Wie se goedheid altyd dieselfde tot die einde bly. Ons troos mag wissel, ons toestande mag afneem, Ons kan nie misluk nie; ons hulp is goddelik. Die heuwels mag vertrek en berge verwyder, Maar getrou is U, o fontein van liefde! Die Vader het ons name op Sy hande gegraveer, Ons rekord in die Hemel staan vir ewig.”
Oorweging van Die Tekst
Sal ons stop om daardie volgende woord te neem? Selde mag ek daaruit preek, maar jy moet dit voortdurend oorweeg. “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” My Here, bedoel U my? Ja, selfs my, as ek, deur geloof, aan U kruis vashou. “Ek is nie uitgesluit van U hart van liefde nie, as ek deur geloof in U gelukkige gesin ingegaan het. Ek weet dat U aan my dink of U sou nooit my gehelp het om aan U te dink nie. Eer aan U, o my genadige Here.”
Volledigheid van Die Inskripsie
Maar ek wil hê jy, my geliefde broers en susters, moet opmerke dat die woord sê, “Ek het jou gegraveer.” Dit sê nie, “Jou naam.” Die naam is daar, maar dit is nie al nie—“Ek het jou gegraveer.” Sien die volheid hiervan! Ek het jou persoon, jou beeld, jou saak, jou omstandighede, jou sondes, jou versoekings, jou swakhede, jou behoeftes, jou werke gegraveer; ek het jou—alles oor jou—alles wat jou aangaan; ek het jou heeltemal daar geplaas! Dit is nie ‘n omtrekskets nie; dit is ‘n volle prent, asof die man self daar is.
God se Onvergeetlike Herinnering
Wat? Durf jy droom dat God jou vergeet? Sal jy ooit weer sê dat jou God jou verlaat het, wanneer Hy jou gegraveer het—nie jou naam nie, sê ek, maar alles wat jou aangaan—op Sy eie palms? “O,” sê iemand, “maar ek is in so ‘n toestand vanoggend.” Wel, Hy het dit daar gegraveer. “Ah,” sê ‘n ander, “Ek is so swak en so broos!” Dit is ook daar gegraveer. “Ek het jou gegraveer.” Die Alwysheid God ken jou beter as wat jy jouself ken—en terwyl jy bewus is van sommige sonde, en sommige onvolmaaktheid—weet Hy dat jy ‘n onmeetbare hoeveelheid sonde en ‘n enorme hoeveelheid swakheid het! Hy het alles daar geplaas—“Ek het jou gegraveer.”
Ek sê weer, dit is ‘n ding te groot om oor te praat, maar meer geskik om gelees, gemerk, geleer, en verteer te word in die stilte van jou kas. Jy het jouself nooit so goed op die tablette van jou eie kennis gegraveer soos God jou op daardie geseënde tablette—die palms van Sy hande—gegraveer het! Ja, ek durf dit sê—ons toegeeflike God dink net so aan een heilige asof daar geen ander heilige en geen ander geskapen ding in die hele wêreld was nie.
God se Onverdeelde Aandag
Ons verbonds God herinner en sorg vir Sy kind so, dat as die hele heelal opgelos en soos ‘n skaduwee verdwyn het, en ons Here maar een man gehad het om al Sy goddelike genade op te rig, sal Hy hom nie meer in die oog hou, of meer sorgsaam en liefdevol oor sy beste belange sorg as wat Hy nou vir elkeen van Sy volk sorg! “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
Oor Die Hande Van God
Ons het tot nou toe elke woord geneem, maar ons moet nou die volgende twee of drie neem. Onthou ons is gegraveer, waar? Op Sy hande, nie op die werke van Sy hande nie. Hulle sal vergaan—ja, hulle sal alles verouder soos ‘n kledingstuk, maar Sy hande sal vir ewig en altyd duur. Ons is nie op ‘n ring gegraveer nie, want ‘n ring mag van die vinger afglip en neergelê word nie, maar die hand self kan nooit van die lewende God geskei word.
