'n Psalm van Herinnering – Charles Spurgeon
‘n Psalm van Herinnering
“Ons het die liefde geken en geglo wat God vir ons het.” 1 Johannes 4:16.
Dit is baie aangenaam om beskrywings van die Heilige Land te lees, deur oplettende reisigers wat in glansende taal die interessante tonele daarvan uitgebeeld het. Ek moet bely dat alle boeke wat van die land waar Jesus geleef en gesterf het praat, ‘n aantrekkingskrag vir my het. Maar hoe veel meer verheugend moet dit wees om self daarheen te reis—om op die presiese plek te staan waar Jesus gepreek en gebid het—en om neer te kniel op daardie bloedbesmeerde tuin van Getsemané waar Hy daardie heilige sweet van bloed gesweet het!
Ek kan amper nie voorstel wat die gevoel van ‘n ware Christen moet wees wanneer hy op Golgota staan, daardie plek wat vir die gelowige se siel die kosbaarste is. Alle beskrywings wat die reisiger moontlik kan gee, sal nooit die emosies wek wat ervaar sou word as ons regtig daar self was!
Nou, hierdie wet van die natuur wil ek na sake van genade oordra. Laat ek jou vandag vertel wat ek mag, rakende die dade van God se goedheid in die siele van Sy mense. My beskrywing sal dodelik vervelig wees in vergelyking met die glorieuze werklikheid. As God my hulp sou verleen, sodat ek in glansende prentjies die wonderlike liefde van Christus Jesus aan diegene wat in Hom glo kan uitbeeld—as ek jou kon vertel van hulle onvergelyklike ervaring, hulle goddelike drink aan die fontein van lewe en geluk, hulle hemelse feeste in die eetkamer—alles sal dit niks wees in vergelyking met wat jy sou voel as jy self kon proef en aanraak en sien en weet en glo!
Laat ek nog ‘n figuur byvoeg om hierdie waarheid van God nog duideliker te maak. Stel jou voor ‘n welsprekend buitelander, van ‘n sonnige streek, wat probeer om jou die vrugte van sy nasie te laat waardeer. Hy beeld hulle aan jou uit.
Hy beskryf hulle sappige geur, hulle verkoelende sap, hulle verruklike soetheid. Maar hoe magteloos sal sy redevoering wees in vergelyking met jou lewendige herinnering as jy self van die lekkernye van sy land geproe het! So is dit ook met die goeie dinge van God. Al beskryf ons hulle, kan ons nie die vreugde en blydskap wek wat die man wat daarvan leef, voel nie; wat hulle sy daaglikse voedsel maak—sy manna van die hemel en sy water van die rots. Dit is die gevoel, die proe, die werklike ontvangs en genot wat uiteindelik die hoogste oratorie is waarmee ons die soet en kosbare dinge van God aan jou kan verduidelik!
Nou, sien jy nie dat Johannes met krag kon praat, omdat hy uit sy eie ervaring gespreek het nie? En besef jy nie dat sy taal nie verstaan kan word tensy ons onsself in sy posisie plaas en in staat is om sy woorde te herhaal, wanneer hy gesê het, “Ons het die liefde geken en geglo wat God vir ons het” nie? Daar is baie hier, ek twyfel nie, wat in hierdie verklaring van die apostel kan saamstem. En mag die Heilige Gees my help, terwyl ek poog om ‘n uitdrukking van dankbaarheid uit diegene wat geglo en geken het, te trek, vir die liefde wat God vir hulle het!
I. Die Abstract van Christelike Ervaring
Eerstens, dan, sal ek my teks beskou as ‘n abstract van Christelike ervaring. Sommige mag beswaar maak hierteen. As jy sommige Christene sou vra en sê, “Kom nou, vertel ons in enkele woorde wat jy van die Christelike lewe dink,” sou hulle begin met ‘n diep gesigtrek en dan met die geringste moontlike toespeling op genade sou hulle oor hul deurlopende sielsoefeninge, hul diepe affloksies, hul desperate teëspoed en hul geweldige korrupsies begin praat. Dan sou hulle eindig met nog ‘n gesigtrek.