Dit is nie gegraveer of ingegraveer op ‘n groot rots nie, want ‘n natuurramp mag die rots deur ‘n aardbewing skeur, of die verterende tand van die tyd mag die inskripsie uitvreet. Ons rekord is op Sy hande, waar dit moet bly, en wêreld sonder einde! Nie op die agterkant van Sy hande waar dit veronderstel mag wees dat in tye van stryd en oorlog die inskripsie mag ly nie, maar daar op die palms van Sy hande waar dit goed beskerm sal wees, sodat selfs—
Beskerming van God
“Wanneer God se regterarm vir oorlog ontbloot word, En donderwolke Sy stormige roep, Selfs dan, wanneer Hy met Sy vuist slaan, Sal Sy volk goed beskerm wees binne die palms van Sy hande.”
Die mees teer deel sal die plek wees van die inskripsie, daartoe waaraan Hy die meeste waarskynlik sal kyk, wat Sy vingers van Wysheid omhels, waaraan Hy Sy magtige wonderwerke doen, sal die ononderbroke herinnering wees, wat Hom verplig om nooit Sy gekose te vergeet nie.
Let op, dit sê nie, “Ek het jou op die palm van een hand gegraveer,” maar, “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Daar is twee gedenkwaardighede. Sy heiliges sal nooit vergeet word nie, want die inskripsie is daar op die palm van hierdie hand, die regterhand van seën, en op die palm van daardie hand, die linkerhand van geregtigheid.
Ek sien Hom met Sy regterhand na my beduie—“Kom jy geseënde,” en Hy sien my in Sy hand. En aan daardie kant sê Hy, “Vertrek jy vervloekte,” maar nie vir my nie, want Hy sien my in Sy hand, en kan my nie vervloek nie.
Troos en Sterkte
O, my siel, hoe bevallig is dit, om te weet dat Sy linkerhand onder jou kop is, terwyl Sy regterhand jou omhels! Beide hande is gemerk met die herdenking—hierdie linkerhand, wat die hand van vervloeking is, kan my nie vervloek nie, want dit is onder my kop; dit kan nie slaan nie, want dit het my sterkte en steun geword, my kussing en my rus, terwyl Sy regterhand my omhels om my veilig te hou van die dood en die hel—en om my te bewaar en my na Sy ewige koninkryk in heerlikheid te bring!
Die Onuitputlike Diepte van Die Passasie
Nou is ek bewus dat ek nie die skoonheid van hierdie passage kan uitwerk nie. Ek is ewe bewus dat jy ook nie kan nie, tensy jy baie langer tyd vir oorpeinzing het as wat so ‘n kort diens as hierdie jou kan bied. Neem dit huis toe en kyk daarna weer en weer, veral met die klem op die woord “jy,” en o, as jy dit kan vertaal—“Hy het my, my, my, op die palms van Sy hande gegraveer.”
As jou siel kan weet dat God jou daagliks in herinnering hou, en jou nie kan, of sal, vergeet nie, dan sal jy voor die ark van die Here dans! En as Michal bespot, mag jy haar antwoord soos David—“Die God wat my gekies het, het my laat dans.” Ewige Verkiesing en Onverbreekbare Vereniging, is waarhede van God wat gelowiges laat jubel met onuitspreeklike vreugde en vol van heerlikheid. “Verbly julle in die Here en juig, julle regverdiges, en juig met blydskap al julle wat reg van hart is.”
Oorweging Van Die Teks As Geheel
Nou laat ons voortgaan met die tweede deel van die onderwerp, wat is om DIE TEKS AS ‘N GEHEEL TE OORWEEG. “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Dit blyk vir ons eerstens te toon dat God se herinnering aan Sy volk konstant is.
Die hande is natuurlik voortdurend in eenheid met die liggaam. In die Lied van Salomo lees ons, “Plaas my as ‘n seël op U hande.” Nou is dit ‘n baie noue vorm van herinnering, want die seël word baie selde deur die Oosterling neergelê, wat nie oor vaardigheid beskik om sy naam te skryf nie, en sy seël benodig om sy handtekening op ‘n dokument te plaas; daarom word die seël amper altyd dra, en in sommige gevalle word dit nooit neergelê nie.