Maar ek dink die gesonde Christen, indien hy hierdie vraag vra, “Kan jy moontlik in een kort sin jou Christelike ervaring uiteensit?” sal met vreugde na vore kom en sê, “Ek sal niks van myself sê nie, maar ek sal tot eer van my God praat en ek is soet verplig om te bevestig dat ek die liefde wat God vir my het, geken en geglo het.” Dit sal sy abstract van ervaring wees en die beste, ek is seker, wat enige kind van God kan aanbied!
Dit is waar dat ons ons trials het, maar dit is net so waar dat ons uit hulle verlos word. Dit is waar dat ons ons korrupsies het en treur ons hartlik oor dit. Maar dit is net so waar dat ons ‘n alles voldoende Verlosser het wat hierdie korrupsies oorwin en ons in staat stel om die draak onder ons voete te trap!
In terugkyk durf ons nie sê dat ons nie deur die leeu se kuil gegaan het nie. Dit sou verkeerd wees as ons ontken dat ons deur die moeras van wanhoop gewroeg het en langs die vallei van vernedering gekruip het—maar ons kan sê ons het deur hulle gegaan. Ons het nie in hulle gebly nie! Ons het nie ons bene in die brandende son laat bleik, of ons liggame as prooi vir die leeu oorlaat nie. Ons hartseer het die heralds van genade geword! Ons verdriet kan die melodie van ons lof nie verknou nie, want ons beskou hulle as die diep bass note van ons lied!
Hoe dieper ons probleme; hoe harder ons dank aan God wat sy dienaars deur alles gelei het, en ons tot nou toe bewaar het. Ons verlede probleme is geen verstoorers van ons blije aanbidding nie! Hulle verhoog net die stroom van ons dankbare liefde. Ons tel al ons trials op in die rekening, maar ons verklaar steeds ons een onvoorwaardelike belofte, dat, “Ons het die liefde geken en geglo wat God vir ons het.”
II. Die Samevatting van Christelike Getuienis
Jy sal die onderskeid wat die apostel maak opmerke. Ek mag dalk nie duidelik bring nie, maar dit het vir my as ‘n baie pragtige beskrywing van die Christelike se tweeledige ervaring gelyk. Soms weet hy die liefde wat God vir hom het, en ander kere glo hy dit. Daar is ‘n verskil hier—ek hoop ek sal dit duidelik kan maak.
1. Die Ken van God se Liefde
Soms weet die Christen die liefde van God vir hom. Ek sal twee of drie spesifieke maniere noem waarop hy dit weet. Soms weet hy dit deur dit te sien. Hy gaan na sy huis en vind dit vol voorraad—“Sy brood word hom gegee en sy water is seker.” Die geheim van God is op sy tent; die Almagtige is by hom en sy kinders is rondom hom. Hy was sy voete met botter en die klippe laat hom riviere van olie uitgooi. Sy wortel is uitgesprei langs die rivier en die dou lê die hele nag op sy tak. Sy glorie is vars in hom en sy boog is vernuwe in sy hande. Hy is geseënd in sy uitgaan en sy inkom. Hy het die seëninge van die hemel bo en van “die diepte wat onder lê.” Hy is soos Job. Die Here het ‘n hek rondom hom en alles wat hy besit.
Nou, werklik, kan hy sê, “Ek weet die liefde van God vir my, want ek kan dit sien. Ek kan ‘n genadige voorsienigheid sien wat uit die cornucopia van voorsienigheid uitgestort word—’n oorvloed van alles wat my siel kan begeer!” Dit, egter, mag hom dalk nie heeltemal oortuig van God se liefde as dit nie is dat hy ook ‘n bewustheid het dat hierdie dinge nie aan hom gegee word soos doppe wat aan varke gewerp word nie, maar dat hulle aan hom as liefde geskenke van ‘n teder God gegee word!