Die Hand as Herinnering
‘n Seël kan egter neergelê word, maar die hande kan nooit. Dit was ‘n gewoonte, veral in die ou dae, wanneer mense iets wou onthou, om ‘n tou om die hand te bind, of ‘n draad om die vinger, waardeur herinnering ondersteun sou word. Maar dan mag die tou breek of weggeneem word, en so mag die saak vergeet word; maar die hand en dit wat daarin gegraveer is, moet konstant en ewige wees.
O Christen, onthou dat God nag en dag altyd aan jou dink. Van die begin van die jaar selfs tot die einde van die jaar, is die Here se oë op jou, volgens Sy kosbare Woord—“Ek, die Here, hou dit, Ek sal dit elke oomblik natmaak, sodat dit nie skade ly nie; Ek sal dit nag en dag bewaar.”
Jou herinnering aan God is intermitterend; jy het aan Hom gedink vanoggend toe jy uit jou bed gelaai het; jy probeer om aan Hom te dink nou, en vanmiddag, weer, sal jou gedagtes na Hom opgaan. Hierdie is slegs tye en seisoene van herinnering, maar God stop nooit om aan jou te onthou nie! Die finite verstand van die mens kan nie konstant besig wees, as dit ander aktiwiteite moet betrek, met enige een gedagte nie; maar die gigantiese verstand van God kan aan ‘n miljoen gedagtes tegelyk dink. Hy is nie beperk tot om aan een ding te dink, of een probleem op ‘n tyd op te los nie.
Die Ontwikkeling Van God se Onveranderlike Herinnering
Hy is die Groot Veelhandige, Veel-oog God; Hy doen alles, en mediteer oor alles, en werk alles tegelyk—daarom word Hy nooit aflei deur enige dringende besigheid sodat Hy jou kan vergeet! Geen ander persoon kom ooit om ‘n mededinger in Sy liefde vir jou te wees nie. Jy is vas verenig met jou Groot Bruidegom, Christus, en geen ander minnaar kan Sy hart steel nie; en Jesus, wat jou gekies het, laat nooit ‘n mededinger toe nie. Jy is Sy geliefde, Sy eggenote, die liefling van Sy hart, en Hy het self gesê: “My oë en my hart is altyd op jou.” Elke oomblik van elke dag, elke dag van elke maand, en elke maand van elke jaar, is die Here altyd besig om aan jou te dink, as jy Syne is!
Praktiese Herinnering van God
Verder blyk dit uit die teks as geheel dat hierdie herinnering aan God se kant prakties is. Ons is in Sy hart gegraveer—dit wys Sy liefde; ons is op Sy skouers geplaas—dit wys dat Sy krag vir ons in geslag is; en ook op Sy hande, om te toon dat die aktiwiteit van ons Here nooit van ons geskei sal word nie; Hy sal werk en Homself sterk bewys vir Sy volk; Hy bring Sy almagtige hande om ons verlossing te bewerkstellig! Wat sou die gebruik wees van ‘n vriend wat aan ons dink, en dan sy liefde in gedagtes laat eindig? Die getrouheid wat ons nodig het, is dié van iemand wat in ons verdediging sal optree; ons benodig iemand wat so vir ons omgee dat hy teen elke pyle van die vyand ‘n skild sal ophef; en vir elke behoefte sal ‘n voorsiening vind. Ons benodig ‘n aktiewe simpatie van God. Dit is sekerlik die bedoeling van die teks. “Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Hy het alles gedoen asof alles wat Hy aangeraak het ‘n herinnering van Sy volk daarop agterlaat—soos of elke werk wat Hy gedoen het, gedoen is met dieselfde hande wat die herinnering van Sy volk gegraveer het.
Die Onveranderlike Herinnering
Sien jy die koers daarvan? As Hy ‘n wêreld tussen Sy palms vorm, en dit dan in sy baan laat draai—dit is tussen daardie palms wat met die gelaatskap van Sy seuns en dogters gemerk is—en so sal daardie nuwe werk tot hul voordeel dien! As Hy ‘n nasie verdeel, is dit altyd met die hand wat die herinnering van Sion dra. Die Skrif self vertel ons dit: “Toe Hy die nasies verdeel het, het Hy die grense van die mense bepaal volgens die getal van die kinders van Israel.” Die groot wiel van voorsienigheid, wanneer God dit laat draai, werk vir die goed van die volk wat Hy volgens Sy doel geroep het!