Sy weë behaag die Here en, daarom, maak Hy selfs sy vyande vrede met hom. Die man het op daardie tydstip ‘n blye gees. Wanneer hy die Skrif lees, is dit een groot deursigtigheid van begin tot einde. Wanneer hy oor sy bladsye mediteer, is dit soos ‘n armband versier met die seldsaamste edelstene. Hy gaan oor sy Meester se diens en die Here maak hom suksesvol. Hy saai en hy maai; hy ploeg en die furrows stroom oor van oorvloed. Die saaier haal die maaiers in en die maaiers haal die saaiers in! God gee hom baie oeste in ‘n jaar. Die werk van sy hande is gevestig en sy arbeid van liefde is aanvaar. Die Here het hom uitermate ryk gemaak—Hy het hom geseën en sy beker oorloop. Hy het alles wat die hart kan begeer.
“Nou,” sê hy, “weet ek die goedheid van God.” Dit is werklik baie maklik werk en hoewel dit maklik is, moet ons nie vergeet dat ons sulke seisoene gehad het nie. Ons het baie trials gehad, maar in die woestyn van ons beproewing het ons soms ‘n oase soos hierdie gehad. Ons kan terugkyk na ‘n sonnige plek wanneer ons kon sê, “Sekerlik is die arms van liefde rondom my, beide tydelik en geestelik.” “Hy het my op ‘n rots geplaas en my weë gevestig.” Dan weet die Christen die liefde van God.
2. Die Ervaring van God se Liefde na Beproewing
‘n Ander tyd wanneer hy sy Vader se liefde weet, is wanneer hy dit sien nadat hy uit affliksie gekom het. Hy was siek en, terwyl hy op sy bed gelê het, is hy verontrus met angsige gedagtes oor diegene wat hy agterlaat of selfs oor homself. In die uur van afmatting het hy tot die Here geroep vir verlossing. En uiteindelik het hy die jong bloed weer deur sy are voel klop. Nuwe gesondheid is aan hom herstel en hy het weer die groen gras met ligte, elastiese stappe getrap, singende, “Die Here het my gebed gehoor, soos Hiskia, en het my dae verleng. Nou weet ek die liefde wat God vir my het.”
Of hy het groot verliese in die besigheid gely. Een na die ander is die gordyne van sy woning geskeur—die toue is in twee gesny en alle tentpenne deur die indringende vyand uitgetrek! Hy het gedink, uiteindelik, dat niks vir hom oor sou wees nie, “Sekerlik gaan ek in armoede sterf,” sê hy, want bankrotskap staar hom in die gesig. Maar nou en dan verander die gety; die kiel van sy skip het amper op die gruis geskrab, maar nou begin dit dryf en waaksaam sprei hy sy seile en dapper vaar hy oor die golwe.
Nou, kan hy uitroep, “Ek weet die liefde wat God vir my het.” Hy het sy dienaar uit die afgryslike kuil en uit die modderige klei gebring en het hom weer in genade verskyn en sy twyfel en vrees verjaag! So het dit ook met baie mense gegaan wanneer hy vir jare onder ‘n swaar beproewing gewerk het en uiteindelik daaruit ontsnap. Kyk na ou Jakob. Ek glo dat hy sy hele lewe lank teen wat ek net verklaar het sou beswaar gemaak het—dat dit ‘n opsomming van Christelike ervaring is. Hy sou gesê het, “Nee, jong man. Ek sê jou dit is nie—my ervaring was een van moeilikheid en beproewing sedert ek my Vader se huis verlaat het.” En ons sou hom ook die rede daarvoor vertel, indien hy dit veral wou weet. Maar sekerlik, toe hy uiteindelik sy ou arms om die nek van sy seun, Josef, gesit het; toe hy hom uiteindelik as heerser oor heel Egipte gesien het en toe sy twee kleinkinders voor hom gebring is om sy seën te ontvang, mag die ou man omgekeerd wat hy gesê het en nie meer uitgeroep het, “Weinig en sleg,” nie, maar, “Nou weet ek die liefde wat God vir my het!”
So het hy sy lewe met ‘n lied beëindig en geëindig deur die engel te loof wat hom geseën het en hom van alle kwaad bewaar het. Selfs Jakob is geen uitsondering op die groot reël nie—dat die lewe van God se mense ‘n bewys is van die teks—“Ons weet en glo die liefde wat God vir ons het.”
III. Die Grondslag van Christelike Aansporing
Daar is ander maniere waarop God se kinders die liefde van hulle Vader ken. Benewens wat hulle sien, is daar sommige dinge wat hulle voel. Daar is tye wanneer die Vader sy kind in Sy arms neem, hom teen Sy bors druk en hom met die soene van Sy lippe soen. Dit is die liefdevolle uitdrukkings om die tedere gemeenskap wat God met Sy kinders het, uit te druk.
Johannes kon sê, “Ons het geken,” want hy het sy kop op Jesus se bors gelê. Hy het saam met Hom in die tuin van Getsemané gewees; hy het saam met Hom op die berg van Transfigurasie gewees. Hy het ook saam met Hom gewees wanneer Hy Sy spesiale wonderwerke verrig het en, daarom, vanuit die feit dat hy gemeenskap met Christus gehad het by die ete en in Sy lyding en Sy wonderwerke, kon Johannes sê, “Ons weet die liefde wat Hy vir ons het.”
En het jy en ek—laat ons nou uit persoonlike ervaring praat—het ons nie gemeenskap met Christus gehad nie? Daar was tye wanneer ons nie nader aan onsself was as aan God nie—wanneer ons net so verseker was dat ons gemeenskap met Hom gehad het soos ‘n man met sy vriend praat! So seker, sê ek, soos ons van ons eie bestaan was! Alhoewel ons soms bitter dink dat ons lewens was, was daar tye in hulle wat hemels was, wanneer ons kon sê, “As dit nie glorie is nie, dan is dit reg langs dit! As ek nie aan die ander kant van Jordaan is nie, ten minste is my Meester aan hierdie kant van dit! As ek nie nog toegelaat is om die goue strate te stap nie, het hierdie selfde strate op aarde deur hemelse voetstappe getrap terwyl ek met God gewandel het!”
Daar was tye wanneer ‘n Christen sy geseënde toestand nie vir ‘n engel se vlerke van vuur sou ruil nie! Hy het gevoel dat hy met Christus was en was so seker daarvan soos of hy Sy deurgesteekte hande en voete gesien het!
1. Die Ervaring van God se Liefde
“En dan kan hy sê, ‘Nou weet ek die liefde wat God vir my het.’” Daar is soms kennis—miskien nie so hoog as die gemeenskap wat ek het nie, wat minder opgewondenheid en ekstase bring, maar steeds nie minder vaste troos nie. Ek bedoel die onfeilbare getuienis van die Heilige Gees—die Gees van God wat saam met ons gees getuig dat ons uit God gebore is.