Daar is baie stringe, maar hulle is almal in een hand, en hulle trek almal een kant op—om ‘n gewig van eer na die uitverkorenes te trek; daar is baie wiele en ontelbare tande, en soos jy en ek rondkyk, kan ons die masjinerie nie verstaan nie; ons roep: “O wiele, wat doen julle?” maar die einde, die einde, as jy daar gestaan het en die einde van alles gesien het, sal jy sien dat God al die wiele met die herinnering van Sy kinders gemerk het, sodat die resultaat altyd goed is, en slegs goed vir diegene wat Hy op die palms van Sy hande gegraveer het!
Die Praktiese En Onveranderlike Simpatie
Dit is dan ‘n praktiese sowel as ‘n konstante simpatie. Volgende, liewe vriende, en vir die kinders van God sal dit ‘n vreugdevolle gedagte wees, is dit ‘n ewige herinnering. Jy kan nie dink dat dit moontlik is dat enige persoon kan uitwis wat op God se hande geskryf is nie. Die Skrif sê vir ons dat ons in die hande van Christus is, en dat niemand ons daaruit sal pluk nie. Sommige Arminianiste sê ons kan uitglip, maar hoe kan ons uitglip as ons daar gegraveer is? Ons kan alle duiwels in die hel trotseer, met al hulle sluwheid, selfs om ‘n plan te smeer waardeur hulle by die palms van God se hande kan kom! Ek kan nie aan iets dink wat meer onmoontlik lyk, meer vreeslik onmoontlik, as wat enige skepsel—of dit lewe of dood, teenwoordige dinge of toekomstige dinge is— ooit in staat sal wees om by die palms van God se hande te kom, om ons name uit te wis!
Die Troos Van Onuitwisbaarheid
Ons lied is nie verkeerd wanneer dit sê: “Eenmaal in Christus, in Christus vir altyd, Niks kan van Sy liefde skei nie.”
En Toplady het geen fout gemaak toe hy gesê het: “Mijn naam van die palms van Sy hande Ewigheid sal nie uitwis! Gegrafeer op Sy hart, bly dit In tekens van onuitwisbare genade— Ja, ek tot die einde sal volhard, So seker as die waarborg gegee is. Meer gelukkig, maar nie meer veilig nie, Die verheerlikte geeste in die hemel!”
“Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
Die Verskeidenheid Van Troos
Ek het steeds nie my teks droog gemaak nie. Laat die voetstapper van die wynpers die druiwe nog een keer trap, en meer heilige wyn sal uit hierdie herinnering vloei—hoe sag! Hoe sag, sê ek, omdat dit op die hande gegraveer is. Ons het gehoor van een, ‘n oosterse koningin, wat haar man so liefgehad het dat sy gedink het selfs om ‘n mausoleum vir sy herinnering te bou, was nie genoeg nie. Sy het ‘n vreemde manier gehad om haar liefde te bewys, want toe haar man se bene verbrand is, het sy die as geneem en dit dag na dag gedrink, sodat, soos sy gesê het, haar liggaam haar man se lewende graf kan wees! Dit was ‘n vreemde manier om liefde te toon, en daar was ‘n wonderlike graad van vreemde, fanatiese aanhang in dit, maar wat moet ek sê van hierdie goddelike, hemelse, onberispelike, simpatieke manier om herinnering te toon deur dit in die palms te sny?