Ek is geen voorstaander van die drome en visioene waarmee baie mense hul ervaring bederf nie. Ek glo nie in die verhale wat ek hoor van mense wat ‘n stem hoor of ‘n engel sien nie. Sulke dinge gebeur soms—soms en soms—maar wanneer ons oor hulle opgemaak is, begin ons hulle as heeltemal vals te vermoed! Ek spreek nie as ‘n fanatiese of entoesiastiese persoon wanneer ek getuig dat daar so ‘n ding is as ‘n direkte openbaring deur die Heilige Gees aan die individuele mens. Hierdie geskryfde Woord van God, waarop ons vertrou as ‘n seker woord van getuienis, waarvolgens jy goed doen om aandag te gee, soos aan ‘n lig wat in ‘n donker plek skyn. Daar is, behalwe dit, sê ek, iets anders—‘n duidelike, besliste, onfeilbare uitspraak van die Heilige Gees in die siel van die mens—wanneer Hy saam met ons gees getuig dat ons uit God gebore is! En op sulke tye—en ek sal nie stop om te verduidelik hoe dit is—sal die natuurlike mens my nie verstaan nie en die geestelike mens weet reeds—op sulke tye sê die gelowige, “Nou weet ek die liefde wat God vir my het.” As die duiwel self in persoon die gelowige sou ontmoet wanneer hy hierdie getuienis het en vir hom sê dat God hom nie liefhet nie, sou hy hom in die gesig ‘n leuenaar noem en sê, “Die Gees van God het dit vir my gesê en ek sal die Gees van God glo en ek sal jou nie glo nie, jy leuenaar van die begin, jy vader van leuens!” Nou, dit is ‘n baie vreugdevolle deel van die gelowige se ervaring—dat beide deur gesig en deur gevoel en deur duidelike innerlike getuienis, hy dikwels kan sê, “Ek weet die liefde wat God vir my het.”
2. Die Tyd van Duisternis
Maar daar is tye van dik duisternis, wanneer geen son of maan vir baie dae verskyn nie; wanneer die storm vreeslik woed en twee seeë in vreesaanjaende botsing ontmoet. Daar is seisoene wanneer die Christen, sonder maste en sonder tuig, voor die storm voortdryf as ‘n ellendige wrak, sonder om die roer te kan vasgryp of die seile te bedien. Alle krag en hoop is verlore! Hy kyk op, maar sien geen Helper nie; af, en hy beskou niks behalwe die uiterste dieptes van wanhoop. Om hom is daar niks behalwe terror, en alles om hom frons met afgryse. Op sulke tye is die Christen edel wat kan sê, “Nou mag dit wees dat ek nie weet die liefde wat God vir my het nie, maar ek glo dit. Nou glo ek dit,” sê hy. “Ja, rol aan, golwe—sê vir my dat jy my sal oorweldig—maar ek glo jou nie! Hy wat belowe het om my te bewaar—Hom glo ek en op Sy liefde sal ek vertrou, al sien ek nou geen bewys daarvan nie. Nou, arme vaartuig, dryf voor die storm; en jy, jy rotse, brul daar met jou dreunende branders! Maar ek vrees julle nie, want ek glo die liefde van God teenoor my. Ek kan nie heeltemal geslaan word nie. Voor die storm gedryf mag ek wees; half ‘n wrak en storm-tossend is ek—maar heeltemal verlore sal ek nooit kan wees nie! En nou, hierdie dag, teen die getuienis in, in teenstryd met alles wat daarteen is, nou glo ek die liefde wat God vir my het.”
Die eerste posisie van kennis van God se liefde is die soetste, maar die van geloof in God se liefde is die grootste. Om God se liefde te voel is baie kosbaar, maar om dit te glo wanneer jy dit nie voel nie, is die edelste. Hy mag maar ‘n klein Christen wees wat God se liefde weet, maar hy is ‘n groot Christen wat dit glo wanneer die sigbare dit teengaan—en die onsigbare sy getuienis onthou. Niemand is so groot as daardie profeet wat die olyfbome laat verwelk, die vyebome geblaster, die wingerde deur die rups verorber, die stal oorlê en die kuddes vernietig sien—wat hongersnood in die gesig staar—en tog in die Here bly bly! O, dit is om God te eer! Julle wat Hom in die sonskyn glo, bied Hom pennies aan, maar julle wat Hom in die storm glo, betaal vir Hom pond! Geen inkomste is so ryk as dit wat uit die vet, maar blykbaar onvrugbare land van beproewing kom. God ontvang geen groter eer as dié wat Hy ontvang uit die vertroulike geloof van ‘n neergeslae maar nie vernietigde gelowige! Geseënd is hy wat verward is maar nie in wanhoop, vervolg is maar nie verlaat nie; wat arm is, maar deur sy geloof baie ryk maak—wat niks het, maar alles besit—wat roep, “Ek kan niks doen nie,” en tog kan toevoeg, “Ek kan alle dinge doen deur Christus wat my versterk.”
3. Die Getuienis van die Gelowige
En nou, maak hierdie twee state nie ‘n opsomming van Christelike ervaring op nie? “Ons weet en glo die liefde wat God vir ons het.” “Ah,” sê iemand, “ons het soms daaraan getwyfel.” Nee, ek sal dit los. Jy mag dit in jou belydenis insluit, maar ek sal dit nie in my loflied plaas nie. Bely jou twyfel, maar skryf dit nie in hierdie ons psalm van lof nie! Ek is seker, as ek terugkyk, sal jy sê, “O, hoe dwaas was ek om ooit ‘n troue en onveranderlike God te twyfel.” Bring al jou twyfel en vrese hierdie dag; kap hulle in stukke soos Agag voor die Here—laat geen een ontsnap nie! Neem hulle en hang hulle aan ‘n boom op tot aand en plaas dan ‘n groot klip by die mond van hul graf sodat hulle nooit weer opstaan nie. O, vir genade van vandag af om te sê, “Wanneer ek nie my Vader se liefde weet nie, sal ek dit glo en wanneer ek Sy teenwoordigheid het, dan sal ek luidkeels sing, ‘Ek weet die liefde wat Hy vir my het.’”
4. Die Getuienis van die Gelowige
Die tweede is—hierdie teks is ‘n OPSOMMING VAN DIE GETUIENIS VAN DIE GELOWIGE. Elke Christen is ‘n getuienis. Alles wat God gemaak het, spreek van Hom. Een spreek van Sy krag, ‘n ander van Sy majesteit. Die golwende see en die versierde hemel vertel albei van Sy krag en sterkte. Ander spreek van Sy wysheid. Sommige spreek van Sy goedheid. Maar die heilige het ‘n besondere getuienis—hy moet ‘n getuie wees met hart en lippe. Alle ander skepsels spreek nie met woorde nie. Hulle mag sing terwyl hulle skyn, maar hulle kan nie vocaal sing nie. Dit is die gelowige se taak in die groot ewige koor om stem en hart op een keer op te hef en as ‘n intelligente, lewende, liefdevolle, leerende getuie, van God te getuig!
Nou dink ek ek kan sê, of eerder ek sal praat, namens die duisende van Israel wat hier vanoggend bymekaar is—ons kan ons getuienis aan ‘n gelowige wêreld en aan arme wanhoopige sondaars gee, en dit is net hierdie—“Ons weet en het geglo die liefde wat God vir ons het.” Dit is ons getuienis en ons verlang om dit oral te vertel solank ons leef! En, sterwend, hoop ons dat ons in staat sal wees om dit met ons laaste arbeidende asem te herhaal! Ons sal sê, wanneer die lewe voltooi is en die ewigheid begin, “Ons het geken en het geglo die liefde wat God vir ons het.” Laat ek egter uitbrei op hierdie getuienis. En in die teenwoordigheid van baie wat niks van God weet nie, laat ek ‘n uiteensetting gee van die volle getuienis van elke gelowige.
5. Die Liefde van God is Onverdiend
In die eerste plek, het ons geken dat God se liefde vir ons onverdien is. Dit kan ons met trane in ons oë aan julle vertel—”Ek het nie die reg om die liefde te ontvang nie, maar ek het dit ontvang.” Dit is presies wat elke getuie van die liefde van God sê. “Ek was die een wat God se teenwoordigheid nie wou ontvang nie—Ek het van Sy wet gesondeer—Ek het na die dag van die regter gekyk en die geestelike dinge met veragting behandel.” Wie was die een wat vyandig teenoor God was en Hom nie in liefde vir Hom aanbid het nie? Hy het altyd op die hoogte van die genade en liefde van God wat hom in Sy genade geken het. Maar tog is diegene wat die grootste teenstand gehad het, wie se naakte onregverdigheid die grootste was—nog steeds diegene wat die genade het om die grootste belonings van God se liefde te ervaar! Geseënd is die harte wat kan sê, “Ek was ‘n skuldige, verlore, ellendige, en ek het nie die reg om die liefde van God te ontvang nie, maar ek het dit ontvang—dankie, Here, wat U so vrygewig is om my te vergewe en my in u liefde op te neem!”