Die Goddelike Vertoon Van Liefde
Woorde ontbreek om ons intense tevredenheid met hierdie bewonderenswaardige teken van sagtheid en liefdevolle affeksie uit te druk! Dit blyk vir my of die Koning gesê het: “Sal ek my volk op waardevolle stene graveer? Sal ek die robyne, die smaragde, die topaas kies? Nee, want hierdie sal almal smelt in die laaste algemene vuur. Wat dan? Sal ek op tablette van goud of silwer skryf? Nee, want al hierdie mag verrot en korrupt wees, en diefstalers mag deurbreek en steel. Sal ek die herinnering diep op brons graveer? Nee, want die tyd sal dit verweer, en die letters sal nie lank leesbaar wees nie. Ek sal op Myself, op My eie hande skryf, en dan sal My volk weet hoe sag ek is, dat ek eerder in My eie vlees sou graveer as om hulle te vergeet; ek sal My Seun merk in die hande met die name van Sy volk, sodat hulle seker kan wees dat Hy hulle nie kan verlaat nie; naby die herinnering van Sy wonde sal die herinnering van Sy liefde vir hulle wees, want inderdaad, Sy wonde is ‘n ewige herinnering.”
Die Onmoontlikheid Van Verwydering
Hoe liefdevol, dan, hoe vol van superlative, super-uitstekende affeksie is God teenoor jou, en teenoor my in so ‘n registrasie van ons name! Wees nie moeg wanneer ek nog verder opmerk, dat hierdie herinnering die meeste verrassend is. Skrif, wat vol wonderwerke is, laat steeds ‘n “Kyk!” voor hierdie vers—“Kyk!” As die dinge wat ek gesê het genoeg is om jou te verwonder—die diep see van die teks, sonder bodem en sonder oewer—sal dit jou baie meer laat jou hande in verbasing ophef. Kind van God, laat jou vrolike oë, en jou bly hart, getuig hoe groot ‘n wonder dit is dat jy, eens so vuil, so hard van hart, so ver van God, vandag op die palms van Sy hande geskryf is!
Troos Vir Die Treurende
En dan sluit ek hierdie punt af deur te sê dat dit ook baie troosvol is. Wanneer God die groot twyfel van Sion sou ontmoet—“God het my vergeet,” bemoedig Hy haar met hierdie—“Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Waar is jy vanoggend, treurende—waar is jy? Ah, jy mag jou kop vir skaamte verberg! Jy het gister gesê, toe proef na proef gekom het—“My God het heeltemal my vergeet; My Here sal nie meer genadig wees nie.” Hier is God se antwoord aan jou vanoggend—“Dit kan nie wees; Ek kan jou nie vergeet nie, want Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.”
“Vergeet jy, ek sal nie, ek kan nie, jou naam Gegraveer op My hart bly vir altyd; Die palms van My hande terwyl Ek kyk, Sien Ek die wonde wat Ek ontvang het toe Ek vir jou gely het.”
Die Onthouding Van Troos
Daar is geen hartseer waaraan ons teks nie ‘n teenmiddel is nie. As jy ‘n kind van God is, al het jou moeilikhede as ontelbaar soos die golwe van die see, kan hierdie teks, soos die kanale van die oseaan, hulle almal bevat! Ek gee nie om of jy alles verloor het nie, al het jy hier gekom as ‘n penniless bankrot bedelaar—solank jy hierdie teks het, is jy ryk beyond a miser’s dream! Jy mag dalk jou eie genade vergeet het; jou eie ervaring mag vir jou ‘n droom lyk; die duiwel mag jou vertel dat jy nooit die Here geken het nie; jou eie sondes mag op dieselfde manier bewys—maar as jy in die Here Jesus Christus geglo het, mag die verbond wat met Dawid se Here gemaak is, nie, en kan nie, gebroke word nie!
Aanmoediging Vir Die Treurende
“Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Kom, droewe heilige, lig jou kop op! Jy somber, neergeslagen broer, wees van goeie moed! As Christus jou onthou, wat meer kan jy nodig hê? Die sterwende diewe se uiterste kon nie ‘n gebed groter voorstel as “Here, herinner my!”—en jou grootste hartseer kan nie vir ‘n meer volledige troos vra as hierdie—“Here, wys my dat U my op die palms van U hande gegraveer het.”
Aansporing Tot Plig
En nou kom ons by die laaste punt, waarop slegs ‘n aanduiding. Ek het gesê die laaste punt sal wees om JOU TOT DIE PLIG TE AANSPOOR WAT SO ‘N TEKST VOORSLA. Geliefdes in ons Here Jesus Christus, as jy deelnemers is aan hierdie onskatbare teks, laat ek sê, eerstens, is dit nie jou plig om jou sorge agter te laat vandag nie? Ons wil geen waardevolle items agterlaat in die kapel nie, maar hierdie sorge kan môre oggend deur die vroue wat die rommel opruim, weggevee word—en ek is seker die stofblikkie het nooit vileer goed bevat nie. Laat hulle hier vandag. Waaroor bekommer jy jou? Is ‘n Christen nie inkonsekwent as hy vol van laste bekommernisse is nie? Moet die feit dat God altyd genadig en sag aan jou dink, jou nie dwing om jou las vir Hom wat vir jou omgee, agter te laat nie?
“Die Here ons leier gaan voor, Voldoende is Hy en niemand anders! En al is die gevare baie meer, Hoef ons nie bang te wees met so ‘n gids! Deur strikke, deur gevare, en deur vyande Lei Hy, wie se arm almagtig is— Wat dan, as aarde en hel teenstaan? Hoef ons nie bang te wees as ons Syne is!”
Vryheid Van Sorg En Hartseer
As jy dus nie sorg moet hê nie, dink ek jy moet nie daardie diep hartseer en wanhoop hê nie. Lig jou kop op! Jehovah herinner jou, man! Die golwe kan nie diegene verdrink wat die Here van die leërskare bestem om by die wal te kom nie. Wees bly in jou God, en Sy perfekte liefde. Dink jy nie dat blydskap ‘n man toekom aan wie so ‘n teks behoort nie? Veeg jou voorkop af. Dit is waar, die sweet staan daarop, maar jou grootste werk is gedoen—Christus het dit vir jou voltooi! Daar hoef ten minste geen sweet van bekommernis en alarm op jou gesig te wees nie; Hy kan jou nie vergeet nie; jy het wat engele jaloers is; jy het wat arme treurende siele sou hul oë gee om te bekom—wat verontruste gewetens sou hul bloed gee om te koop! Wees bly! Waarom moet die kinders van so ‘n Koning enigeen van hulle dae treurig gaan? Lig jou kop op, en bad dit in die sonlig van God; neem die olie van blydskap vir treurnis, en die kleed van lof vir die gees van swaarkry. Ek is seker dat die man wat so ‘n goue ketting om sy nek dra, nie die lappe van armoede hoef te dra nie; die man wat so ‘n diamant kroon op sy voorkop dra, behoort nie soos ‘n arme bedelaar op die strate op te tree nie.
Die Verlange Na God se Herinnering
Moet nie geklee in die lap van rou gaan nie, maar trek die skarlaken en fyn linne van dankbaarheid aan—aangesien God jou hierdie troos gee—“Ek het jou op die palms van My hande gegraveer.” Een ding meer en dit is, as hierdie teks nie joune is nie, hoe behoort jou monde daarna te water! Dit is verkeerd om te begeer, maar nie om so ‘n ding te begeer nie! “Begeer vurig die beste gawes.” Is daar ‘n siel hier wat sê, “O, dat ek ‘n deel en deel in hierdie saak gehad het! Sou God ek verlos was, dat ek op die palms van Jesus se hande geskryf was”? Arme siel, as jy Christus begeer, begeer Hy jou! As jy ‘n vonk van liefde vir Hom het, is Sy siel soos ‘n vurige oond van liefde teenoor jou—en jy mag Sy vergewing liefde vanoggend ontvang! “Hoe?” vra jy. “Enigiemand wat in Hom glo, sal nooit verlore gaan nie.” Om te glo is om te vertrou, en as jy vol vertroue, eenvoudig—net soos ‘n kind in sy moeder se arms vertrou—sal jy vind dat Hy jou vertroue nooit sal misluk of onbetroubaar bewys nie. Mag God jou bring om jouself te ken, en die soetheid van hierdie geseënde, geseënde teks, wat alle gespreksmag en taal in my oorweldig en my laat voel die armoede van my gedagtes en taal! God seën jou, ter wille van Jesus.
Charles Spurgeon