6. Die Liefde van God is Onveranderlik
Dan is die liefde van God onveranderlik. Daar is geen variasie in die genade van God nie. Hierdie onbeskryflike vreugde wat Hy vir ons bied, mag nie verwyder word nie. Wanneer alles verswyg en stil is en ons ons gedagtes aan die liefde van God nie wil bring nie, is Sy liefde nooit afwesig nie—altijd hier, altyd onwrikbaar, altyd waar. En die wonderlikste is dat Sy liefde nie afhang van ons verhoudinge nie. Het ons aan Hom getwyfel, het ons om sy vriendskap gesmeek, het ons van Hom afgewyk—Sy liefde is altyd daar, altyd onwrikbaar, altyd dieselfde. Daarom kan ons met gemoedskap sê, “U liefde is onwrikbaar, nooit afwesig, altyd teenwoordig en onwrikbaar. Ek het tot aan die einde van die wêreld gegaan, maar U liefde het altyd saam met my gegaan.”
7. Die Liefde van God is Uitnodigend
Verder is die liefde van God uitnodigend. Dit is soos ‘n baie vrygewige genade—dit bied opreg en pragtig aan almal wat aan Sy liefde wil deel. God nooi ons in Sy liefde; Hy vra ons om na Sy tafel te kom en Sy genade te ontvang. Dit is nie ‘n uitsonderlike genade nie, maar een wat vir elkeen beskikbaar is. Die roep van God is altyd, “Kom na My en Ek sal julle rus gee; kom en neem van die genade wat Ek vir julle het!” Hy bied Sy liefde aan elke hart wat hom aan Hom wil toewy en Sy genade wil aanvaar. Hierdie liefde is nie beperk tot een of ander spesiale groep nie—dit is vir elkeen wat bereid is om te ontvang, en dit kan ons sê, “God het Sy liefde op ‘n wyse aan almal geopenbaar en elkeen wat Sy liefde wil ontvang, mag dit ontvang.”
8. Die Liefde van God is Ryk
Die liefde van God is verder ryk. Dit het geen eindigheid nie. Dit is meer as wat ons ooit kan besef. Die liefde van God is vir elke sin van ons die grootse, mees onbeskryflike rykdom wat ons ooit kan ken. “Ek is seker,” sê die gelowige, “dat ek vir altyd deur die liefde van God gekoester sal word.” Hy mag magtige liefde ken wat die grense van wat hy kan ken verplaas. Die liefde van God is altyd vir ons in al ons beproewings en altyd in ons vreugde; dit is vol, groot, en ryk.
9. Die Liefde van God is Vergewend
Ten slotte, is die liefde van God vergewend. Dit bring vergewing en vergifnis na elkeen wat in werklike berou en toewyding aan God toe kom. Die liefde van God, wat die oortreding vergewe, wat die sondes vergifnis bied, is altyd gereed om die ergste van die sondaars te ontvang en hulle tot nuwe lewe te bring. “Ek het nooit meer een wat my kan veroordeel nie,” sê die gelowige, “want ek weet en glo die liefde wat God vir my het.” Die regverdigheid wat in die liefde van God opgesluit is, is vir die grootste van sondaar en die wat diep in die sonde was, en dit maak elke gelowige ‘n getuie van God se opregte liefde.
Laat hierdie getuienis dan die getuienis van elke gelowige wees—dat hulle God se liefde ken, glo, en vir hulle onbeskryflik kosbaar is. En mag die liefde van God altyd, sonder end, vir ons as ons waardevolle erfenis bly!
Charles Spurgeon